Review: The Grand Budapest Hotel

20th Century Fox

20th Century Fox

Rating: ★★★★☆

Het zijn niet per se de kleurenpatronen die een Wes Anderson-film typeren. Noch de postmoderne personages van wie de dialogen fluctueren van hoogstaand literair naar vulgair alledaags. Neen, als er één element is waarmee je Anderson zou definiëren, dan is het zijn oog voor het esthetische. Zijn absurd gechoreografeerde shots die niet alleen bovenstaande elementen onderlijnen, maar ook zijn droge humor accentueren.

De nieuwste film van de regisseur vormt dan ook zijn filmische hoogtepunt. We worden niet alleen getrakteerd op een overdaad aan klassieke Anderson-esthetiek. De regisseur speelt ditmaal ook enorm veel met licht – een welkome toevoeging aan zijn filmwereld. Om de ervaring nog cinefieler te maken (als dat al mogelijk is…), werden in The Grand Budapest Hotel bovendien drie verschillende kaderratio’s gekozen voor de verschillende vertellingen. De film is dus, gebaseerd op de technische keuzes alleen al, een must see voor filmliefhebbers.

20th Century Fox

Maar The Grand Budapest Hotel is veel meer dan enkel techniek. Zo betreden we het hotel niet tijdens zijn pastelkleurige hoogtijdagen, maar wanneer het een vervallen en afgedankte ruïne is in de jaren 60. Een auteur (Jude Law) verblijft er om van zijn schrijverskoorts te genezen. Hij leert de eigenaar van het hotel kennen, Moustafa (F. Murray Abraham). De schrijver heeft een verhaal nodig, en Moustafa heeft er net een te vertellen. Want in de jaren 30, tijdens het pastelkleurige hoogtepunt van het etablissement, stond Moustafa bekend als Zero (nieuwkomer Tony Revolori), een jonge piccolo onder begeleiding van de conciërge, Mr. Gustave (Ralph Fiennes).

Menig rijke vrouw reist in de jaren 30 naar het land van Zubrowka om er bediend te worden door de behulpzame, en extreem verwijfde, Gustave. Zijn service reikt dan ook tot tussen de lakens. Een van zijn vaste klanten is de stokoude Madame D. (Tilda Swinton), die na een bezoek aan het hotel vermoord wordt. Wanneer blijkt dat ze Gustave een belangrijk, waardevol schilderij heeft nagelaten, wijst haar jaloerse kroost – onder leiding van Adrien Brody – de conciërge aan als schuldige. Terwijl op de achtergrond een oorlog broeit, probeert Gustave met de hulp van Zero zijn onschuld te bewijzen.

20th Century Fox

Je hoeft geen genie te zijn om de plot van The Grand Budapest Hotel na een half uur verder uit te kunnen stippelen. En dat is mogelijk het grootste pijnpunt van de film. Ondanks het visuele feest dat Anderson op het beeld tovert (Hadden we het al over die verschillende ratio’s? Dat licht? Die kleuren?!), lijdt de kijkervaring soms onder de simplistische plot die Anderson heeft neergepend. We misten bovendien aandoenlijkheid bij de nevenpersonages – iets wat zijn laatste film, Moonrise Kingdom, net zo sterk maakte. Maar dit valt allemaal te relativeren.

Zo is het overduidelijk dat Anderson zich voor het scenario heeft laten inspireren door de luchtige avonturenfilms uit WO II (Night Train to Munich krijgt bijzonder veel knipogen). Hij verwijst zelfs visueel naar dit genre met maquettes, schaduwspelen en title cards. The Grand Budapest Hotel had dus evengoed een productie uit de jaren 40 kunnen zijn. En we zijn er nog steeds niet aan uit of dit al dan niet een compliment is.

Maar laat dat jullie plezier niet vergallen. Anderson benut een internationale sterrencast (o.a. Willem Dafoe, Mathieu Amalric, Léa Seydoux, Edward Norton, Saoirse Ronan, Jason Schwarzman, Bill Murray, Tom Wilkinson, Jeff Goldblum, Owen Wilson…) op zo’n tragikomische manier dat zelfs Woody Allen er jaloers op zou worden. Het is dan ook al een tijdje geleden dat we de zaal hebben verlaten met zo’n grote glimlach op ons gelaat.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.