20 jaar Tarantino (6): Inglourious Basterds

Universal

Ik kan me niet herinneren of ik ooit een openingsscène heb gezien die even spannend, laat staan spannender was dan die van Inglourious Basterds. Als jonge Fräulein van achttien trok ik naar de bioscoop voor de nieuwste Tarantino en even later zat ik in een muisstille filmzaal. Zelfs de gediplomeerde cinemaverstoorders zaten roerloos met hun hand in een zak chips naar het scherm te staren. Ik betreur nog steeds degenen die met een volle blaas de zaal binnengegaan waren.

De tot dan toe relatief onbekende Christoph Waltz vertolkt op grandioze wijze de charmante maar compleet gewetenloze SS-kolonel Hans Landa. Landa trekt met enkele onderofficiers naar een Franse melkboer en het wordt al snel duidelijk wat hij daar precies zoekt. Als openingsscène laat Tarantino een tergend langzaam en zenuwslopend gesprek van vijftien minuten op de kijker los. Hoe het afloopt wil ik vooral niet verklappen.

The feature that makes me such an effective hunter of the Jews is, as opposed to most German soldiers, I can think like a Jew.

Universal

De plot van Inglourious Basterds draait vooral om de vraag die iedereen die de Holocaust niet heeft meegemaakt zich stelt: waarom vochten de Joden niet terug? Tarantino geeft een draai aan het verleden en laat de Joden wel terugvechten, zij het op een weinig glorieuze manier.  De inglourious basterds, een groep van acht Amerikaanse joden onder leiding van Aldo Raine (Brad Pitt), zijn meedogenloze nazi-jagers die hun slachtoffers op ouderwetse wijze scalperen. Het is lachen geblazen met Raine, een groteske militair met een ongelofelijk vettig accent en een gigantisch litteken dat over de hele breedte van zijn hals loopt. Ook Hitler (Martin Wuttke), minder realistisch dan in Der Untergang maar wel veel lolliger, is een schitterende karikatuur die met knalrode kop “Nein, nein, nein” krijst terwijl hij de tafel ervan langs geeft.

Nazi’s ain’t got no humanity. They’re the foot soldiers of a Jew-hating mass murder maniac and they need to be destroyed.

Toch is de humor slechts een bijkomstig element om de grimmigheid en wreedheid een beetje te verzachten. De nadruk ligt vooral op wraak. Net zoals Beatrix Kiddo in Kill Bill heeft Shosanna (Mélanie Laurent) een rekening te verheffen. Ze wordt daar bij onrechtstreeks geholpen door Frederick Zoller (Daniel Brühl), een jonge nazi die niet weet dat bioscoopeigenares Emanuelle eigenlijk Shosanna heet en joods is. Hij heeft een oogje op haar maar zij gaat uiteraard niet in op zijn avances. Zollers ‘heldendaden’ uit de oorlog zijn verfilmd en om Shosannas hart alsnog te winnen wil hij de avant-première laten doorgaan in haar cinema. Omdat alle belangrijke nazi-kopstukken aanwezig zullen zijn, accepteert Shosanna zijn voorstel en dat wordt het begin van een groots opgezette wraakactie.

Universal

In zijn zesde meesterwerk gooit Tarantino alle historische correctheid overboord. Daardoor creëert hij de nodige vrijheid om een origineel licht te werpen op de tweede wereldoorlog, een filmonderwerp waarvan iedereen in 2009 dacht dat het zijn beste tijd wel heeft gehad. Zijn geliefde hoofdstukjestechniek wordt overdadig aangewend maar stoort nooit. Ook deze keer wist Tarantino weer een schitterende cast bijeen te rapen en wees hij de wereld op het bestaan van getalenteerde maar vrij onbekende acteurs als Christoph Waltz en Mélanie Laurent. Hij heeft de smaak trouwens goed te pakken want binnenkort laat hij opnieuw onderdrukte minderheden terugslaan in Django Unchained. Tarantinofans, start het aftellen!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , ,

Comments are closed.