Review: The Lego Movie

Warner Bros.

Warner Bros.

Rating: ★★★★☆

Commerciële films worden al te vaak voor marketing-doeleinden gebruikt. Recente voorbeelden: in iets mindere mate probeerde het CGI-misbaksel Battleship ons Zeeslag te verkopen, terwijl Saving Mr. Banks één grote propaganda vormde voor Disney. The Lego Movie is, in se, één grote marketingstunt voor de bekende bouwblokjes. Maar zou iedere marketing-strategie zo verdomd goed zijn, dan was deze recensent al lang blut.

Warner Bros.

Emmet (stem van Parks and Recreation-teddybeer Chris Pratt) woont in een Lego-stad waar iedereen naar hetzelfde poplied luistert, hetzelfde domme tv-programma bekijkt en veel te dure lattes drinkt – allemaal gecontroleerd door het totalitaire regime van Lord Business (Will Ferrell). Emmet probeert hopeloos toe te horen tot de maatschappij, maar het lukt hem niet.

Op een avond wordt hij hopeloos verliefd op Wyldstyle (Elizabeth Banks), een MasterBuilder. MasterBuilders zijn de marginalen van de maatschappij, degene die de kracht hebben om uit het niks eender wat te bouwen en opgejaagd worden door Business himself. Wyldstyle is op zoek is naar het “Stuk der Verzet,” een Lego-blok dat, in de handen van een MasterBuilder, voor eens en voor altijd Business zou kunnen verslaan.

En zoals dat dan meestal gaat in cinema is het natuurlijk Emmet die het Stuk vindt en hierdoor verkozen wordt, waardoor hij er nu mee vastzit op zijn rug. Als simpele, burgerlijke Lego-man is Emmet’s enige beweegreden het feit dat hij met Wyldstyle kan optrekken, alhoewel zij al een koppel vormt met de enorm arrogante Batman (Will Arnett). Het groepje rebelse MasterBuilders, onder leiding van de dementerende Vitrivius (Morgan Freeman), komt al snel te weten dat hun nieuwe kompaan alles behalve speciaal is. Opgejaagd door de bipolaire Good Cop/Bad Cop (Liam Neeson), moet het troepje zo snel mogelijk aan Business’ kantoor geraken, voordat hij alle Lego-blokjes voor eeuwig cementeert met superglue.

Warner Bros.

Wie bij het lezen van dit gek verhaal al een glimlach op hun gezicht had, is bij The Lego Movie aan het juiste adres. Regieduo Phil Lord en Chris Miller (21 Jump Street, Cloudy with a Chance of Meatballs) hebben niet alleen een lekker speels scenario geschreven, welke de conventies van de from zero to hero-genre parodieert, ze hebben ook een visueel verbluffend werk op pellicule gekwakt. Zo oogt het geheel als een prachtige Pixar-productie, terwijl alle Lego-blokjes zodanig houterig bewegen dat men zich in een stop-motion waant.

Maar zoals iedere Hollywood productie breekt ook hier dat moment aan waarbij de studio lijkt te denken dat het publiek dommer dan een ezel is en de gelaagdheid van zijn film letterlijk begint uit te spellen. Hoewel Lord & Miller een slimme digressie hierop hebben gevonden (het betreft de verbreking van het medium), blijven de laatste tien minuten wel een zure afsluiting van zo’n overzoete film. Maar de laatste twist, waarin Duplo-blokken een niet onbelangrijke rol spelen, is dan weer een moment van pure genie. Laat de tweede film maar komen!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.