Franse regisseurs in Hollywood: Michel Gondry

Cinéart

De stijl van regisseur Michel Gondry valt onmiddellijk op. Dromerige personages bevolken zijn films en zoeken er hun weg door zelf in elkaar geknutselde decors. Gondry houdt van tastbare effecten en attributen. Hij verwerkt zijn dromen in zijn films. In de jaren 90 begint hij zijn carrière als clipregisseur, net als generatiegenoten Spike Jonze en David Fincher. De sterren van het moment vechten om hun diensten en samen met Björk, Daft Punk en Radiohead krikken zij eigenhandig het niveau op van de ganse industrie.

A-Film Distribution

Met The Rolling Stones experimenteert Gondry met bullet-time beelden en morphing; met The White Stripes verheft hij Lego en stop-motion tot een hippe kunsttak. De jongens van Foo Fighter loodst hij in een gruwelijke nachtmerrie. Muziekvideo’s zijn een ideaal terrein om te experimenteren met vormen en effecten maar de sprong naar film is voor een clipregisseur niet altijd vanzelfsprekend. Gondry’s eerste langspeler Human Nature is een bescheiden komedie waarvan je voelt dat de regisseur zijn weg nog zoekt. Met het script van Charlie Kaufman, het enthousiasme van Jim Carrey en de muziek van Beck ontpopt Eternal Sunshine of the Spotless Mind zich dan weer tot een referentie in het eigenzinnige, romantische genre.

A-Film Distribution

In The Science of Sleep drijft Gondry zijn knutselstijl opnieuw door. Een deel van het publiek apprecieert de charmante vondsten en de knullige verliefdheid tussen Gael Garcia Bernal en Charlotte Gainsbourg maar de regisseur mist leiding. Hij speelt met overlappende droomsequenties en in elkaar vloeiende visuele fantasietje. Maar hij kan geen twee uur blijven boeien. Michel Gondry’s ideaal is de idee dat elk individu zichzelf kan entertainen. Dit verwerkt hij letterlijk in de flauwe komedie Be Kind Rewind. Twee niet al te snuggere videotheek-eigenaars verliezen hun hele VHS-collectie en beginnen zelf de films te herwerken. Het concept spreekt tot de (losgeslagen) verbeelding, maar weer verliest Gondry zich in nostalgisch dagdromen en in het klungelen met leuke visuele vondsten.

The Green Hornet oogstte veel kritiek en misschien heeft Michel Gondry zijn tijd in Amerika opgebruikt. Zijn The We and the I was geen succes in Cannes en lijkt een Richard Linklater-achtige praatfilm. Voor zijn volgend project verhuist Gondry echter terug naar Frankrijk. In L’Ecume des Jours (Mood Indigo in het Engels) ontmoeten de dromende zielen Romain Duris en Audrey Tautou elkaar. Hun kinderlijke verliefdheid krijgt verscheidene vormen toegemeten. Jazzy geurenpiano’s en wolkenwagen fleuren hun leven op tot ziekte, jaloezie en krimpende huizen hun liefdesleven dwarsbomen. Gondry valt dus terug op zijn vaste ingrediënten en volhard in de boosheid maar je kan hem niet verwijten geen eigen stijl te hebben.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.