Oculus: spiegeltje, spiegeltje aan de wand…

Relativity

Relativity

Spiegels in horrorfilms, maar al te vaak worden ze misbruikt voor goedkope schrikeffecten, of “jump scares”. Dit doet eigenlijk afbreuk aan de vele mogelijkheden van het magische meubilair. In de meer gesofisticeerde films bieden spiegels een blik op de ware aard van personages, hun verborgen emoties en donkere impulsen. In spookhuisfilms houden ze personages dan weer liefst een angstaanjagende toekomst voor.

In Oculus, daarentegen, is niet het huis maar de spiegel zélf wortel van alle kwaad. De film draait rond een moordpartij die twee kinderen wees maakt. De politie beschuldigt de zoon maar de dochter gelooft dat de echte dader hun antieke, behekste spiegel is. Jaren later komt zoonlief vrij, klaar om dit alles achter zich te laten. Zustertjelief wil echter nog steeds bewijzen dat het de spiegel is die hun leven verwoest heeft.

He has this ability to take horror – which is something that everyone’s seen – and allow you to see something you haven’t seen before with an idea that’s so simple.  He makes you use your brain and what he does takes you on a ride and it’s just awesome.

Dit kan allemaal vrij onnozel overkomen, maar op het Toronto International Film Festival kreeg de film enkele puike kritieken. Een “slimme, complexe thriller” of een “nachtmerrie waar je maar niet uit ontwaakt”, deze zou wel eens een genietbaar tussendoortje kunnen worden. En als men de narratieve wendingen begint te vergelijken met de befaamde Escher-trappen raak ik al helemaal benieuwd naar hoe Flanagan dit concept heeft uitgewerkt.

De film is geregisseerd door Mike Flanagan en schowt Katee Sackhoff (Riddick), Karen Gillan en Brenton Thwaites als voornaamste acteurs.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.