Review: The Counselor

20th Century Fox

20th Century Fox

Rating: ★★☆☆☆

Na het commercieel succes van het gelauwerde No Country for Old Men in 2007 bleef een nieuwe verfilming van een Cormac McCarthy-boek niet lang uit. Twee jaar later kregen we de klungelige The Road op onze schermen. Ondertussen staat een nieuwe boekverfilming in de pijplijn: The Blood Meridian (al dan niet geleid door klasse-regisseur Todd Field), een productie dat maar niet van de grond komt. De auteur zal onrustig geworden zijn, want na een HBO-film waagt hij zich met een origineel scenario aan het witte scherm.

Het verhaal draait rond een niet-nader genoemde advocaat (Michael Fassbender) die zijn financiële staat/schijn hoog houdt voor zijn verloofde (Pénelope Cruz). Hij organiseert een cocaïne-smokkel met de exuberante Reiner (Javier Bardem), onder het wakend oog van Westray (Brad Pitt). En zoals dat nu eenmaal gebeurt op het witte doek lopen er een paar dingen fout (het verdwijnen van de cocaïne onder andere), waardoor er rondom de advocaat een paar hoofden beginnen te rollen… letterlijk.

20th Century Fox

Het verhaal verkoopt zich als een sterk geacteerde thriller, geregisseerd door één van de grote regisseurs van de Amerikaanse cinema (Ridley ScottAlien) en geschreven door een Pulitzer-winnende auteur. Wat zou er nu in godsnaam mis kunnen lopen?

Net zoals de trefzekerheid van de advocaat loopt er in The Counselor (dat mogelijk in jullie bioscoop Cartel werd hernoemd omdat…tsja, dat weten we ook niet, eigenlijk) ook heel wat onbedoeld mis. Ik begin bij het scenario, dat zonder twijfel een veel beter boek zou opgeleverd hebben dan de film. De personages zijn bewust vaag geschreven – maar stevenen gaandeweg af naar het banale – terwijl de dialoog zo geladen is met subtekst dat je als kijker soms stomverbaasd bent dat de personages elkaar nog verstaan.

Dat gaat natuurlijk in zekere zin gepaard met de nihilistische thematiek van de film. Het geheel tracht een existentialistisch essay te zijn, gepaard met bruut geweld. Maar het duo Scott/McCarthy is niet even sterk als de gebroeders Coen, waardoor de subtiele, agressieve uitspattingen maar weinig kippenvel provoceren, laat staan resonantie. Hoewel bepaalde settings en kleurpatronen ons deden denken aan het werk van wijlen Ridley’s broer, Tony’s Domino, zijn de verlaten prairies van No Country for Old Men ook nooit ver weg, wat het moeilijk maakt om het werk autonoom te waarderen. Soms heb je zelfs het gevoel dat er te veel gestreefd werd om een gelijknamige cultfilm te maken als het voorgenoemde.

20th Century Fox

Ridley is zeker niet de minste regisseur.  Hij is uiterst zelfzeker van zijn stuk. Dat levert hier en daar een paar sterke scènes op, maar het geheel krijgt vooral de allure van een over-gepolijste sportwagen: het streelt je oog, maar waar het op neerkomt – wat de wagen in zijn mars heeft – is onmogelijk te zeggen, aangezien je het ding niet mag aanraken. Houdt deze analogie steek?

Wat ik bedoel is dat het allemaal zo serieus en berekend ingeblikt is. Daardoor oogt de film professioneel, maar gaandeweg werd er vergeten cinema te maken. Geen enkele personage noch situatie is beklijvend of innemend. Je kijkt toe en maakt het allemaal mee, zonder een emotionele band te ontwikkelen met iets – of belangrijker – met iemand op scherm. En dan, om die leegte te vullen, bedenk je je af en toe dat Ridley wel vele Oscar-beeldjes in zijn ogen zag fonkelen. Helaas pindakaas, want deze pretentieuze dialoogthriller weet noch narratief of visueel te boeien.

Op deze tragische noot gaat onze laatste vermelding naar Cameron Diaz – als Reiners vriendinnetje of zoiets in die aard – die het onderste uit de kan haalt tijdens een masturbatie-scène met de voorruit (!) van een Ferrari, waarbij we meer zin hadden om luidop te lachen dan opgewonden te staan staren. Weeral zoiets dat interessant en uitnodigend leek op papier, maar in de praktijk een heel ander, ongewild resultaat opleverde.

Uiteindelijk mag Ridley Scott een bos bloemen naar zijn casting director sturen, want met mindere acteurs hadden we als kijker – net als het kartel in de film – eveneens de hoofden van Scott én McCarthy opgeëist.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.