Review: The Wolverine

The Wolverine

Twentieth Century Fox

Rating: ★★★½☆

9 augustus 1945. De stuiptrekkingen van WO II. Een B-29 hangt boven Nagasaki. Paniek in het oorlogskamp. Yashida (Hal Yamanouchi), een jonge Japanse officier, ontgrendelt de blokken. Krijgsgevangenen vluchten alle kanten uit. Zijn blik kruist die van de Amerikaanse soldaat Logan (Hugh Jackman). Veroordeeld tot eenzame opsluiting in een ondergrondse stenen koker. Even aarzelt Yashida. Dan opent hij de isoleercel. Zijn mede-officieren besparen zich de schande van de nederlaag en kiezen de weg van de harakiri. Maar de jonge Yashida is bang om te sterven.

Trust me, bub, you don’t want what I got.

20th Century Fox

In wat volgt zien we onze favoriete mutant Wolverine zich als een menselijk schild over de bange Yashida werpen. Stukjes afgepelde huid en bloed maken in een fractie van een seconde weer plaats voor zijn bekende bakkebaarden. Benen klauwen schieten uit zijn knokkels. Een oerkreet is tot ver buiten Nagasaki te horen. Zelfs een atoombom is geen partij voor Wolverine. “Kuzuri” prevelt de bange Japanse soldaat.

Qua openingsscène kan dat tellen. Jaren later, na de gebeurtenissen uit X-Men: The Last Stand, zien we een verwilderde Logan door de bossen van Canada trekken. Nachtmerries over Jean Greys (Famke Janssen) dood houden hem nachtenlang wakker. De naam Wolverine is verleden tijd. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

20th Century Fox

Even later zijn we in het moderne Japan. Yashida, de Japanse kampsoldaat van weleer, is nu een machtige technologiemagnaat. Maar de man is stervende. Hij biedt onze getormenteerde held een uitweg. Sterfelijkheid, met als pasmunt Logans onuitputtelijke levenskracht. Niet langer gebukt onder de last van de eeuwigheid. Niet langer geliefden zien sterven zonder zelf een dag ouder te worden.

Het geheel komt traag op gang. Maar dat heeft zijn charme. Soberheid boven de bombastische pulp van X-Men Origins: Wolverine. Het is aangenaam om Wolverine in een quasi-mutantenloze omgeving te zien lopen. Geen ontploffingen en uitbrandende helikopters. Wel het ouderwetse vuist- en hakwerk. Wanneer er geweerschoten klinken, hoor je de gortdroge klank van de realiteit.

Regisseur James Mangold doseert de actie uitstekend. Prachtige beeldmateriaal ook, wanneer Logan beseft dat zijn zelfhelende krachten tanende zijn. De man die als hij goed geslapen heeft zelfs de Hulk moeiteloos aankan, moet dit keer zijn meerdere erkennen in de Yakuza. Niet dat wat sterfelijkheid de man van adamantium kan tegenhouden. Een vooral fysiek indrukwekkende Jackman klauwt, gromt, brult en mept zich doorheen de film. De aders kronkelen als volwassen cobra’s over mans fors uitgezet spierweefsel. Tegelijkertijd zit er wat poëzie in The Wolverine. De score van componist Marco Beltrami heeft daar zeker een aandeel in.

Yukio

20th Century Fox

Think of me as your bodyguard.

Met Yukio (Rila Fukushima) kozen de makers een ideale sidekick. Voor Fukushima betekent Yukio haar langspeeldebuut. Wat mij betreft mag deze pittige dame zeker nog enkele keren op het witte doek verschijnen. De chemie met Jackman zit goed, en bij deze is de zielige voorstelling van Gambit (Taylor Kitsch, nomen est omen), Wolverine’s sidekick uit de vorige film, eindelijk uit mijn geheugen verbannen.

De obligate eindbaas, de befaamde Silver Samurai, heeft weinig gemeen met zijn naamgenoot uit de comics. Wolverine een gigantische samurairobot te lijf zien gaan, is in elk geval heerlijk tongue-in-cheek. En vreemd genoeg ziet het er nog steeds minder belachelijk uit dan de Deadpool (Ryan Reynolds) uit Origins.

I can do this all day, you twisted mutant bitch!

20th Century Fox

Jammer genoeg lijdt The Wolverine aan enkele kinderziektes die vier sterren in de weg staan. Het personage Viper (de Russische Svetlana Khodchenkova) bijvoorbeeld. Het is altijd een veeg voorteken als nare herinneringen aan Uma Thurmans Poison Ivy in een serieus bedoelde superheldenprent naar boven komen.

Ook Mariko (Tao Okamoto) laat maar een fletse indruk na. Is dit flauwe juffertje de vrouw die de droeve schaduw van Jean Greys dood moet wegnemen? Het eeuwige probleem blijft de PG-13 rating. Aanvankelijke regisseur Darren Aronofsky stapte volgens de geruchten uit het project, na studio Fox’ veto tegen zijn weinig verhullende gewelddadige aanpak.

Wat betreft het humoraspect, altijd een grote meerwaarde in het Marveluniversum, bleef ik wat op mijn honger zitten. Wel goed gelachen met een verwilderde harige Logan die een traditionele Japanse badsessie moet ondergaan. We zien de geklauwde ook op onnavolgbare wijze informatie uit de corrupte Japanse ministers van Justitie (Brian Tee) slaan. En niemand die na het zien van The Wolverine nog de fauna van Noord-Amerika met een vinger durft aan te raken.

20th Century Fox

Was dit nu waarop we vier jaar wachtten? De definitieve Wolverine-film is het alsnog niet. Maar tot een regisseur met ballen van adamantium en lak aan de PG-13 rating deze uit zijn mouw schudt, is The Wolverine in elk geval een voortreffelijk surrogaat.

A lot of people have tried to kill me… and I’m still here.

Dat de hele X-Men serie moeiteloos nog enkele jaren voort kan, bewijst het digestiefje na de aftiteling. Das stimmt! Naar goede gewoonte volgt een extra scène. Een aardigheid voor de beschaafde bioscoopbezoeker die wat respect opbrengt voor de mensen die maanden hun bloed, zweet en tranen in het eindproduct staken. Die creditscène duurt nauwelijks een minuut, maar damn, er staan duidelijk nog spannende dingen te gebeuren voor Wolverine en zijn makkers van X-Men! 21 mei 2014, de release van X-Men: Days of Future Past, leek nog nooit zo ver weg.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.