1995: La Haine

la-haine

Canal+

La haine, hate, haat, Hass,… Een woord dat in veel talen bijna hetzelfde klinkt en natuurlijk ook hetzelfde betekent, namelijk een gevoel van diepe afkeer. Een sterk gevoel dat natuurlijk voor iedereen herkenbaar is, wat het bijgevolg tijdloos en universeel maakt. Net zoals de film La Haine uit 1995. Maar in tegenstelling tot diens titel draag ik er enkel en alleen maar grote liefde voor. 20 jaar geleden werd La Haine van Mathieu Kassovitz op de mensheid losgelaten. Het kwam, men zag en het liet niemand onberoerd. Nog steeds niet trouwens, aangezien het thema zo brandend actueel blijft.

La Haine - Vincent Cassel

Imgkid

Het verhaal speelt zich af in een buitenwijk van Parijs, waar Abdel, een Arabische jongen, levensgevaarlijk gewond geraakt bij een ondervraging door de politie. Vervolgens ontstaat er een opstand tussen de politie en de jongeren waarbij er ingezoomd wordt op een kleine vriendengroep die tijdens die opstand een verloren gegaan pistool vindt. Vinz (Vincent Cassel) dreigt dit pistool te gebruiken als zijn makker Abdel sterft. Dit geraffineerde meesterwerk van de hand van Kassovitz kwam als een donderslag bij heldere hemel. Wie kende immers Mathieu Kassovitz, of Saïd Taghmaoui of ene Vincent Cassel? Dit is een eerste reden waarom deze film zo bijzonder is, bovenstaande heren waren immers nog groen achter de oren toen ze dit zwart-wit drama inblikten.

Bovendien is dit drama niet zomaar een drama. Neen, met de recente aanslag op Charlie Hebdo in (jawel) Parijs en de rellen tussen Parijse jongeren en de politie in 2005 lijkt dit verhaal zich steeds opnieuw een weg te banen naar hedendaagse problematieken. Eng toch?! Dit heeft misschien een logische verklaring omdat de film een meer diepliggend probleem van onze moderne beschaving blootlegt. De drie hoofdpersonages zijn jongeren die vervreemd zijn van de realiteit. Economisch gemarginaliseerd, omdat ze geen job hebben en sociaal ontwricht omdat ze geen liefde en hoop krijgen van hun ouders. De straat en hun vrienden zijn hun klankbord en thuis. De autoriteiten met hun heersende waarden zijn slechts onderdrukkers die in de weg staan van hun manier van leven.

La Haine (2)

Canal+

La Haine is een visualisatie van het begrip haat. Haat is een vicieuze cirkel, een slang die in zijn eigen staart bijt. De intro, footages van echte riots met het nummer Burnin’ and Lootin’ van Bob Marley, en het einde van de film dat ik hier niet ga verklappen, zijn begin en einde van de film maar zouden eveneens inwisselbaar kunnen zijn.

La Haine is om zoveel redenen een jonge klassieker te noemen. Natuurlijk omwille van de inhoud die tragisch is, maar toch ook momenten van humor kent, om dan weer dreigend te worden en uiteindelijk uit te barsten in een emotionele rollercoaster. Of denken we maar aan de overdreven enthousiaste vertolkingen van de drie protagonisten Vincent Cassel, Hubert Koundé en Saïd Taghmaoui. Of het vormelijke aspect; de zwart-witte documentaire stijl die perfect aansluit bij het doel dat regisseur Kassovitz voor ogen had bij het maken van zijn film.

Zoals hierboven reeds valt af te leiden herbergt het einde een pracht van een boodschap, onder andere het einde van de onschuldigheid van de hoofdpersonages. Iets wat de betrokkenen van La Haine na het uitkomen van deze prent ook hebben verloren toen ze achteraf de grote projecten voor het uitkiezen hadden.

Maar toch beginnen bij het begin:

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.