Top 10 2013: The Master

The Weinstein Company

The Weinstein Company

Paul Thomas Anderson, wonderkind van de Amerikaanse auteurscinema, schildert met The Master een poëtisch, vluchtig en hypnotiserend tableau van het naoorlogse Amerika. Een natie van onzekere zielen waar de getekende GI’s na WOII moeilijk hun plaats terugvinden. Het is in die naoorlogse periode dat vele religies en culten soelaas boden en hun opmars maakten. En het is in die periode dat veteraan Freddie Quell (Joaquin Phoenix) de charismatische leider van The Cause, Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman), ontmoet.

De immer nerveuze Freddie lijdt niet alleen aan posttraumatische stress maar blijkt ook een pijnlijk familieverleden mee te dragen. Hij zoekt zijn toevlucht in giftige, zelfgebrouwen potions, seks met wulpse vrouwen en plotse gewelduitbarstingen. Dodd raakt onmiddellijk geïntrigeerd door de dierlijke, zelfdestructieve Freddie en probeert hem op het goede pad te brengen met The Cause.

The Weinstein Company

Het is de constante aantrekking en afstoting tussen deze twee tegenpolen én zielsverwanten die The Master zo treffend weet te schetsen. Freddie zoekt liefde en geborgenheid en denkt die bij Dodd en The Cause te kunnen vinden. Hij flaneert continu tussen slaafse volgeling van the Master en diens grootste tegenpool. Zijn zoektocht naar geborgenheid stelt echter eens te meer teleur en zijn dierlijke instincten duwen hem steeds verder weg van The Cause. 

Dodd ziet in Freddie dan weer een fascinerende uitdaging en een interessant project voor The Cause. Zijn pogingen Freddie te temmen werpen echter geen vruchten af. De immer zo beschaafde Dodd raakt zelf verslaafd aan diens brouwsels en reageert bij momenten agressiever dan het ongeleide projectiel. Verderop zien we ook dat Dodd, die de hele film als master wordt aangesproken, ook een meester boven zich moet dulden. The Master is op die manier doortrokken van de ambiguïteit. Eén die men pas na meerdere kijkbeurten kan ontwarren.

A-Film

A-Film

Vaak wordt bij recensies de vader-zoon of meester-leerling relatie aangehaald. Wat vaststaat is dat beide mannen iets ongrijpbaars delen. Iets dat hen onlosmakelijk verbindt en toch weer uit elkaar trekt. Nodeloos te zeggen dat de acteerprestaties van Phoenix en Hoffman daar voor veel tussen zitten. De uitgesponnen scène waarin Dodd zijn ‘processing’ op Freddie toepast straalt een onbeschrijfelijke intimiteit en kracht uit.

Het visueel perfecte The Master biedt zo aardig wat hypnotiserende scènes – de openingssequentie is even verbluffend als die in There Will Be Blood (nog een Anderson-film met als centraal thema de clash tussen human nature en religie). Samen met de dreigende, primitieve soundtrack van Johnny Greenwood zorgt dit voor een dromerige, mysterieuze trip die enkel maar kan fascineren.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , ,

Comments are closed.