9/11 in films

Warner Bros. Pictures

Het is pas enkele jaren na een ramp dat een samenleving het opneemt in haar populaire cultuur. Schrijvers kunnen vaak korter op de bal spelen dan cineasten. Zo gebruikte de jonge Amerikaanse auteur Jonathan Safran Foer de aanslag op de WTC-torens op 9 september 2001 als katalysator voor zijn roman Extremely Loud and Incredibly Close, over de zoektocht van een jongen door de straten van New York. Nu ook bewerkt voor film door screenwriter Eric Roth (Forrest Gump, Benjamin Button) en verfilmd door Stephen Daldry (Billy Elliot, The Hours, The Reader). Hieronder vermelden we een aantal films die eveneens de aanslag van 9/11 als basis hebben.

11’09”01 (2002)

11'09”01

Empire

In 2002 filmden 11 regisseurs een kortfilm van exact 11 minuten, 9 seconden en 1 frame waarvoor ze naar hartelust konden brainstormen over 9/11. Alejandro Inarritu koos voor shock en monteerde beelden van springende mensen, afwisselend met de donkerste momenten die je je in een cinemazaal kunt voorstellen. Ken Loach legde de link met 11 semptember 1973, de dag van de moord op de Chileense president Salvator Allende. Shohei Imamura vertelt de parabel van een Japanse WOII-veteraan die thuiskomt met een kanjer van een posttraumatische stress syndroom en gelooft dat hij een slang is. Maar de meest ontroerende kortfilm is die van Sean Penn, waarin een oude New Yorker (Ernest Borgnine) pas met het neerstorten van de torens de dood van zijn vrouw kan aanvaarden. Niet alleen zijn al deze kortfilms uitmuntend in gevatheid en schoonheid, maar het is ook zeer interessant te zien op hoeveel verschillende manieren de wereld naar de aanslag heeft gekeken.

United 93

Universal

United 93 (2006)

Ex-journalist Paul Greengrass maakte waarschijnlijk de spannendste film ooit, waarvan je het einde al van in het begin kent. Hij reconstrueert op ontstellend efficiënte wijze de laatste uren van de passagiers van vlucht United 93, het vliegtuig dat gekaapt werd maar het Witte Huis niet haalde dankzij de interventie van de passagiers. De actie wisselt af tussen wat gebeurde aan boord van het vliegtuig en de beslissingen die werden genomen door leger en verantwoordelijke instanties. Een meer dan eervolle vermelding is er voor Ben Sliney, de operation manager van het Federal Aviation Administration die op zijn eerste dag in die functie de opdracht gaf aan alle vliegtuigen boven Amerikaans grondgebied om te landen en zichzelf (met glans) speelt in de film.

 

Fahrenheit 9/11 (2004)

Paradiso

Documentaires van Michael Moore zijn nogal “love it or hate it”: schrijnende feiten worden getoond en geanalyseerd, maar niet zonder schaamteloos populistisch te monteren en op de emoties van het welbepaald doelpubliek te spelen. In Fahrenheit 9/11 belicht Moore (onder andere) wat er allemaal misliep voor, tijdens en na de aanslagen op de WTC-torens en hoe de Amerikaanse regering zich baseerde op giswerk en gelobby om de tweede Golfoorlog te legitimeren. Interessant, maar met een korrel zout te nemen.

Paramount Pictures

World Trade Center (2006)

Oliver Stone brengt het verhaal van twee New Yorkse agenten van de havenpolitie (waarvan één wordt gespeeld door Nicolas cage mét snor) die op het bewuste tijdstip van de aanslag in de buurt patrouilleerden en naar de torens trekken om de evacuatie mee te helpen organiseren. Al snel beseffen ze de omvang van de ramp en raken ze bedolven onder het puin. De film geeft in de eerste plaats een subjectief en persoonlijk beeld van een aantal slachtoffers weer.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.