1990: Wild at Heart

Wild at Heart

Samuel Goldwyn Company

Ijkpunten in de geschiedenis worden uitgezet omwille van bizarre, glorieuze, of alles veranderende gebeurtenissen. Als je er even bij stil staat gaan hier vaak geweld en dood mee gepaard. In 1990 lijkt het wel alsof het Westen grotendeels van dergelijke ijkpunten is gespaard gebleven.

Maar in de filmgeschiedenis ligt dit anders, aangezien in 1990 David Lynch twee van zijn duistere kindjes, met de naam Twin Peaks en Wild at Heart, op de wereld zette. Bizar, glorieus, geweld, de dood… Al deze elementen zijn aanwezig om die twee projecten van de meester der “obscuur surrealistisch symbolisme” tot het canon van de filmhistoriek te bombarderen.

Dezer dagen is er al voldoende inkt gevloeid wat betreft Twin Peaks en het vervolg dat er na 25 jaar uiteindelijk toch komt. Men zou bijna vergeten dat Lynch datzelfde jaar ook zijn enige Palme d’Or won met Wild at Heart. Voldoende argumentatie dus om deze film eens onder de loep te nemen. Want hoewel een Palme d’Or winnen al reden genoeg is om even uit te weiden, zijn er nog tal van noemenswaardige elementen in de betreffende prent aanwezig. Bijvoorbeeld de link met Twin Peaks en The Wizard of Oz en de briljante vertolkingen van Willem Dafoe en Dianne Lad, beiden slechts in een “bijrol”.

Wild at Heart Dern & Cage

Samuel Goldwyn Company

Na het breken van een dwangbevel omwille van doodslag beslissen jonge tortelduifjes Sailor Ripley (Nicolas Cage) en Lula Fortune (Laura Dern) op roadtrip te vertrekken naar Californië, weg van alle problemen en enkel hun liefde voor mekaar als het centrum van hun bestaan. Maar al snel wordt duidelijk dat dit geen evidente reis zal zijn, omwille van de privé-detective en huurmoordenaars die door Lula’s moeder (Dianne Lad) achter hen aan zijn gestuurd. Sailor en Lula kruisen het pad van tal van excentriekelingen, waarvan de ene al gewelddadiger is als de andere, terwijl ze de minder frisse kantjes van elkaar ontdekken.

Deze eerder eenvoudige verhaallijn, gebaseerd op de neo-noir pulproman van Barry Gifford, heeft vooral zijn sporen achtergelaten door de geniale invallen van Lynch. Zo steekt de film vol referenties aan The Wizard of Oz, wat een gewaagde keuze is als je bedenkt dat Wild at Heart allerminst een familiefilm kan genoemde worden. Dit in tegenstelling tot het wereldberoemde Oz-sprookje. Enkel Lynch kan ermee wegkomen een verhaal dat bulkt van het geweld, om te vormen tot een zwartgallige musical. Nu moet je je inbeelden dat er niet zo’n grote afzetmarkt voor dergelijke genres te vinden was, maar na eerdere successen Eraserhead, The Elephant Man en Blue velvet had Lynch het nodige krediet opgebouwd om weer dat tikkeltje stoutmoediger te handelen.

Willem Dafoe as Bobby Peru

Samuel Goldwyn Companny

Toch wordt Wild at Heart als een van David Lynch zijn mindere realisaties beschouwd. Maar als we over ijkpunten in de filmgeschiedenis aan het spreken zijn, durven we dit bij hem zeker wel eens door de vingers te zien. Ook omwille van zijn altijd eigenzinnige acteurskeuze, die bij Wild at Heart niet anders is. Denken we bijvoorbeeld aan Nicolas Cage, die zo maar even een puike Elvis cover (Love Me Tender) uit zijn mouw schudt, of de in het echte leven ook moeder en dochter zijnde Dianne Lad en Laura Dern, of dé glansrol  in deze film die is weggelegd voor Willem Dafoe als de knotsgekke Bobby Peru. Misschien wel een van de beste Villain-vertolkingen die ooit op film werd vastgelegd.

Dafoe vangt perfect de toon die Lynch wil zetten in deze film. Bobby Peru is namelijk de belichaming van een manipulatieve, wilde, bizarre, zonderlinge, oversekste, gewelddadige, maar bijzondere en soms hilarische wereld waarin liefde moet aanzien worden als een slappe koord waarop je kan lopen terwijl je steeds de hete adem voelt van die nachtmerrieachtige wereld onder jou. Dat is kort en bondig gezegd de sfeer waarin Lynch zijn publiek wil onderdompelen. Wild at Heart en Twin Peaks waren hierin een voorbode voor Lost Highway, Mulholland Dr. en Inland Empire. Bovendien zijn er niet enkel connecties te maken met zijn eigen oeuvre. Zo vallen de overeenkomsten tussenWild at Heart en Pulp Fiction snel op, beseffende dat Quentin Tarantino wel moet beïnvloed zijn geweest door Lynch zijn cinematografische vuurzee van extreme pulpverhalen. Iets wat zeker en vast de toon en stijl bepaald heeft voor Tarantino’s tweede film.

Bij deze is er weer een ijkpunt toegevoegd in de nog prille geschiedenis van film. Naar mijn mening is dit niet toevallig opnieuw dankzij David Lynch.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.