Top 10 2012: The Avengers (7)

Marvel

Marvel

2008. Na de aftiteling van Iron Man verschijnt plots een geooglapte Samuel L. Jackson in beeld. Zijn Nick Fury vertelt Tony Stark (Robert Downey Jr.) dat hij niet de enige superheld ter wereld is. En dat hij vanaf nu deel uitmaakt van een groter universum. “I’m here to talk to you about the Avenger Initiative”, besluit hij. Voor honderdduizenden film- en comicgeeks stopt de wereld even met draaien.

Maar het ongebreideld enthousiasme maakt al snel plaats voor koel geserveerd realisme. Want zelfs de meest doorwinterde fanboy beseft dat een Avengers-prent een recipe for disaster is. Een film met niet één maar een heel clubje superhelden maar waarin wel elke afzonderlijke man-in-tights zijn deel van de koek moet krijgen. Het lijkt zelfs voor Hollywood van het goeie te veel.

En de verdere uitrol van Marvels Phase One lijkt dat enigszins te bevestigen. Iron Man 2 blijkt een sof te zijn die enkel dient als weinig opwindend voorspel voor The Avengers. En The Incredible Hulk, Captain America: The First Avenger en Thor overstijgen nooit het vrijdagavondentertainment. Enig lichtpuntje is dat ondertussen bekend is geraakt dat fanboy demi-god Joss Whedon  in de regiestoel zal zitten voor The Avengers . Maar dat neemt niet alle twijfels weg. Want zal de man achter Buffy: The Vampire Slayer en Firefly zijn ei mogen leggen? Of is hij een lappenpop in de handen van de head honchos van Marvel?

Call it, Captain!

Marvel

Wanneer The Avengers op 11 april in première gaat, is snel duidelijk dat Whedon de meesterzet was van het moederhuis van Spider-Man. Het slotstuk van Phase One is een spektakelfilm pur sang waarin de vele personages mekaar niet voor de voeten lopen, maar hun samenspel net de kracht van de hele prent is. Elk held krijgt zijn shining moment zowel in het strijdtoneel als daarbuiten. De acteurs (met Robert Downey Jr., Tom Hiddleston en Mark Ruffalo op kop) verkeren allemaal in topvorm, de dialogen knetteren als het firmament op oudejaarsnacht en de actie snapt, crackelt en popt als geen ander. Zeker het lang uitsponnen finale gevecht met de Chitauri in hartje Manhattan is om in te kaderen. Het is misschien niet de beste actiescène van het jaar – iedereen die The Raid gezien heeft, zal me hierin bijtreden – maar toch zeker de spectaculairste.

That’s my secret, Cap: I’m always angry.

Het is tijdens die Battle for New York dat Whedon bewijst dat hij zijn comicpappenheimers kent. Hij is de eerste regisseur die Hulk volledig begrijpt. Wanneer hij de not-so-joly-green-giant in de finale ontketent – in een scène die keer op keer xylofoon speelt op de ruggengraat – schakelt de actie in de allerhoogste versnelling. Het alterego van Bruce Banner helemaal loos zien gaan, is een plezier voor oog en oor. En plezier dat is de term waarmee je eigenlijk heel de film kan samenvatten. Whedon is verstandig genoeg om te weten dat je dergelijke klinkklare nonsens alleen kan verkopen als je het hele zootje lang genoeg laat marineren in een dikke laag fun (iets wat bij vlagen toch wel ontbrak in de wel erg sombere en donkere Batman-trilogie van Christopher Nolan).

Marvel

Maar hoe plezant The Avengers ook is, hoe hard die ook knettert en verbaast, volgens mij zat er nog een sterkere film in. Je voelt regelmatig aan dat Whedon de schaar heeft moeten bovenhalen. Grootste slachtoffer daarvan is waarschijnlijk Captain America, de meest tragische figuur van het superheldengezelschap. Deleted scenes bewezen al dat Whedon meer wilde doen met de supersoldaat uit de jaren 40 die in het hedendaagse USA is ontwaakt (de alternatieve opening met Cap is een pareltje!).

Ook de plot durft al eens rammelen. Het plan van Loki is bijvoorbeeld heel erg wazig. Waarom laat hij zich oppakken door  S.H.I.E.L.D.? Alleen maar om het clubje superhelden te ontregelen? En wat is zijn endgame?
Ook de Chitauri missen punch als bad guys – vergelijk ze een beetje met de droid army uit de Star Wars-prequels – en zijn eigenlijk nooit een bedreiging. En dan is er nog die vreemde kronkel aan Hulk. Hij kan, zo blijkt wanneer de oorlog losbarst, zelf kiezen wanneer hij transformeert  Behalve op de momenten – het gevecht met Black Widow en Thor op de Helicarrier – dat hij het niet kan kiezen. Què?

You’re missing the point! There’s no throne, there is no version of this where you come out on top. Maybe your army comes and maybe it’s too much for us but it’s all on you. Because if we can’t protect the Earth, you can be damned well sure we’ll avenge it!

En nu we toch bezig met minpuntjes op te sommen, je voelt ook regelmatig aan dat Whedon ervaring mist als regisseur. Zeker voor dergelijke monsterprojecten. Zijn enige langspeler voor The Avengers was Serenity, het filmsluitstuk van zijn ter ziele gegane tv-reeks Firefly. En die had een budget waarmee ze wellicht nog de catering voor The Avengers niet konden betalen. Whedons regie is hooguit efficiënt, maar mist een duidelijke handtekening. Niet dat de bioscoopganger daarvan wakker lag. In een zomer die opnieuw was voorbestemd voor Batman ging The Avengers wereldwijd met meer dan anderhalf miljard dollar aan de haal en werd meteen de derde succesvolste film aller tijden. Voor Marvel het gedroomde scenario om Phase Two aan te vatten.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.