Review: The Evil Dead (1981)

Renaissance Pictures

Renaissance Pictures

Rating: ★★★★☆

De release van de nieuwe Evil Dead komt nu wel verontrustend dichtbij. Hoog tijd dus om het origineel nog eens vanonder het stof te halen. The Evil Dead, het eerste wapenfeit van cultregisseur Sam Raimi, werd in 1981 met onmiddellijke ingang één van de beste horrorfilms aller tijden. Houdt de klassieker vandaag nog stand of zit er sleet op de formule?

The Evil Dead blijkt ook anno 2013 nog uitzonderlijk sterk op het vlak van sfeer en visuals. Dankzij de huiveringwekkende cameravoering en spookachtige sfeer gooit Raimi de kijker van in het begin in volle actie en spanning. Hoe zit het met de opbouw van het verhaal en de personages? Totaal overbodig, redeneerde Raimi.

Renaissance Pictures

Door voor deze met-de-deur-in-huis aanpak te kiezen kan je als kijker maar moeilijk meeleven met de personages, je weet namelijk niets van hen. Zo is The Evil Dead eerder een slasherfestijn, waarbij elke nieuwe buitensporige gewelduitspatting voor jolijt zorgt, dan een horrorflick die je doet huiveren omdat je helemaal opgaat in de personages.

De acteurs spelen ook zodanig over-the-top dat je vooral moet lachen met wat hen overkomt. Het hoofdpersonage Ash (Bruce Campbell), aanvankelijk vooral goed in het omverlopen van kasten, evolueert uiteindelijk toch nog – en al is het maar voor even – naar de held van het verhaal.

Raimi legt zijn focus volledig op het extreme geweld en de exorbitante gore. Zo biedt The Evil Dead ons enkele gewaagde geweldscènes die vandaag nog steeds de wenkbrauwen doen fronsen. Want een leuke boswandeling kan je lieve Shelley’s nachtelijk tripje niet onmiddellijk noemen.

Renaissance Pictures

Vandaag lijkt de low-budget gore gedateerd, maar zo biedt ze juist meer entertainment dan de hedendaagse cgi-toestanden. In de finale lijkt die heerlijk overdreven gore (“splatstick”) zelfs regelrecht uit de plasticinecollectie van Lee Hardcastle te zijn gewandeld.

Ash: You bastards, why are you torturing me like this? Why?

Het is net deze mengeling tussen brutaal geweld en groteske komedie die me zo aanspreekt. Horror en humor gaan bij Raimi hand in hand. Alles is angstaanjagend en grappig tegelijkertijd. Wat heb ik toch genoten van die gortige brei die op het einde overschiet, formidabel!

Wat The Evil Dead tot een onvergetelijke film maakt is Raimi’s persoonlijke, gestoorde stijl. We zien hier in zijn eerste film een hele resem creatieve en vernieuwende elementen die Raimi’s cinema onmiddellijk definiëren: de swooping camera, de vreemde camerahoeken, de gloeilamp die zich vult met bloed, de over-the-top gore. Om als prille twintiger dergelijke verbeeldingskracht ten toon te spreiden, chapeau.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.