Rockende Roadtrip

Cinéart

Rating: ★★★½☆

Aan de basis is This Must Be the Place van de Italiaanse regisseur Paolo Sorrentino met zekerheid een komedie. Voor velen is het feit dat Sean Penn lippenstift draagt en met een Robert Smith kapsel rondloopt al reden genoeg om te giechelen, maar gelukkig is Penn getalenteerd genoeg om je te laten vergeten wie hij werkelijk is en om een verrassend geloofwaardige Cheyenne te spelen, onder al het maniërisme en de talrijke tics.

Of all the vices I indulged throughout my life, I don’t know why I never took up smoking.

This Must Be The Place

Cinéart

Cheyenne is een oude New Wave rocker die zichzelf de laatste 20 jaar isoleerde in zijn kasteeltje in Ierland. Hij leeft in het verleden en is sociaal noch aangepast genoeg om de 21ste eeuwse realiteit te willen begrijpen. Gebukt onder de gevolgen van langdurig druggebruik en meer banale ouderdomskwalen sleept hij zich voort door het leven, niet wetende of hij depressief is of zich gewoon verveelt. Zelf geeft hij meerdere malen toe een kind te zijn gebleven: hij zweert al 30 jaar bij dezelfde look, heeft driftbuien en trouwde met een moederfiguur (een fantastische Frances McDormand) die zelfverzekerder, vlotter én mannelijker is dan hem. Het eerste deel van de film is dan ook vooral een introductie tot Cheyenne’s eerder saaie leven.

You never took up smoking, because you remained a child.

Cinéart

Wanneer hij hoort dat zijn vader in New York op sterven ligt neemt Cheyenne de boot (hij is bang om te vliegen) en komt net op tijd aan voor de begrafenis. Cheyenne’s Joodse vader bleek nog verder in het verleden te leven en zijn halve leven te hebben gewijd aan het opsporen van een nazi-beul die hem heeft vernederd in Auschwitz. De uitbundige visuele toon van de film bloeit pas echt open tijdens de tweede helft: een Jim Jarmush-achtige roadmovie doorheen het Amerikaanse platteland. Cheyenne lijkt zich veel makkelijker te kunnen aanpassen aan de op elkaar volgende panorama’s en excentrieke figuren, of is het andersom?

De zoektocht naar de nazi-misdadiger is minder van belang dan Cheyenne’s trage evolutie. Ver weg van zijn vertrouwde omgeving geeft hij zichzelf de ruimte om angsten en trauma’s aan de kant te zetten en wat nieuws te proberen. De muziek geeft het juiste tempo aan, de humor raakt doorspekt met wat meer diepgang, maar emotionele climaxen blijven uit. This Must Be the Place is een lust voor het oog en weet de aandacht te behouden dankzij de visuele vindingrijkheid en prachtige landschappen maar op dramatisch vlak kan Sorrentino het potentieel niet helemaal waarmaken.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , ,

Comments are closed.