Strakgespannen spinnen-Webb

The Amazing Spider-Man

Columbia Pictures

Rating: ★★★★☆

Regie: Marc Webb
Cast: Andrew Garfield, Emma Stone, Rhys Ifans, Denis Leary, Sally Field, Martin Sheen
Muziek: James Horner

Als een franchise sneller wordt gereboot dan haar hoofdpersonage webslingers schiet, dan krijg je tegen wil en dank een déjà-vugevoel. Het duurde dan ook het een tijdje vooraleer The Amazing Spider-Man zich kon losscheuren uit de schaduwen van Sam Raimi’s Spider-Man. Op vlak van de plot hebben beide films uiteraard akelig veel met elkaar gemeen. Eenmaal de eigen stem is gevonden, is er echter geen stoppen aan deze incarnatie van de spinnenman.

Do you have any idea what you really are?

The Amazing Spider-Man

Columbia Pictures

We krijgen natuurlijk opnieuw een Peter Parker met pestproblemen, een schoorvoetende verhouding met een knappe schoolkameraad (ditmaal de blonde Gwen Stacy in plaats van roodharige Mary Jane Watson) en een groeiende afstand met zijn pleegoom en -tante. Het grootste verschil met Raimi’s aanpak is de indringende aandacht voor karakterisering.

Regisseur Marc Webb zoekt constant naar wat zijn personages drijft. Het verhaal vloeit voort uit zijn helden, niet omgekeerd. Parkers zoektocht naar de waarheid achter de mysterieuze dood van zijn ouders leidt hem naar Curt Connors. Hun ontmoeting zorgt voor de transformatie van laatstgenoemde in de tragische Lizard. De manier waarop Parkers pad kruist met dat van Stacy komt heel naturel over. Ook bij de actiescènes heb je nooit het gevoel dat de plot nu een portie geweld vereist. Het volgt zo organisch uit de handelingen van held en schurk.

The Amazing Spider-Man

Columbia

Webb laat de cartooneske toon van Raimi’s trilogie voor wat hij is. Zelfs de pestkop van dienst krijgt een menselijke schakering. De demonische dramatiek van de Green Goblin is ook ver te zoeken bij de Lizard. Dit reptiel is meer een getormenteerde ziel dronken met macht dan een regelrechte boosdoener. Het onvermijdelijke finale conflict krijgt een verrassende wending, een testament van Webbs toewijding aan karakter. Nergens is dat laatste zo duidelijk als bij Parker a.k.a. Spider-Man zelf. Hij begint als kortzichtige wraakengel maar ziet geleidelijk aan het grotere plaatje: de verantwoordelijkheden en verplichtingen waar zijn krachten hem mee confronteren. Een speech van oom Ben (met ingetogenheid en gratie vertolkt door Martin Sheen) is cruciaal voor Spider-Mans hersenspinsels en het antwoord op zijn prangende vraag: “Wie ben ik?”

We all have secrets: the ones we keep… and the ones that are kept from us.

Zoveel viel te verwachten van Webb na het zien van (500) Days Of Summer, zo onverwacht dan weer is zijn geslaagde weergave van het vereiste spinnenspektakel. Voor een zeldzame keer levert 3D een bijdrage. De techniek geeft Spider-Mans slingeravonturen doorheen New York een extra dimensie. Het sporadische camerastandpunt vanuit de eerste persoon voorziet het publiek een groter inlevingsvermogen. Vooral een botsing met de Lizard in Parkers schoolomgeving is op choreografisch niveau om duimen en vingers bij af te likken. Daarbij wordt de duisternis regelmatig doorbroken door een flard, vaak zelfspottende, humor en alweer een heerlijke cameo van comicschepper Stan Lee.

The Amazing Spider-Man

Columbia Pictures

Andrew Garfield scoort niet alleen in de schoolse scènes, maar zijn Spider-Man is heel zelfzeker, en zelfs een tikje arrogant. Zowel op de grond als in de lucht is hij een held waar je helemaal achter staat, iets wat ik van Tobey Maguire (een geloofwaardige geek, maar een belabberde badass) nooit heb kunnen zeggen. Emma Stone haalt het meeste uit haar lichtjes onderontwikkelde rol. Een hoogtepuntje is een hilarische dialoog met haar vader, wat haar capaciteiten als komische actrice nog maar eens onderstreept. Rhys Ifans houdt zijn Lizard ver genoeg van de overacting van Willem Dafoe’s Green Goblin. Zijn ommezwaai van geleerde naar geschubde wordt met de nodige zorg behandeld.

Met The Amazing Spider-Man blaast Webb misschien wel een heel fijn laagje stof van een filmreeks, maar eenmaal de echo is uitgewerkt, ontpopt de prent zich tot een volwaardige en alleenstaande adaptatie. Het hoge adrenalinegehalte van The Avengers of de sociale commentaar van The Dark Knight worden noch geambieerd noch gehaald, maar bovenal heeft The Amazing Spider-Man een groot kloppend hart en dat kunnen we al niet te vaak meer zeggen over films met mensen in maillots. Spandex en symbolen zijn hier geen lege hulzen, maar verschuilen echte mensen. Ik wil ze dan ook nog eens ontmoeten.

[imagebrowser id=23]

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.