Review: The Hunger Games: Mockingjay – Part 1

Belga Films

Belga Films

Rating: ★★★☆☆

Bij aanvang van The Hunger Games: Mockingjay – Part 1 houdt heldin Katniss Everdeen (Jennifer Lawrence) zich schuil voor de dokters uit District 13. Hoewel ze duidelijk nog worstelt met het verwerken van de gebeurtenissen uit The Hunger Games: Catching Fire, wordt ze in een mum van tijd – en zonder dat ze er iets over te zeggen heeft – gerekruteerd door oppositieleider Coin (Julianne Moore) als embleem voor de nakende rebellie.

Enig probleem: Peeta (Josh Hutcherson) zit gevangen in het Capitool, onder het wakend oog van psychopaat/president Snow (Donald Sutherland). Al snel wordt duidelijk dat Snow Peeta tevens hersenspoelt en martelt. De oppositie wil met gelijke munt terugbetalen en bereidt Katniss voor – met de hulp van styliste Effie (Elizabeth Banks) en mentor Haymitch (Woody Harrelson) – om de rebellie aan te wakkeren bij de andere districten.

Belga Films

Belga Films

Helaas schetst deze korte beschrijving al de hele plot van Mockingjay – Part 1, overduidelijk het zwakste hoofdstuk in de nochtans sterke Hunger Games-franchise. Het ligt niet per se aan regisseur Francis Lawrence (tevens regisseur van Catching Fire), die het geheel hier weer met een stijlvolle zuinigheid inblikt. Over het aanwezige acteertalent – we zien tevens Stanley Tucci en wijlen Philip Seymour Hoffman – valt natuurlijk ook niet te klagen.

Het probleem zit ‘m dus in de eenvoudige, zelfs simplistische plot. Terwijl de voorgaande films politieke revolutie en mediakritiek wisten te mengen met een Battle Royale-achtige insteek, behoudt Mockingjay – Part 1 slechts de eerste twee thema’s. Daar is eigenlijk ook niks mis mee – enige diepgang in blockbusters is méér dan welkom. Maar Hollywood-producties krijgen snel de neiging om hun insteek in het lang en in het breed uit te smeren. Getuige deze prent.

Het begint al met het feit dat Peeta, net als Katniss, wordt gebruikt als propagandamiddel. Aanvankelijk is de meta-kritiek wel aangenaam. In een van de sterkere en ludiekere scènes moet Katniss in een filmstudio steeds opnieuw haar opbeurende monoloog herhalen, aangezien ze de juiste intonatie maar niet vindt. Wanneer regisseur Cressida (Natalie Dormer) haar mee het slagveld op neemt, barst Katniss vervolgens in echte tranen uit, wat zorgt voor de meest eloquente monoloog.

Belga Films

Belga Films

Gaandeweg bespeelt de camera meerdere personages op dezelfde manier, zoals Catching Fire-overlevende Finnick (Sam Claflin) of Katniss’ jeugdvriend Gale (Liam Hemsworth). Regisseur Lawrence speelt overduidelijk graag met de deconstructie van enscenering op beeld, hoewel een eenduidige kritiek nergens te vinden is. Worden oorlogen tegenwoordig enkel bespeeld via de media en de subjectieve beelden die ze verspreiden? In welke mate laat de persoon voor de camera zo’n subversieve propaganda toe?

Er is tevens een enorm groot probleem met het personage van Katniss in dit hoofdstuk. Ze moppert als een treurwilg doorheen de gangen van District 13 en blijft zich zorgen maken om Peeta. “Dit is niet het meisje dat je me beschreven hebt,” fluistert Moore tegen Hoffman nadat ze Katniss voor de eerste keer ontmoet heeft. Die zin echoot doorheen de hele film. Deze Katniss is slechts een magere replica van het sterke personage dat we in de vorige afleveringen te zien kregen.

Dat zo’n drie vierde van de film zich toespitst op de driehoeksverhouding Katniss-Peeta-Gale – met de groeiende rebellie op de achtergrond – zorgde bij deze schrijver voor wat afkeer. Het tempo van de film wordt daardoor tergend traag, al is er gelukkig een inhaalmanoeuvre in de laatste akte. Een provocatie van het Capitool zorgt – eindelijk! – voor een tegenslag in District 13, waardoor spektakel en entertainment eindelijk hun weg vinden naar de film.

De grote afwezigen – naast het vrouwvriendelijkere discours uit de vorige films – zijn de nodige humor en spot uit de voorbije hoofdstukken. Harrelson en Banks worden hier crimineel onderbenut, terwijl nieuwkomers als Claflin depressief doorheen het relaas moeten lopen. Mockingjay – Part 1 neemt zichzelf veel te serieus en baadt met iets te veel plezier in makkelijke, melancholische dramatiek.

Belga Films

Belga Films

Niet dat we het hier over een slechte film hebben. Maar het scenario van Mockingjay – Part 1 is geworden waar ik/iedereen voor vreesde: een enorm lange intro op een (hopelijk) beter Part 2. Mits wat inspanning – en een productieteam dat zijn drang naar snelle winstmarges opzij had gezet en het boek niet in tweeën had gesplitst – hadden de makers Part 1 kunnen reduceren tot een eerste akte van een half uur/drie kwartier.

De film eindigt met een trieste blik van Katniss. Beseft Katniss dat haar personage hier sterk gereduceerd is? Of kijkt ze zo triest omdat ze, net als de kijker, beseft dat ze de voorbije twee uur niet echt iets boeiends heeft meegemaakt? Laten we hopen dat Part 2 deze misstap snel rechttrekt.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.