Review: stijl over inhoud in Tabu

Adopt Films

Adopt Films

Rating: ★★☆☆☆

Tabu begint met het fabelachtige vertelsel over een ontdekkingsreiziger die een tocht maakt door Afrika. Gefrustreerd door een liefdesaffaire springt hij in de rivier, waar hij prompt verslonden wordt door een krokodil. So far so good. Het verhaal wordt in het zwart-wit verteld, begeleid door een pianodeuntje dat erg aan de pianobegeleiding bij stille films doet denken. Het lijkt een prachtige film met een eigenzinnige stijl te worden, tot we plots het publiek te zien krijgen, en beseffen dat we mee naar een film-in-de-film kijken. Wie op dat moment al helemaal mee ging in de stijl en aard van het verhaal, zal teleurgesteld zijn met wat volgt.

Adopt

Wat volgt is het verhaal van Aurora (Laura Soveral), een oude dame die in Lissabon woont, haar meid Santa (Isabel Cardoso), en haar buurvrouw Pilar (Teresa Madruga). Aurora verdenkt haar meid van voodoo en satanisme, en buurvrouw Pilar is maar al te graag op de hoogte van de laatste roddels. Voeg daar nog een dromerige schilder en een jonge bedevaartster aan toe, en je hebt zowat heel het eerste uur van Tabu, niets meer en niets minder. Van het rijke innerlijk leven dat critici zo prijzen aan deze film, is verrassend weinig te merken. Bij nadere inspectie (en daar is meer dan genoeg tijd voor) blijft er weinig over van deze diepe personages: de troebele oude vrouw, de roddelende buurvrouw, de zwarte meid. Aan deze eeuwenoude stereotypes voegt Tabu niet veel toe. Paradise Lost, zoals deze eerste helft heet, doet weinig om de kijker te boeien. In de aanloop naar de tweede helft komt er heel even iets meer actie in het verhaal. Als Aurora voelt dat haar einde nabij is, wil ze op zoek naar Gian-Luca, een man uit haar verleden.

Als regisseur Miguel Gomes tijdens de tweede helft van de film, getiteld Paradise, overschakelt naar voice-over, is hij de kijker helemaal kwijt. Dit deel vertelt over Aurora’s verleden, verteld door Gian-Luca himself. Zonder dialoog en met voice-over krijgen de beelden bijna de stijl van een documentaire, wat empathie erg moeilijk maakt. Voor een film die bijna volledig op gevoel inzet, is dit geen onbelangrijk element. Wat volgt is dan ook ongeveer even interessant als verplicht naar de vakantiefoto’s kijken van een familielid waar je toch al niets om geeft. Het mogen dan wel mooie vakantiefoto’s zijn, maar ze maken het verhaal niet interessanter.

Tabu kende een groot succes op de festivals: in Berlijn viel hij al in de prijzen, en tijdens het Filmfestival van Gent won hij de prijs voor beste film. De reden daarvoor blijft voor mij een raadsel. Reviewers hebben het dan over de vernieuwende stijl, of de revolutie van filmmaken. Zo nieuw is het echter allemaal niet. De filmmakers van de nouvelle vague pasten veel van dezelfde technieken al toe in de jaren 60. Dat deden ze bovendien veel effectiever dan Gomes in zijn Tabu. Zo bijzonder is deze stijl niet eens. Als de gimmick van het zwart-wit en de de ouderwetse aspect ratio wordt weggedacht, blijft er heel weinig over.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , ,

Comments are closed.