Review: The Hunger Games: Catching Fire

Belga

Rating: ★★★★☆

Het tweede deel van de The Hunger Gamesreeks doet wat het moet doen: groter, beter, ingewikkelder en sterker zijn dan het eerste deel. Wie de boeken van Suzanne Collins niet kent, kon de eerste film nog afwimpelen als een brave Hollywoodversie van Battle Royale. Maar met Catching Fire staat vast dat de reeks zoveel meer in haar mars heeft.

De titel van de film verwijst niet enkel naar de verschillende outfits van Katniss (Jennifer Lawrence) die op het juiste moment in de fik vliegen. Hij verwijst ook naar het verzet dat in de districten is ontstaan sinds Katniss Everdeen en Peeta Mellark (Josh Hutcherson) de eerste Hunger Games wonnen.

Katniss heeft een sterrenstatus als volksheldin bereikt en weet niet goed wat ze ermee moet aanvangen. Net zomin als met haar geënsceneerde relatie met Peeta, die ze gebruikte om de eerste hongerspelen te winnen. Bovendien ziet president Snow (Donald Sutherland) haar als doelwit. Haar leven en dat van haar familie staan op het spel als ze niet meewerkt met het regime van The Capitol.
Een interessante beginsituatie, maar de opzet van de film is natuurlijk om Katniss en co terug in de hongerspelen te krijgen. Geheel toevallig is het net de 75ste Hunger Games en dus een jubileumeditie waar oude winnaars het tegen elkaar moeten opnemen. De ‘girl on fire’ en haar lotgenoten betreden dus ook hier nog eens tegen hun zin de arena om met zoveel mogelijk te overleven.

Belga

Als het lijkt alsof dit vervolg losjes de structuur van de eerste film overdoet, is dat niet onterecht. Maar net daarom is het zo knap dat Catching Fire helemaal anders is dan haar voorganger. In de handen van Francis Lawrence (I am Legend, Constantine) is de regie alvast stukken beter. Blockbusters die rond de 3 uur duren, gaan meestal een half uurtje in overtijd, maar met 150 minuten verveelt deze Catching Fire geen moment. Strakke storytelling die trouw blijft aan het boek en de spanning en drama goed afwisselt.

Hier geen schudderige cameratoestanden meer, zoals in het eerste deel. Deze documentairestijl van filmen werkt in bepaalde gevallen, maar kan heel vervelend zijn als het niet tot zijn recht komt. In plaats daarvan zie je rustige en sobere beelden van de armoede in de districten. Dat staat in contrast met de weelderige decors, belichting en kostuums van The Capitol. Hierdoor komt de visuele pracht en de aandacht voor detail van de film pas echt tot haar recht. Want ook visueel is Catching fire een pareltje.

Belga

Het hart van de film is natuurlijk Jennifer Lawrence. Met haar ingetogen vertolking draagt ze heel de franchise probleemloos op haar schouders. Dat kan ook weinig anders, want de andere personages worden niet allemaal even goed uitgediept. Vooral voor de driehoeksverhouding tussen Katniss, Peeta en Gale (Liam Hemsworth) is dit een slechte zaak. De jongens zijn enorm saaie personages zonder diepgang, waardoor het je eigenlijk niet echt kan schelen of ze het meisje krijgen of zelfs heel de boel overleven. Een gemiste kans die deze film nog intenser had kunnen maken. Met de andere kandidaten is het deze keer wel anders. Er wordt voldoende aandacht besteed aan deze nevenpersonages waardoor het tijdens de hongerspelen, ver over de tweede helft van de film, veel makkelijker wordt om iedereen te herkennen en het dodental te volgen.

Catching Fire is een sequel die je niet loslaat en laat uitkijken naar de volgende twee delen. De film overtreft alle verwachtingen en komt scherp uit de hoek met sociale en politieke kritiek rond angst en de media. Een film met hersenen en een ziel, het komt minder en minder voor in blockbusterland. En de film toont nog maar eens waarom Jennifer Lawrence een topactrice is die we in het oog moeten houden. Alsof dat zo moeilijk is.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.