Review: The Magnificent Seven

The Magnificent Seven

Sony

Matthias

Matthias

Toen Antoine Fuqua een remake van The Magnificent Seven aankondigde, stond menig doorgewinterd cinefiel op zijn achterste hoeven te snuiven. Een herwerking van een herwerking. Wie zat daar op te wachten?

Rating: ★★★☆☆

Regie: Antoine Fuqua
Cast: Denzel Washington, Chris Pratt, Ethan Hawke, Vincent D’Onofrio, Lee Byung-hun,  Manuel Garcia-Rulfo, Martin Sensmeier, Haley Bennett, Peter Sarsgaard
Muziek: James Horner, Simon Franglen

De kleine Antoine kreeg de liefde voor het westerngenre met de paplepel mee via zijn grootmoeder. Op regenachtige dagen zagen omoe Fuqua en haar kleinzoon onverschrokken revolverhelden gewetenloze schurken trotseren op de krakkemikkige beeldbuis. Het was haar manier om de jongen van de straat te houden.

The Magnificent Seven

MGM

She was a little lady, but she was tough. She grew up with outhouses — there was no bathroom! She also knew how to shoot, too — those were the days when you had a shotgun by your door. It was just there leaning against the door. We didn’t touch it, but that’s where they came from. That world where you protected your home. So for her, with Westerns, she understood that world.

The Magnificent Seven, John Sturges’ klassieker uit 1960, mocht daarbij uiteraard niet ontbreken. Zeven opvallende eenzaten die samen hun schietijzers ten dienste stellen van een onderdrukt dorpje. Een beproefde formule waarvoor Sturges de mosterd bij Akira Kurosawa’s legendarische Schichinin no Samurai (1954) haalde.

Zou omoe Fuqua tevreden zijn met deze hervertelling? Of draait ze haar stoffige knoken in haar Pittsburghse graf? De Metro-Goldwyn-Mayer-leeuw brult. Bandieten onder leiding van de godslasterende Bartholomew Bogue (een sinistere Peter Sarsgaard) vallen de kerk van het vredevolle stadje Rose Creek binnen. Enkele inwoners ondervinden meteen aan den lijve dat de boosaardige industrieel geen compromissen sluit.

I seek righteousness. But I’ll take revenge.

The Magnificent Seven

Sony

Kersverse weduwe Emma Cullen (Haley Bennett) blijft niet bij de pakken zitten. In de zwarte premiejager Sam Chisolm (Denzel Washington is op zijn 61ste als vanouds in uitstekende doen) vindt ze de geknipte wraakengel.

De man heeft zelf nog een appeltje te schillen met Bogue en de beloofde zak glimmende munten is natuurlijk mooi meegenomen. Wat volgt is de vertrouwde samenstelling van een allegaartje vanwaar het geheel Callboys-gewijs meer is dan de som der delen.

What a bunch of misfits we are.

Fuqua puzzelde een kleurrijke hoofdcast bij elkaar. Chris Pratt amuseert zich rot als de alcohol en vrouwen minnende gokker Josh Faraday. From Dusk till Dawn: The Series-ontdekking Manuel Garcia-Rulfo vuilbekt als de Mexicaanse outlaw Vasquez. Byung-Hun Lee is de vingervlugge messenwerper Bill Rocks, de trouwe kompaan van de scherpschutter Goodnight Robicheaux (Ethan Hawke met een knoert van een posttraumatische stressstoornis).

Ergens loopt er ook een godvrezende spoorzoeker rond die verdacht veel op Vincent D’Onofrio met een berenpels lijkt en bevestigend bromt als je Jack Horne roept. Martin Sensmeier sluit de rangen als de stoïcijnse zwijgzame Comanche-Indiaan Red Harvest.

De multiculturele saus pakt best en is een mooie knipoog naar het origineel, waarin blanke cowboys een Mexicaans dorpje bevrijdden. Wel mocht Fuqua gerust wat dieper in de zielen van onze antihelden koteren. Zo blijft het onverwerkt oorlogsverleden van Hawkes personage op een teleurstellend Dr. Phil-niveau hangen. Met Nic “True Detective” Pizzolatto in de schrijversstoel, zijn we toch wat meer gewend.

The Magnificent Seven

Sony

So far, so good.

Sinds Training Day weten we: Fuqua moet je niet vertellen hoe een entertainende actieprent in elkaar steekt. Close-ups van revolverholsters bij de vleet en er komt al eens een spitante oneliner uit het origineel piepen. De colts knallen lekker in het fors aangedikte eindgevecht, waar een Gatling gun overuren draait.

Het ambachtelijk getimmerde stadje Rose Creek is een verademing in tijden van CGI- green screens, terwijl enkele fraaie shots de weidse landschappen waar het ooit zo fijn galopperen was verbeelden. Daaronder liggen de allerlaatste melodieën van James Horner. Na ’s mans fatale vliegtuigcrash op 22 juni 2015, vulde boezemvriend Simon Franglen de blanco notenbalken aan.

Met The Magnificent Seven maakte Fuqua prima tijdverdrijf voor regenachtige dagen. Degelijk, nooit teleurstellend. Maar ook niet meer dan dat. Is dat genoeg voor omoe? We denken van wel. De doorgewinterde cinefiel daarentegen, blijft snuivend op zijn achterste hoeven staan.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.