Review: The Voices

Remain In Light

Rating: ★★½☆☆

Boy, does it suck to be lonesome. Ryan Reynolds kan er van mee praten in de nieuwste (live-action) film van Marjane Satrapi, de gelauwerde striptekenares en later ook regisseuse van Persepolis (2007) en Chicken With Plums (2011). Voor haar nieuwste zat ze enkel in de regiestoel, met Michael R. Perry (de scenarist van, ahum, Paranormal Activity 2) achter de schrijftafel. Op 11 maart bij ons in de zalen, en op 27 januari in première in BOZAR.

In The Voices – een sprekende titel die verwijst naar de stemmen die er in het hoofd van Reynolds dwalen en waar wij als kijker deel van worden gemaakt – neemt Satrapi eenzaamheid, en de onfortuinlijke gevolgen van eenzaamheid, onder de loep met een schizofrene bezieling die niet meteen weet of ze voornamelijk een integer psychologisch portret van haar protagonist wil schetsen, liever een kolderieke komedie benadert, of een doordeweekse VIJFtv-film met een serieuze hoek af. Het lijdt geen twijfel dat The Voices een excentrieke mix van al deze variabelen is geworden, maar of Satrapi van al deze innerlijke stemmen ook een welluidend geheel heeft gemaakt?

Ryan Reynolds – dé man die je tien jaar geleden moest contacteren voor een vette frat party in Van Wilder: Party Liaison en occasioneel op de beeldbuis zag verschijnen als de lichtjes irritante maar aimable no-brainer in Two Guys, A Girl and a Pizza Place. Ik vergeef het mezelf wanneer ik zeg dat de klok wat Ryan’s carrière betreft voor mij op 2003 is blijven stilstaan en ik de acteur niet gauw verder zag springen dan enkele ludieke rolletjes in genrefilms die we ‘van het American Pie-allooi’ zullen noemen. En toch is de ster van Ryan al enkele jaren gestaag aan het rijzen in big budget-producties zoals X-Men Origins: Wolverine en Green Lantern en probeert The Hollywood Reporter me wijs te maken dat hem nu ook een plaatsje in indie flick heaven wacht. Eindelijk een paar serieuze credits, die Ryan! En inderdaad, als de getikte Jerry Hickfang bij Satrapi is Ryan perfect geloofwaardig – en niet alleen omdat feestgrage college kids nu eenmaal nergens anders kunnen eindigen dan achter het stuur van een vorklift.

Remain In Light

Jerry werkt in het pakhuis van een bedrijf dat toiletten en kranen fabriceert. Geen glamoureuze job, maar dat deert hem niet. Hij is een dappere jongen met een behoorlijk rooskleurige levensvisie, en dat mag je vrij letterlijk nemen. Door zijn ogen ziet Milton Fixture & Faucet er namelijk nog het meest uit als een beschutte werkplaats die rechtstreeks uit Jacques Demy-land werd overgevlogen (waar de munteenheid pastel is en intense gevoelens zich naar neurotische kleurcoderingen vertalen).

Net zoals iedereen wil ook Jerry graag een liefje om zijn leven op te fleuren. Wanneer hij op vraag van zijn baas wordt uitgenodigd om deel te nemen aan de organisatie van een bbq, richt hij zijn pijlen op Fiona, de zelfverklaarde Britse ‘spetter’ van het kantoor (een geweldig mooie Gemma Arterton die haar humanitaire bijdrage levert door haar collega’s heupwiegend de conga in de gangen van het bedrijf aan te leren). Natuurlijk maakt hij geen schijn van kans bij de bloedmooie expat, zelfs niet met een flinke toenaderingspoging op aanraden van zijn psychiater (Jacki Weaver, uit Stoker). En wat dan met de minder opvallende, maar snoezige Lisa (Anna Kendrick) die zo veel beter aan zijn zijde past en hem dat graag duidelijk wil maken? Fans van de romcom die hier de scharnieren van een geslaagde driehoeksformule horen kraken, vergissen zich niet. En toch durft Satrapi deze situatie nóg moeilijker maken, want als Jerry ’s avonds thuiskomt en een gesprek met zijn huisdieren begint, dienen deze hem van weerwoord met vinnige CGI-kopjes. Iek!

