Review: World War Z

Paramount

Supercalifragilistic

Rating: ★★★☆☆
De levende doden. Ik heb het er persoonlijk niet zo op begrepen. Dat ze maar ergens anders gaan ontbinden maar liefst niet op mijn televisie of in mijn favoriete toevluchtsoord, de bioscoop. Sinds George Romero zijn de bijtgrage lijken eigenlijk niet echt geëvolueerd. Ok, zo nu en dan lopen ze wat sneller en komen ze venijniger uit de hoek dan de schoorvoetend sloffende kadavers die we gewend zijn. But that’s it. Echt warm liep ik dus niet voor de verfilming van World War Z, een bestseller die de interesse van Brad Pitt wekte.

Paramount

Pitt speelt Gerry Lane, een voormalig VN-inspecteur die samen met zijn familie op de vlucht slaat wanneer een pandemie uitbreekt. Zijn voormalige werkgever doet een beroep op zijn expertise om de herkomst van patiënt zero te achterhalen.

Dat World War Z oneven in elkaar gebokst is mag duidelijk zijn. De regie is in handen van Marc Forster. Heel erg capabele handen die weten hoe ze intiem te werk moeten gaan (Finding Neverland, Monster’s Ball) en die zich op tijd en stond bekwaam tot vuisten kunnen ballen (Quantum of Solace). Elke scene werkt op zich perfect maar globaal gezien mist het ding wat samenhang. De grote set-pieces zijn geslaagde CGI pareltjes waarin je de overrompeling van de zombies tot in je kleine teen voelt. Maar de overschakeling naar lege gangen vol vreemde geluiden en knipperende verlichting werkt niet altijd even vlotjes.

Paramount

Wat ook opvalt is het complete gebrek aan bloed. Meestal draait de make-up-afdeling bij een zombiefilm overuren en worden er liters van het rode spul vergoten. Niks daarvan bij deze wereldoorlog. Erg nobel van Forster dat hij probeert om de horror emotioneler te houden, maar binnen een genre als dit werkt het een beetje averechts. Dat je hoofdpersonage het één en ander wonderbaarlijk overleeft kan ik nog vatten. Dat hij hierbij één enkel schrammetje oploopt en zo klaar is voor zijn volgende Chanel commercial gaat wat ver. Een klein beetje beulingen en breed uitgesmeerde hersenen hadden geen kwaad gekund.

Maar kijk, het zonnetje schijnt en dan wil ik best wel eens de positivo uithangen. Van bij het overrompelende begin tot aan het laatste shot zit de sfeer in World War Z wel goed. Ondanks al mijn muggenzifterij kan je het moeilijk een slechte popcornfilm noemen. De entertainende waarde zit hoog, de boe-effectjes zijn schaars maar héél effectief gebruikt en de grote Brad Pitt-show houdt je 116 minuten aan je stoeltje gekluisterd. Niet de verhoopte frisse wind door zombieland maar op z’n minst toch een aangenaam koel briesje om de zomer wat draaglijker te maken.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.