1985: Back to the Future

Universal

Universal

Er zijn zo van die films die je keer op keer opnieuw kunt bekijken. En dan nog een keer, omdat je toevallig op de radio muziek uit die film hoorde. Muziek die je terug katapulteerde naar je jeugd, toen je voor het eerst door de film in kwestie compleet omver werd geblazen.

Universal

Universal

Het zijn films waar de nostalgie er met andere woorden met bakken van af druipt. Zou het toeval zijn, dat bij veel van die films ene Steven Spielberg betrokken was? Dat laatste is bijvoorbeeld ook het geval voor Back to the Future (bij voorkeur in één ruk te bekijken met delen twee én drie), waar de man met de baard instond voor de productie. De regie was dan weer in handen van Robert Zemeckis. Zemeckis’ naam mag vandaag de dag dan minder bekend klinken, maar in de jaren tachtig was hij dankzij deze legendarische trilogie zowat de meest geciteerde in Hollywood. Ook daarna bleef de man die ons Who Framed Roger Rabbit voorschotelde gigantisch belangrijk in de filmgeschiedenis, meer bepaald voor de ontwikkeling van de motion capture techniek. De perfectie werd bereikt met Gollem/Smeagol, maar lang daarvoor hielp Zemeckis, voor onder meer Polar Express en Beowulf, deze techniek mee vorm geven.

Universal

Universal

Back to the Future betekende 30 jaar geleden ook de doorbraak van Michael J. Fox, al was daar wel de nodige portie geluk mee gemengd. Fox was dankzij zijn succesvolle rol in Family Ties keuze nummer één, maar net door die sit-com kon de kleine acteur zich onmogelijk vrij maken. Na vier weken filmen met tweede keuze Eric Stolz (de dealer in badjas uit Pulp Fiction) moest Zemeckis vast stellen dat de rossige acteur echt niet overkwam als Marty McFly, en dan ook nog eens de nodige humor miste. En dus nam hij een drastische beslissing: opnieuw beginnen. Mét Michael J. Fox. Het kostplaatje? 3 miljoen dollar. Als je weet dat het totale budget toen 14 miljoen bedroeg, dan kan je wel van een prijzige misrekening spreken. Dit om maar te zeggen dat het succes van deze film aanvankelijk niet zo vanzelfsprekend was.

Universal

Universal

Wie wel meteen juist gecast werd was Christopher Lloyd, maar ook voor die rol had de film er helemaal anders kunnen uitzien. Lloyd werd pas gekozen omdat John Lithgow niet beschikbaar was. Pech voor hem, want zijn prettig gestoorde vertolking van Emmet “Doc” Brown zorgde voor Lloyd’s meest iconische rol uit z’n carrière. En van iconen gesproken, wat dan gezegd van de Delorean? Ik kan het mis hebben, maar volgens mij is dit met voorsprong de bekendste wagen uit de filmgeschiedenis. En het is dan ook nog eens een teletijdmachine! Je moest er weliswaar exact 88 mijl per uur mee rijden voor je er mee naar het verleden of de toekomst kon mee flitsen, maar dat was voor deze retrobolide (en zijn ingebouwde fluxcapacitor) uiteraard geen enkel probleem.

Naast deze drie hoofdrolspelers vergeten we natuurlijk ook niet de andere acteurs, zoals aartsvijand Biff Tannen (Thomas F. Wilson), moeder/verliefde puber Lorraine (Lea Thompson) en uiteraard ook de klungelige pater familias George Mcfly (Crispin Glover) door wiens angstige gedrag zoonlief terug in de tijd moet om zijn eigen bestaan veilig te stellen.

En om het wierookvat helemaal leeg te schudden, komen we bij componist Alan Silvestri uit. Niet alleen mag zijn themalied gerust naast het betere werk van John Williams staan, ook van zijn kleinere, meer subtiele geluidsstukjes gaan mijn nekharen nog steeds overeind staan. Geniet met onderstaande clipje nog eens mee, maar wees gewaarschuwd, want voor je’t weet zit je weer gekluisterd aan je scherm voor de avonturen van Marty en co!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.