Review: The Secret Life of Walter Mitty

Fox

20th Century Fox

Rating: ★★★☆☆

The Secret Life of Walter Mitty, een feelgoodfilm van en met Ben Stiller‘. Oké, het is misschien niet meteen een omschrijving die je richting bioscoop doet rennen. Stiller speelt immers al meer dan 10 jaar lang dezelfde rol in zowat elke film waarin hij opdraaft. Ook Ben Stiller de regisseur is niet bepaald een groot artiest. Films als The Cable Guy en Tropic Thunder vallen nog wel te smaken als guilty pleasures, maar het zijn allesbehalve meesterwerkjes.

Maar goed, het is Kerstmis, het ideale moment voor vergevingsgezindheid. Vol goede moed trok ik dus naar de plaatselijke multiplex voor The Secret Life of Walter Mitty, een film over een onopvallende dagdromer die een real life action hero wordt wanneer zijn job en die van zijn collega’s bedreigd zijn. Een verhaal dat, zowel visueel als inhoudelijk, wel wat mogelijkheden biedt. Maar helaas, pindakaas: deze prent is vooral een verhaal van gemiste kansen.

20th Century Fox

Walter Mitty (Stiller) werkt voor de fotoafdeling van het tijdschrift LIFE, waar hij verantwoordelijk is voor de negatieven. Walter is een grijze muis die nauwelijks wat meemaakt. Zijn onlinedatingprofiel is dan ook zo goed als leeg. Alleen in zijn vele dagdromen beleeft hij de wildste avonturen.

Op een dag verneemt Walter van zijn nieuwe baas (Adam Scott) dat er een overname op komst is voor LIFE. Wat er met alle werknemers zal gebeuren, is nog onduidelijk. Wel moeten ze eerst nog het laatste nummer van het tijdschrift buitenkrijgen. Klein probleempje: Walter is het negatief van de foto voor de cover kwijt.

Om de maker van de foto (Sean Penn) op te sporen, maakt Walter een heroïsche reis door Groenland, Ijsland en Afghanistan. Zo wil hij de jobs van zijn collega’s op de fotoafdeling redden. Dat hij op die manier misschien ook het hart van zijn crush (Kristen Wiig) kan veroveren, is uiteraard mooi meegenomen.

Fox

20th Century Fox

The Secret Life of Walter Mitty is (losjes) gebaseerd op het gelijknamige kortverhaal van James Thurber uit 1939. In 1947 werd het al eens verfilmd met Danny Kaye in de hoofdrol. Maar inmiddels zijn we meer dan 60 jaar verder, en dus werd het tijd voor een nieuwe bewerking. De huidige technologie maakt het immers meer dan ooit mogelijk om Mitty’s (fantasie)wereld echt tot leven te wekken. En daar zijn de makers van deze nieuwe versie zeker in geslaagd. Maar hoe mooi het er allemaal ook uitziet, adembenemend wordt het nooit. Visueel is de film zo ‘perfect’ dat ik er warm noch koud van werd.

Hetzelfde geldt voor de soundtrack. De nummers die we te horen krijgen, zijn duidelijk uitgekozen om de film een epische feel mee te geven. Maar het ligt er allemaal te dik op. Less is soms more, Ben.

20th Century Fox

Hoe zit het dan met de cast? Dat valt wel mee, maar de beste acteurs komen te weinig aan bod. Kristen Wiig is bekoorlijk en overtuigend als de love interest van Walter, maar verdwijnt grotendeels van het scherm in de tweede helft van de film. Sean Penn zet een geestige prestatie neer als fotograaf Sean O’Connell, maar zijn rol blijft beperkt tot een cameo. De rest van de cast stelt wat teleur. Adam Scotts personage is te eendimensionaal en Ben Stiller… tja, what about him?

Stiller doet duidelijk zijn best om Walter Mitty enige diepgang mee te geven. Slaagt hij daar ook in? Niet echt. Verder dan een mistroostige blik hier en daar komt hij niet. Zoals je gisteren al kon lezen op Supercalifragilistic, was er ooit sprake van dat Jim Carrey in de huid van Walter Mitty zou kruipen. Kijk, dat had ik nu eens willen zien! Wie ooit Eternal Sunshine of the Spotless Mind zag, weet dat Jim Carrey eenzame zielen met een hoek af kan neerzetten als een baas. Zo’n vertolking zou wonderen gedaan hebben voor deze prent. Met een personage als Walter valt heel wat te doen, maar in de handen van Ben Stiller blijft hij een saaie piet.

Hetzelfde gaat op voor de hele film: er zit veel potentieel in, maar het komt er nooit echt uit. Alles voelt ook zo afgelikt aan, dat je nooit echt méé bent. Daardoor blijft de film uiteindelijk niet aan de ribben kleven. Vergelijk het met een dronken onenightstand: best een aangename rit, maar de volgende dag ben je hem alweer vergeten. Helaas, Ben, volgende keer beter!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.