Review: Laurence Anyways

ABC Distribution

Rating: ★★★★☆

Xavier Dolan begon op zijn 17e aan zijn eerste langspeler. J’ai tué ma mère (2009) werd al meteen voor het Filmfestival van Cannes geselecteerd. Twee jaar later was er Les amours imaginaires (2011). Opnieuw visueel sterk en opnieuw een selectie voor Cannes. Dolans drive en ambitie vallen niet in te tomen. Dat bewijst Laurence Anyways (2012).

Eind jaren 80, Laurence kan het niet meer aan. Hij heeft een relatie met Fred om jaloers op te zijn. Maar al sinds zijn kindertijd voelt hij zich vrouw en geen man. Wanneer hij het zijn vriendin vertelt is zij in alle staten. Ze begrijpt het niet. Is hij dan homo? Ze houdt van Laurence en wil niet bij hem weg. Ze heeft geen keuze. Zij, rode haren en extravert karakter, is toch ook niet van de normaalste. Dit moet kunnen. Alles moet kunnen. “The sky is the limit” antwoordt ze haar zus die zo haar bedenkingen heeft.

ABC

Wat op intellectueel vlak wordt beslist is echter niet vanzelfsprekend op emotioneel vlak. Fred valt nu éénmaal voor mannen en die mannelijkheid is waar Laurence vanaf wil. De film focust niet zozeer op de transformatie van Laurence. Het is eerder een liefdesepos met Laurence ‘genderstruggle’ als obstakel. Een speelduur van bijna drie uur en een overlappende periode van tien jaar is niet niets. Dolans ambitie spat van het scherm in prachtig over the top opgezette scènes. Met het intiemere werk heeft hij soms wat meer moeite. Toch vind je ook daar sterke scènes tussen. Zo bijvoorbeeld de reactie van zijn moeder, prachtig vertolkt door Nathalie Baye.

“Als je in de problemen zit mag je zeker zijn dat de deur hier altijd voor je gesloten blijft”

Dolan experimenteert en speelt. En het werkt. Op elk moment zoekt hij naar een originele manier van vertellen met inventieve camerastandpunten. Emoties worden vaak visueel sterk verbeeld.  Behalve het scenario, de regie en het ontwerpen van de kostuums, monteert Dolan zijn eigen films. Daardoor mist er soms wat oog van buitenaf. Hier en daar kan de film bondiger. Zijn megalomanie is echter ook zijn troef. Zonder maak je als 22-jarige geen epos als Laurence Anyways.

Dat hij zichzelf een groot regisseur acht blijkt niet alleen uit zijn film. Op Cannes gaf hij dit jaar zijn beklag dat Laurence Anyways niet in de officiële competitie zat. Om eerlijk te zijn, de film verdiende het wel. Al is de nevensectie ‘Un certain regard’ niet van de minste. Dat voor Dolan ook the sky the limit is, is nu wel duidelijk.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , ,

Comments are closed.