Review: The Hobbit: The Desolation of Smaug

Warner Bros.

Warner Bros.

Rating: ★★★½☆

Deze recensent was niet weg van The Hobbit: An Unexpected Journey. De film leed naar onze mening aan énorme ritmeproblemen. Ook maakte de komst van het digitale tijdperk in de cinema een plastieken ansichtkaartje van Peter Jacksons fantasywereld. En Martin Freeman overtuigde niet onmiddellijk als held Bilbo Baggins. We mogen J.R.R. Tolkien bedanken omdat hij toch nog Gollum aanhaalde in deze proloog op The Lord of the Rings. Want zonder Andy Serkis‘ prestatie hadden we de film helemaal afgeschreven.

Goed nieuws voor gelijkgezinden! Peter Jackson had blijkbaar door dat er het een en ander mis was met zijn herbeleving van Midden-Aarde vorig jaar. The Desolation of Smaug is niet alleen veel beter verteld, maar in het algemeen ook een véél beter audiovisueel werk dan zijn voorganger.

Warner Bros.

Het verhaal kunnen we natuurlijk in een notendop samenvatten. We volgen verder de reis van het dwergengezelschap, geleid door Bilbo en Gandalf (Ian McKellen). De dwergen zijn nog steeds vastberaden om hun oorspronkelijke berg terug te claimen van draak Smaug (stem van Benedict Cumberbatch). Intussen ontwikkelt Bilbo een ongezonde relatie met De Ring, terwijl Gandalf de opmars van Saurons leger ontdekt. Raar maar waar: dit blijkt genoeg materiaal te zijn voor 2u40 film.

Hoewel de film naar het einde toe wat begint te slepen – een véél te lange epiloog met draak Smaug is de schuldige – weet Jackson onze tijd goed te benutten. Ten eerste is de film veel grappiger dan zijn voorganger, en dat is een welkome verandering. Dialoog en situaties worden niet altijd au sérieux genomen. Naast actie is er ook ruimte voor de verdere ontwikkeling van de personages. Een mix die amper aanwezig was in het vorige hoofdstuk.

Warner Bros.

De onderbrekingen in de actie zijn welkom simpelweg omdat Martin Freeman zo de kans krijgt om een derde dimensie aan Bilbo te geven. Naast zijn eeuwig verstomde kop en zijn harige voeten, vangen we ditmaal ook een glimps op van een neurotische en onzekere man/Hobbit, die zich middenin een ongewild avontuur bevindt dat hij moet leren aanvaarden. Hierdoor wordt de kijkervaring emotioneler dan bij de vorige film.

Ook krijgen we bij zowel oude als nieuwe nevenpersonages wat psychologische uitbreiding. Zo zien we hoe Thorin (Richard Armitage) dankzij Gandalf aan zijn queeste is begonnen – let op de cameo van Jackson in de allereerste scène. Ook leren we waar elf Legolas (Orlando Bloom) zijn haat jegens dwergen vandaan haalt (vaderlief is nogal een egocentrische racist). Van de oppervlakkige liefdesdriehoek tussen Legolas, Kili (Aidan Turner) en Tauriel (Evangeline Lilly) waren we dan weer geen grote fan.

We waren weliswaar blij met Jacksons keuze om meer donkere tinten te gebruiken in dit hoofdstuk. Daardoor oogt het geheel al iets minder kitscherig dan zijn voorganger. Tevens is de CGI van topniveau – zoals we al gewend zijn van deze producties. Dat maakt de 3D-ervaring zeker de moeite waard.

The Desolation of Smaug is een zeer goede zaterdagavondblockbuster geworden, in de beste betekenis van deze term. Het geheel is gevuld met avontuur, komische noten en – geloof het of niet – een paar brutalere momenten. Daardoor voelt de film nooit kinderlijk aan. De Woestenij van Smaug is een stap in de goede richting. Als Jackson dit voor The Hobbit: There and Back Again volgend jaar aanhoudt, vergeeft deze recensent hem zijn vorige misstap met véél plezier.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.