Review: The Wind Rises

Lumière

Lumière

Rating: ★★★★☆

Er zullen wel heel wat monden opengevallen zijn toen Miyazaki Hayao de pers liet weten dat The Wind Rises zijn laatste film zou worden. Niet alleen omdat Miyazaki een sleutelfiguur is in de geschiedenis van de animatiefilm. Maar tevens omdat er nergens te merken valt dat The Wind Rises door een 73-jarige man is gemaakt.

Lumière

“Le vent se lève, il faut tenter de vivre” is de wijze quote van Paul Valéry waarmee de cineast zijn laatste film opent. The Wind Rises vertelt het verhaal van Jiro, een dromer die opgroeit in het rurale Japan van begin vorige eeuw. Jiro wil vliegtuigontwerper worden. ’s Avonds deelt hij dan ook zijn dromen met de exuberante Italiaan Gianni Caproni, zijn idool. Diens woorden en surreële overdaad zullen Jiro’s leven bepalen.

Dat The Wind Rises zowel een Golden Globe- als een Oscarnominatie kon verzekeren, is geen verrassing. Miyazaki weet moeiteloos Jiro’s frivole kijk op de wereld aan de kijker te verkopen. Dat gebeurt aan de hand van prachtige animatie, waarbij ieder kleurrijk beeld een streling voor het oog is. Ook de gekozen vertelling, die tussen droom en werkelijkheid sluimert, voert ons mee in Jiro’s levensreis.

Jiro’s leefwereld en levenspad worden weliswaar continu op de proef gesteld door externe gebeurtenissen. Zo begint zijn volwassenheid met de grote Kanto-aardbeving en sluiten we af met een hartverscheurende nasleep van de tyfusepidemie. Het feit dat de jaren 40 en de Tweede Wereldoorlog naderen, vormt tevens een onderhuidse dreiging waaraan noch Jiro, noch de kijker kan ontsnappen. Geen wonder dat Jiro’s dromen steeds abrupt lijken te eindigen.

Lumière

Het is dan ook spijtig dat Miyazaki zich in het midden van zijn verhaal wat laat vangen aan de gewoonlijke biopicstructuur. Sommige gebeurtenissen lijken plaats te vinden simpelweg om afgevinkt te kunnen worden. Gepaard met een gedoemd liefdesverhaal dat Jiro deelt met Nahoko – een meisje dat al dan niet toevallig wordt getroffen door twee zware gebeurtenissen in de Japanse geschiedenis – zorgt het middenstuk van de film voor wat tragere sequensen. Deze staan qua ritme wat haaks op de eerste en derde akte van de film.

Ook zijn de groteske typetjes die Miyazaki vaak gebruikt in zijn vertellingen niet onmiddellijk van de partij (op Jiro’s zus en zijn kleine baas na). Wat een beetje spijtig is. Maar dit is slechts een klein puntje van. De nieuwe Spirited Away is deze film misschien niet geworden, maar The Wind Rises vormt wel een poëtische en bitterzoete afsluiter voor het oeuvre van een pionier in de postmoderne animatiefilm.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.