Review Ted: Pluchen Family Guy

Ted

Universal

Rating: ★★★☆☆

Regie: Seth MacFarlane
Cast: Mark Wahlberg, Mila Kunis, Seth MacFarlane, Joel McHale, Giovanni Ribisi, Patrick Warburton
Muziek: Walter Murphy

“C’mon, I don’t sound thát much like Peter Griffin!” roept vleesgeworden knuffelbeer Ted op een gegeven moment. Nochtans is de poppenspeler van dienst Seth MacFarlane, berucht van Family Guy en bijna-kopijen American Dad! en The Cleveland Show. Daarvan is MacFarlane niet alleen de bedenker, maar ook een belangrijk deel van de stemmencast. Waaronder dus Peter Griffin uit Family Guy.

Universal

Veteranen van de succesvolle Fox-animatiereeks zullen naast MacFarlane ook andere vaste acteurs herkennen, zoals Mila Kunis en Patrick Warburton. Regisseur en co-scenarist MacFarlane houdt het dan ook heel vertrouwd. Zijn langspeelfilmdebuut is opgetrokken uit dezelfde bouwstenen als zijn tv-imperium. Verwacht u aan een overdaad popculturele referenties, discriminerende uithalen (geen enkele etnische of minderheidsgroep blijft buiten schot) en een gezonde portie gratuit geweld. Toegegeven, het vuistgevecht tussen man en speelgoed mag er best zijn, en ook het coke-en-hoeren-feestje met Sam “Flash Gordon” Jones als special guest is een geslaagde set piece.

Helaas ligt zulks vermaak nogal ver uit elkaar. Ondertussen moeten we proberen meeleven met overgroeide snotneus John (Mark Wahlberg), wiens relatie met Lori (Kunis) op springen staat. Hoe zou je zelf zijn als partner van een vijvendertigjarige stoner die nog een “thunder buddy” nodig heeft, telkens het een beetje onweert? De vergelijking met The Muppets is snel gemaakt, maar waar Jason Segel en Nicholas Stoller hun prent tot onvervalste feelgood verhieven, gaat MacFarlane voor de gemakkelijke punchline. De zoetsappige momentjes komen vals over, en Ted schommelt teveel tussen pure platheid en geforceerde romantiek. Crap or get off the pot.

Ted

Universal

Natuurlijk biedt een vuilbekkende beer vele mogelijkheden tot comedy, en vaak werkt Ted ook behoorlijk op de lachspieren. Voor elke geslaagde mop is er jammer genoeg ook een vreemde callback naar Tom Skerritt, Diff’rent Strokes, of andere dingen waar een modern publiek verward de wenkbrauwen bij optrekt. Als Ted een film over volwassen worden is, waarom kan MacFarlane dan zelf zijn eeuwenoude inspiratiebronnen niet loslaten? Daarnaast zijn de bijrollen van Joel McHale en Giovanni Ribisi te weinig uitgewerkt, en had ik dikwijls een “juist ja, die doet ook nog mee”-gevoel.

Wahlberg is een moeilijke mens om te casten, aangezien hij niet bepaald in de rol van everyman of actieheld past. In Ted ziet hij er echter weer een beetje relaxed uit, zoals hij dat was in zijn andere Boston-rol als de vloekende detective Dignam in The Departed. Kunis speelt ondertussen het perfecte vriendinnetje in haar slaap, en MacFarlane zelf weet van Ted een echt personage te maken. Geen kleine verdienste, en MacFarlane verdient sowieso een applausje voor zijn gewaagde opzet. Met een evenwichtiger script, en een duidelijker toon had Ted echter meer kunnen zijn dan een live-action Family Guy met een klein hartje.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , ,

Comments are closed.