Review: The Loft

KFD

KFD

Rating: ★★☆☆☆

Na drie lange jaren van post-productie heeft The Loft, de Amerikaanse remake van Erik Van Looys Loft uit 2008, eindelijk zijn weg naar de Belgische zalen gevonden. De hervertelling in deze transatlantische context legt evenwel een filter over het origineel (en ik spreek niet enkel in termen van de uitgelichte fotografie). De culturele wijziging maakt komaf met ons subjectief chauvinisme en ontbloot een paar lelijke waarheden die – laten we eerlijk zijn – de hele tijd al zichtbaar waren.

The Loft is, ten eerste, een shot-for-shot remake van het Vlaamse bronmateriaal. Er werd geen enkele scène toegevoegd of geschrapt. Slechts een paar conversaties sneuvelden op de montagetafel, wat de discrepantie van tien minuten speelduur tussen beide films verklaart. Het titulaire appartement vormt nog steeds de ultieme misogyne droom waarin vijf mannen er een exclusieve locatie op nahouden om hun buitenechtelijke affaires in alle discretie te beleven.

KFD

KFD

Wanneer de introverte Luke (Wentworth Miller) het lichaam van een vermoorde en vastgeketende vrouw in bed aantreft, roept hij de clan bij elkaar. Al snel concluderen ze dat iemand onder hen een moordenaar is. Maar wie? Wie de originele film heeft gezien (of de Nederlandse remake, laten we die niet vergeten!), zal natuurlijk blindelings de schuldige kunnen aanwijzen. Scenarist Wesley Strick (A Nightmare on Elm Street-remake en Cape Fear-remake) heeft iedere twist en red herring simpelweg gecopy-pastet naar de nieuwe setting in New Orleans.

Wat is dan het nut om een film te zien waarbij het hele artistieke team louter het origineel nabootst? Geen, eigenlijk. The Loft kan je best bekijken als een film die puur voor de Amerikaanse markt is gemaakt. De Engelstalige ondertiteling is plots weggevallen en de dialoog werd omgetoverd voor Hollywoodiaanse B- en tv-acteurs. Met het geld dat je zou uitgeven aan dat cinematicket, kan je best de dvd van de originele film kopen.

Naast die artistieke luiheid is er natuurlijk ook sprake van een algemene degressie. De donkere tinten van het origineel hebben nu plaatsgemaakt voor een afgelikte tv-belichting. De film lijkt nog het meest op een meer seksueel getinte versie van een CSI-aflevering. De toevoeging van een verticaal shot of flou artistique (tijdens de seksscènes, natuurlijk) verandert daar bitter weinig aan. Dat het talent van fotograaf Karakatsanis (Rundskop, The Drop en binnenkort Welp) hier wordt verkwist, is een understatement.

KFD

KFD

Er is natuurlijk ook een massaal probleem met de inhoud van de film, namelijk goedgekeurde misogynie. Simpel voorbeeld: (The) Loft zou de nu alom bekende en redelijk simpele Bechdel-test niet doorstaan. Alle sprekende vrouwen in deze film worden geobjectiveerd of gereduceerd tot lustobject, terwijl de echtgenotes allemaal een of andere vorm van castratie representeren. Leading man Chris (James Marsden) wordt bijvoorbeeld verliefd op Ann (Rachael Taylor), een assistente wier eigenlijke job prostituee is. Zij is dan ook de enige vrouw wier carrière aan bod komt.

Maar met Ann loopt het nog best goed af, aangezien ze op het einde van de film haar carrière als straatmadeliefje opgeeft (mogelijk in de naam van liefde). Een van de meest verschrikkelijke scènes daarentegen, waarin de cokeverslaafde Filip (Matthias Schoenaerts) doodleuk een Russisch hoertje in elkaar slaat en verkracht, moffelt Chris weg met een schouderophaal. “Geen nood aan politie, hier is wat geld en het adres van een discrete dokter.” Het morele kompas van (The) Loft moet eens dringend nagekeken worden.

Want daar komt het uiteindelijk op neer: (The) Loft, oorspronkelijk neergepend door Bart De Pauw, zou eigenlijk een satire moeten zijn: een aanval op de burgerlijke, patriarchale seksuele blik op vrouwen en de buitenechtelijke droom. Alleen negeren De Pauw en Van Looy hun uitgangspunt op flagrante wijze. Ze lopen blindelings in de vallen van dit uiterst wansmakelijke vertrekpunt. Bedenk je eens waarom De Pauw de enige kerel straft die géén affaire in de loft heeft gehad.

KFD

KFD

Laat me het nog even hebben over de uiterst incoherente casting van deze remake. De toevoeging van Eric Stonestreet aan het misogyne groepje was een briljante zet. De Modern Family-acteur steelt iedere scène en heeft trouwens fantastische woordenwisselingen met zijn wederhelft, gespeeld door Kali Rocha. Tussen Marsden en zijn echtgenote (Rhona Mitra) is er daarentegen geen enkele wisselwerking. Mitra lijkt depressie te spelen alsof ze net heeft vernomen dat iemand heeft overgegeven op haar favoriete Louboutins.

Absolute tegenvallers zijn Karl Urban en Isabel Lucas. Urban, die hier Filip Peeters‘ haantje-de-voorste-rol van Vincent overneemt, overtuigt nooit in zijn alfaman-gedrag. Misschien hadden Urban en Marsden van rol moeten wisselen? Lucas speelt dan weer een verovering van Vincent. Aanvankelijk dacht ik dat ze in deze nieuwe versie een heroïneverslaafde speelde… Maar je beseft al snel dat haar lege ogen, extreme jukbeenderen en slaperige stem haar persona vormen. Het had anders wel een interessante twist kunnen zijn!

In een tijdperk waarin betekenisdragers op beeld scrupuleus geanalyseerd worden, is The Loft niks anders dan een goedgekeurde misogyne thriller. Je concludeert al snel dat we Loft op handen en voeten dragen omdat het de eerste high concept film uit België was. En dat verdient bij ons nog steeds een pluim. Maar in de Verenigde Staten hebben ze al enorm veel high concept films, die wél wat te vertellen hebben aan hun publiek (denk bijvoorbeeld aan het recente Gone Girl). The Loft is een product van een tijdperk dat voorbij is.

Het interview met regisseur Erik Van Looy lees je hier.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.