Review: Total Recall

Sony

Rating: ★★☆☆☆

In een nabije toekomst wil fabrieksarbeider Douglas Quaid ontsnappen aan zijn monotoon leven. Hij meldt zich aan bij Rekall. Dit bedrijf biedt instant herinneringen aan waarin je om het even wie kan zijn. Een avontuur als geheim agent lijkt Quaid wel wat maar vóór de sessie goed en wel van start gaat, stormen federale stormtroepen binnen. Plotseling is hij het spil van politieke samenzweringen vol dubbel agenten, verzetslegers en flitsende achtervolgingen.

Sony

In 1990 verfilmde regisseur Paul Verhoeven het kortverhaal van de sciencefiction auteur Philip K. Dick. Dicks verhalen zijn, naast fantasierijk en licht existentialistisch, ook erg grappig. Met Arnold Schwarzenegger in de hoofdrol, in drievoud geboezemde mutanten en gratis one-liners is Verhoevens Total Recall een bloederige, over-the-top sciencefiction/actiefilm.

Na 22 jaar vond men dat het wel tijd was voor een remake en duidde men Len Wiseman (Underworld) aan als regisseur. Wiseman lijkt echter van mening dat het bronmateriaal meer ernst verdient en laat om de één of andere reden alle humor achterwege. De eeuwige, melancholische frons van Colin Farrell loodst ons door een prachtig decor van Blade Runner-achtige steegjes naar alle beschikbare clichés.

In deze remake bestaat de aarde uit de Federatie en de Kolonies. Een liftrit tussen deze twee gebieden gebeurt dwars door de aardkern in 17 minuten. Bryan Cranston (Breaking Bad) speelt kanselier Coohagen die het strakke plan koestert de Kolonies manu militari robotica te onderdrukken. Elke acteur in de film ondergaat de matige actie. Kate Beckinsale en Jessica Biel zijn leuk om naar te kijken maar overtuigen op geen enkel vlak. Een klein aantal achtervolgingen en gevechten zijn onderhoudend genoeg om te blijven zitten en de CGI zijn wel geslaagd.

Oh and by the way, you haven’t even begun to see me trying to kill you.

Visueel is deze Total Recall misschien een update, maar het tempo van de hele film ligt onbegrijpelijk laag. Nergens valt een spatje bloed te bespeuren zodat ouders hun twaalfjarigen met een gerust hart richting cinema kunnen sturen. De vrouw met drie borsten is er wel degelijk, maar aan Farrells gezichtsuitdrukking te zien, ziet hij er zelf de humor er niet van in. De soundtrack is een soort dubstep-remix die wel past in de context en de film wat tempo meegeeft doorheen de dwaze plotwendingen.

[imagebrowser id=25]

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , ,

Comments are closed.