Remain In Light

Duidelijk dat hij beter gezellig aan de antipsychotica gaat, maar dat wil Jerry niet. Waarom je dagelijkse babbel met hond Bosco en kat Mr. Whiskers missen en beseffen dat je eigenlijk in drievoud met jezelf keuvelt? Tel daar het ongelukje bij waarin hij zijn droommeisje ongewild met een paar messteken het hoekje om helpt, en you’ve got yourself a recipe for disaster. Hierna geraakt Jerry helemaal niet meer wijs uit wat hem nu te doen staat. De raad van zijn hond volgen en zichzelf aangeven, of het duivelse willetje van zijn kat doordrijven en verder blijven moorden?

The Voices had een razend grappige film kunnen zijn, en daar slaagt hij in het begin best goed in. Jammer genoeg is de idee van Jerry’s beestige innerlijke strijd charmanter dan de effectieve uitwerking en blijft zelfs de diabolische Mr. Whiskers na de initiële verrassing (a walking, talking lolcat!niet lang bekoren.

Remain In Light

Remain In Light

Misschien verwacht je gewoon meer van een Satrapi-film, die, als hij niet echt lollig is, tenminste wel doordacht lijkt als het op personages aankomt. Jerry is een figuur die enige verwantschap met Satrapi zelf vertoont en met de autobiografische schets die ze van zichzelf neerzette in Persepolis. De Iraanse Satrapi weet als geen ander hoe het voelt om je als vreemde in een vreemd land te begeven omdat ze een aanzienlijk deel van haar jeugd in Oostenrijk doorbracht en zich daarna opnieuw in haar thuisland met familie en vrienden wou verzoenen. Toen ze ook daar geen gronding vond, trok ze naar Parijs. Zoals we in Persepolis zagen, is het allesbehalve makkelijk om je met je positie van outsider te verzoenen. In Persepolis viel Marji in een depressie, in The Voices gaat het Jerry, die overigens oorspronkelijk uit Berlijn komt maar door zijn ouders naar de VS werd meegetroond, niet veel beter af. Vat op zijn vervreemding krijgen we in The Voices met een paar verontrustende flashbacks naar Jerry’s jeugd, maar met uitzondering van deze inserts blijven verdere kansen voor karakteruitdieping onbenut. Dat probleem wordt, naar ik vermoed, nogal onbedoeld ludiek aan de kaak gesteld tijdens een sequentie waarin Jerry zijn beauty number 2 op date neemt naar de verlaten restanten van zijn ouderlijk huis. Vertel dan eens, wat voor vrouw was je mams nu, “what was she like”? Zijn antwoord: “German”.

The Voices

Remain In Light

The Voices is een verdienstelijke poging geweest om een genrefilm met diepgang te maken, of, omgedraaid, een psychologisch portret met behulp van conventies die we kennen uit horrorfilms, thrillers, romantische komedies, en ja, zelfs musicals. Maar waarom zou je met zo’n gedurfde formule die zo koosjer op papier klinkt, enige moeite sparen om er dan ook werkelijk voor te gààn? Bij American Psycho of Brian De Palma’s Body Double (84) kan zelfs het naargeestigste narratief worden verlicht met enkele welgemikte scheuten grand guignol, en mag daar gerust een vertwijfelde schaterlach of twee aan te pas komen. Ook een portie absurde humor doet het normaliter goed om de kleine kantjes van je personages te onderstrepen, en hen daarbij meteen van onze sympathie te verzekeren (denk Coen brothers, Gilliam, en zelfs Richard Ayoade).

Satrapi probeert dit allemaal, maar gaat nooit all-out in één van haar vele ijkpunten. Daardoor is The Voices als komedie enkel grappig bij momenten, eerder beroerd dan beroerend en nooit overtuigend als pseudo-thriller of psychologische case study. Ideaal materiaal voor het programma van het BIFFF, dat wel.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.