Review: Suzanne

Imagine

Imagine

Rating: ★★★½☆

Seksuele ambiguïteit lijkt helemaal terug in te zijn bij Franse producties. Na François Ozons pareltje, Jeune & Jolie, waarin een 17-jarige zich om ongekende reden prostitueert; volgt Katell Quillévéré haar collega op met een even zinderend en pakkend relaas.

Imagine

Hoewel de film een lekker bevreemdende proloog bevat, beslissen we hier niks over te vertellen. We spoelen onmiddellijk door naar Suzanne als tiener (gespeeld door Sara Forestier). Haar oudere zus (Adèle Haenel) is al naar een grootstad verhuisd. Ze pendelt nog af en toe, zodat beide meisjes samen met hun vader (talent van eigen bodem: François Damiens), een vrachtwagenchauffeur, het graf van hun moeder kunnen bezoeken. Hun wankele relaties worden al snel op de proef gesteld wanneer Suzanne bekent dat ze al drie maanden zwanger is. Over de vader van het kind wordt geen woord gerept.

En een jaar vliegt voorbij door middel van een fade-out. Suzanne is nu moeder geworden. Ze ontvlucht het chaotisch leven met haar vader door bij haar zus in te trekken. Wanneer Suzanne de knappe Julien (model Paul Hamy) tegenkomt, een jongen met niet-zo-kosjere bijverdiensten, beslist ze haar kind bij haar zus achter te laten om samen met hem te vrijen op hotel. En dan zijn we weer een jaar later… U snapt de structuur al, nemen we aan.

Imagine

Quillévére plaatst zich met de film ergens tussen de seksuele cinema van Maurice Pialat (A nos amours!) en de feministisch-getinte sociale drama’s van Andrea Arnold (Fish Tank). Grote namen om mee vergeleken te worden, me dunkt! Het resultaat mag er dan ook best zijn. De film kan rekenen op goede prestaties van iedereen, maar vooral van Forestier, die niet de makkelijkste rol om handen heeft gekregen. Haar spel is een perfecte combinatie van uitnodigend en afwerend, waarbij je als kijker steeds onzeker bent hoe je tegenover Suzanne nu moet staan.

De film mocht de nevenselectie “Semaine de la Critique” op het laatste festival te Cannes openen en werd er eveneens warm onthaald. Quillévére’s scenario is hier en daar nog een beetje te “losjes” geschreven (waarmee we willen zeggen dat nevenplots en -personages niet altijd even goed uitgewerkt zijn) en flirt soms gevaarlijk veel met het melodrama. Maar het resultaat is een sterk, meeslepend sociaal drama geworden.

Quillévére: misschien niet de makkelijkste naam, maar wel eentje om in de gaten te houden!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.