Take This Waltz in Oostende

Magnolia Pictures

Rating: ★★★★☆

Tijdens het Filmfestival van Oostende ging ik, als hevige fan van Michelle Williams, kijken naar de avant-première van Take This Waltz. Met vrij hoge verwachtingen stapte ik de zaal binnen, die helaas nog voor geen kwart gevuld was. Dit heerlijk romantisch drama heeft ondanks die beperkte interesse mijn verwachtingen compleet kunnen inlossen.

Regie: Sarah Polley
Cast: Michelle Williams, Seth Rogen, Luke Kirby, Sarah Silverman

Magnolia Pictures

Williams speelt Margot, een vrouw die gelukkig getrouwd is met de sympathieke Lou (Seth Rogen). Samen wonen ze in een gezellig, kleurrijk huisje in Toronto. Margot ontmoet Daniel (Luke Kirby) tijdens een zakenreis, en de twee delen enkele diepzinnige gesprekken op het vliegtuig. Margot vertrouwt hem haar grootste angst toe: haar aansluitende vlucht missen.

Margot: “I think I may get lost and may rot and die in some forgotten terminal. I’m afraid of wondering if I’ll miss it. I don’t like being in between things. I’m afraid of being afraid.”

Daniel en Margot delen een taxi wanneer ze uit de luchthaven stappen. Margot is helemaal verbijsterd als ze ontdekt dat Daniel aan de overkant van de straat woont. Zo begint de relatie tussen de twee: het is moeilijk om je buren te vermijden. In tegenstelling tot andere romantische films beginnen Daniel en Margot niet meteen een seksuele affaire. Hun relatie komt traag op gang. Zij is gelukkig getrouwd met Lou en wil hem trouw blijven. Maar als ze zo gelukkig getrouwd is, waarom verlangt ze dan zo naar Daniel? Ze kan Lou verlaten en hem diep kwetsen, of ze kan bij hem blijven en nooit te weten komen hoe groen het gras is aan de overkant. Wat ze ook doet, ze zal nooit helemaal gelukkig zijn.

Een driehoeksverhouding: het lijkt misschien niet het meest originele onderwerp voor een film. Maar de uitvoering daarvan is wél origineel. De regie en het script van Sarah Polley zorgen voor een wispelturige film. Je kan op geen enkel moment zeggen “ze moet voor hem kiezen!”, maar je voelt wel volledig mee met Margot. Dàt is dan weer de verdienste van de immer fantastische en prachtige Michelle Williams. De acteerprestatie van Michelle is de grootste troef van Take This Waltz. Haar prestatie draagt zoveel bij tot de geloofwaardigheid en de vaak melancholische sfeer van de film. Het is onmogelijk om je iemand anders voor te stellen in de hoofdrol. Na drie Oscarnominaties (Brokeback Mountain, Blue Valentine, My Week with Marilyn) is het hoogtijd dat Michelle beloond wordt, en haar rol in Take This Waltz is meer dan Oscarwaardig. De manier waarop ze kinderachtige spelletjes speelt met Lou om te vermijden dat de vlam zou doven. De manier waarop ze haar gevoelens verbergt als Daniel tegen haar spreekt, en het verlangen uit haar ogen springt. De manier waarop ze een jonge vrouw portretteert die probeert gelukkig te zijn, maar het gewoon niet kan.

Magnolia Pictures

Seth Rogen is ook zeer indrukwekkend in zijn meest kwetsbare rol tot nu toe. Lou wordt neergezet als een teddybeer die werkelijk van Margot houdt, maar niet doorheeft dat ze problemen heeft. Luke Kirby zet een degelijke prestatie neer, maar er had meer potentieel gezeten in de rol van de verleidelijke kunstenaar/riksja-chauffeur aan de overkant van de straat. De rol van Sarah Silverman als Geraldine, de schoonzus van Margot, is in mijn ogen een vrij overbodige rol. Geraldine is al tien maanden gestopt met drinken, en ze is niet op haar mond gevallen. Haar functie in het verhaal is om af en toe eens wat levenswijsheid mee te geven:

Geraldine: “Life has a gap in it, it just does. You don’t go crazy trying to fill it…”

Het einde van de film zal misschien niet iedereen bevallen, maar het prachtnummer Take This Waltz van Leonard Cohen zal dat wel goedmaken. Telkens wanneer je denkt dat het besluit van de film bereikt wordt, gaat de film nog een tijdje door. De eigenlijke slotscène onthult uiteindelijk wel veel over het lot van Margot, maar al bij al is het moeilijk om een mening te vormen over het nogal deprimerende einde. De reden waarom sommigen het einde niet zullen smaken is omdat het te ver gaat, en daardoor een groot deel van de romantiek ongedaan wordt gemaakt.

Magnolia Pictures

Desalniettemin bevat de film vele hoogtepunten. De aerobics-scène in het zwembad is werkelijk hilárisch, compleet met belachelijke danspasjes en openbare urinatie. De seksuele spanning in de lucht wanneer Daniel vertelt wat hij allemaal met Margot zou doen als ze niet getrouwd was, zal velen doen blozen. In het indoor-pretparkje komt Video Killed the Radio Star van The Buggles tot een wel zéér abrupt einde. In de scène waarin Lou 50 jaar te vroeg zijn lange-termijnmop onthult terwijl Margot in de douche staat, zit onwaarschijnlijke tragiek vervat. En tenslotte een gesprek tussen Margot en Daniel:

Margot: “I remember when my niece, Toni, was a newborn, I’d babysit her and sometimes she’d cry, like babies do. Nine times out of ten I could solve the problem, I could figure it out, but…sometimes when I’m walking along the street and a shaft of sunlight falls in a certain way across the pavement and I just want to cry. And a second later, it’s over. And I decide, because I’m an adult, to not succumb to the momentary melancholy and I had that sometimes with Toni. She just had a moment like that. A moment of not knowing how, or why, and she just let herself go into it. And there was nothing anyone could do to make it any better — it was just her, and the fact of being alive, colliding.”
Daniel: “Or maybe you just couldn’t find the reason she was crying.”

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , ,

Comments are closed.