De beste films die Hitchcock nooit gemaakt heeft

Hitchcock

Fox Searchlight Pictures

Hitchcockiaans: een woord dat te pas en te onpas gebruikt wordt bij het omschrijven van een film. Of het nu een (verdiende) onderscheiding is voor een pas verschenen thriller, of een goedkope manier om via de samenvatting achteraan de dvd-hoes een slechte film aantrekkelijker te maken, het bewijst dat de stijl van de Master of Suspense nog steeds tot de verbeelding spreekt.

Naar aanleiding van de langverwachte biopic over Alfred Hitchcock brengen we deze keer geen lijstje van ‘beste Hitchcocks’ (die lijst is niet alleen lang, maar biedt ook weinig geheimen). Wat je bij Supercalifragilistic krijgt zijn een handvol films die zo Hitchcockiaans zijn dat ze door the man himself zouden kunnen gemaakt zijn. Het zijn broertjes, afstammelingen, of odes aan het oeuvre van Hitchcock. Kortom: films die iedere Hitchcockliefhebber moet gezien hebben.

L’appartement (Gilles Mimouni, 1996)

Vincent Cassel speelt een yuppie die alles heeft. Wanneer hij zijn verloofde afzet aan de luchthaven, denkt hij een lang verloren liefde van weleer terug te zien. Gedreven door nieuwsgierigheid (of meer?) achtervolgt hij haar. Wanneer hij later in haar appartement binnendringt, ontmoet hij daar een andere vrouw, die erg op zijn vroegere liefje lijkt …

Cinemien

Zo begint een complex mysterie, al mag je hier geen explosieve murder mystery verwachten. L’appartement is erg verwant met Vertigo, Hitchcocks meesterwerk over bezeten liefde. Net als Vertigo is dit een film die het moet hebben van een delicaat soort spanning, waarin het nooit echt duidelijk is of er nu heel veel of heel weinig aan het gebeuren is. Centraal staan hier de subtiele ontleding van de psyche van de hoofdpersoon en hoe hij zich probeert recht te houden in de maalstroom van intriges waarin hij terechtkomt. Verwacht je aan een overdosis passie, obsessie en persoonsverwisselingen!

The Spiral Staircase (Robert Siodmak, 1945)

The Spiral Staircase speelt zich af in één huis gedurende één nacht (dat huis wordt die nacht geteisterd door een zware storm, zodat niemand naar buiten kan. Verder dondert het steevast op de meest dramatische momenten). We volgen een adellijke familie, waarin een machtsstrijd tussen de twee zoons broeit sinds de moeder op sterven ligt. Op zich niets uitzonderlijk, ware het niet dat er die nacht rond het huis een maniakale moordenaar dwaalt! Wanneer de eerste dode valt, komen familiegeheimen naar boven en raakt iedereen verdacht. Iedereen behalve het immer onschuldige – en stomme! – dienstmeisje natuurlijk, uit wiens ogen we de film beleven.

RKO

Qua stijl en inhoud ietwat vergelijkbaar met Hitchcocks Rebecca, al is deze film op visueel vlak veel gedurfder. De barokke interieurs (het huis is meer een spookhuis) en het groteske licht-en-schaduwspel zijn voor de doorsnee hedendaagse kijker misschien iets te veel van het goede. Toch valt het niet te ontkennen dat dit een erg expressieve, haast expressionistische film is die van zijn zwart-wit geen zwakte maar sterkte maakt.
Daarnaast zullen liefhebbers van de Freudiaanse thema’s in Hitchcockfilms ook hier smullen van de zieke geesten die via psychologie-voor-beginners verklaard en zelfs verslagen worden. De ontknoping is nogal onnozel, maar dat verandert niets aan het feit dat The Spiral Staircase een mysterieuze en stijlvolle tien-kleine-negertjes is.

Charade (Stanley Donen, 1963)

Audrey Hepburn verneemt dat haar man, van wie ze wou scheiden, vermoord is. Dat hij een grote geldsom verduisterd had. Daar wist ze niets van (of wel?). Het leven wordt haar zuur gemaakt door de ene na de andere partner in crime van haar wijlen ex-man die komt opduiken. En dan is er nog Cary Grant, wiens personage vaker van naam en identiteit verandert dan van outfit. Wie is te vertrouwen, wie niet? Hoe raakt ze ooit uit dit kluwen van moord, misverstanden en naoorlogse spionage?

Universal

Hoe minder je over Charade weet, hoe beter je kijkervaring. Naast het ontzettend strak scenario (een mix van thriller, comedy en romance zoals alleen Hitchcock het kon) spelen Hepburn en Grant de pannen van het dak. De regie van Stanley Donen (Singin’ In The Rain) maakt van deze film een heerlijk vlotte old school mystery. Toch is de reputatie van Charade vandaag de dag voornamelijk die van vergeten klassieker. Sommigen vinden de film namelijk nog steeds een regelrechte Hitchcock-rip-off. Niet verwonderlijk. Hitchcock was rond die tijd op het hoogtepunt van zijn kunnen, dus gingen andere studio’s zijn formule na-apen. Desalniettemin doe je Charade oneer aan indien je hem zou bestempelen als niets meer dan een goedkope poging om op de rug van een ander geld te verdienen. Het is wel degelijk een topper in zijn eigen recht.

Les Diaboliques (Henri-Georges Clouzot, 1955)

Wanneer de vrouw van een tirannieke schoolmeester ontdekt dat hij met een van zijn leraressen een relatie heeft, bedenkt zij een plan om hem uit de weg te ruimen. Dat doet ze, raar maar waar, met de hulp van diezelfde maîtresse die haar huwelijk stuk heeft gemaakt. Als na de moord het lijk van de man verdwijnt, wordt duidelijk dat de situatie mysterieuzer en vreemder is dan aanvankelijk leek…

Arrow Films

Henri-Georges Clouzot wordt vaak omschreven als de ‘Franse Hitchcock’, al gaat Clouzot in Les Diaboliques meer voor de mix tussen horror en thriller. De plot komt traag op gang, maar blijkt uiteindelijk extreem goed in elkaar te zitten. De spanning wordt zo opgebouwd dat je als kijker nooit precies weet waar je aan toe bent. En het is niet overdreven om te zeggen dat het einde er één is om nooit te vergeten.

Niet alleen was Les Diaboliques bijna van Alfred Hitchcock zelf geweest (hij verkreeg net niet de rechten op het boek waarop deze film gebaseerd is), de film zou hem ook rechtstreeks beïnvloed hebben bij het maken van Psycho. Eén van die zeldzame gevallen waarin de meester verslagen wordt op eigen terrein, dus. Het zou ons niet verbazen moest Hitchcock – terecht – jaloers zijn geweest.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , ,

Comments are closed.