De overvloed aan zombies na Romero

Continental Distributing

Continental Distributing

White Zombie (1932) van Victor Halperin draagt de eer de eerste zombiefilm te zijn. Het was een van de vele griezelfilms uit het interbellum waarin de legendarische Hongaarse acteur Béla Lugosi zijn opwachting maakte. Een andere vroege zombieklassieker is I Walked with a Zombie (1943) van de Fransman Jacques Tourneur. Ook de vaak verguisde regisseur Ed Wood zou zich met zijn Plan 9 from Outer Space (1959) aan wandelende doden wagen. Toch zou het nog enkele jaren duren voor er een zombiefilm van betekenis op de wereld werd losgelaten. Midden jaren ’60 zou de jonge regisseur George A. Romero met enkele vrienden Image Ten Productions uit de grond stampen. Terwijl elders de Vietnamoorlog woedde zamelden de jonge cinefielen de nodige dollars in voor een eerste langspeelfilm: Night of the Living Dead. Een kleine 114.000 dollar, vernuftige make-uptechnieken (denk varkensvlees en Bosco-chocoladesaus) en een bont allegaartje van onbekende acteurs deden de rest.

Continental Distributing

Wie zombies zegt, zegt sinds 1968 George A. Romero. Het in zwart-wit gedraaide Night of the Living Dead gooide een stevige knuppel in het hoenderhok van het horrorgenre. Het verhaal is simpel. Barbra (Judith O’Dea) wil met haar broer Johnny (Russell Streiner) bloemen leggen op het graf van hun overleden vader. Geheel onverwacht worden ze aangevallen door een zonderlinge gedaante die weinig goeds in petto heeft. Broerlief Johnny legt het loodje, waarop Barbra op de vlucht slaat. Ze vindt bescherming bij Ben (Duane Jones), een man die je graag aan je zijde hebt wanneer er een horde zombies in de buurt is. Het duo trekt zich terug in een afgelegen boerderij, waar ze op een handvol overlevenden stuitten. Wat volgt is een spannend kat-en-muisspel dat tegen de ochtend beslecht wordt met de tussenkomst van het leger.

Grappig genoeg wordt het woord zombie geen enkele keer vermeld in de film. De zeven vluchtende overlevenden noemen hen simpelweg “those things”. De film zorgde voor heel wat opschudding in 1968 en vond maar moeilijk een distributeur. Vandaag de dag komen de beelden ietwat schabouwelijk over. Toch is de invloed van Romero’s werk enorm. De film bereikte al snel een ware cultstatus. Ultieme erkenning kwam er toen de prent in 1999 werd opgenomen in de National Film Registry van de nationale bibliotheek van de VS.

Night of the Living Dead

Continental Distributing

Night of the Living Dead maakte in 1968 komaf met de eerder brave, klassieke aanpak die griezelfilms tot dan typeerde. De beelden van de op mensenvlees beluste, strompelende zombies zijn legendarisch. De film gaf ook enkele vuistregels weg, die tot op vandaag nog steeds gerespecteerd worden door vele filmmakers. Zo kunnen Romero’s zombies pas definitief uitgeschakeld worden als ze een kogel door de hersenpan krijgen, een aanpak die ook in het gelauwerde The Walking Dead uitvoerig gehanteerd wordt. Het procedé is gekend: de wereld wordt overspoeld door reutelende, vooruit strompelende doden en enkele overlevenden verschansen zich. Naar de oorsprong van de epidemie is het steeds gissen. In Romero’s werk wordt gesuggereerd dat radioactieve straling de boosdoener van dienst is. Een ander vaak herhaalde invalshoek is dat het gevaar niet zozeer van buitenaf komt maar wel van de wankele cohesie in de groep overlevenden. In crisissituaties verliest de mens al snel de ratio.

Dawn of the Dead

United Film Distributing Company

Het lowbudget-vehikel kreeg enorme navolging. In 1978 zou Romero het nog succesvollere vervolg Dawn of the Dead afleveren. Met Survival of the Dead (2009) zit de serie inmiddels al aan haar zesde luik. Romero tekende voor alle delen. De reeks werd ook niet gespaard van remakes. De bekendste is allicht de Dawn of the Dead-versie waarmee Zack Snyder (300, Watchmen, Sucker Punch) in 2004 zijn Hollywooddebuut maakte. Maar ook op het Europese vasteland zagen zombiefilms het levenslicht. De Italiaanse cineast Lucio Fulci poneerde met zijn Zombi II (1979) een niet-geautoriseerde sequel op Romero’s Dawn of the Dead te maken (van een Zombi I ontbreekt immers elk spoor). Zelfs in de populaire animatiereeks The Simpsons zouden zombies hun opwachting maken. Night of the Living Dead werd smakelijk geparodieerd in Dial “Z” for Zombies in Treehouse of Horror III uit 1992. In deze vroege aflevering uit het vierde seizoen probeert Lisa, samen met broerlief Bart, haar kat Snowball op het kerkhof van Springfield weer tot leven te wekken. De gevolgen laten zich gemakkelijk raden.

Lang niet alle cineasten zijn even trouw aan Romero’s voorstelling van traag strompelende zombies. Zo liet de veelzijdige cineast Danny Boyle (Trainspotting, Slumdog Millionaire, 127 Hours) het publiek kennis maken met zombies die het moeiteloos tot in de halve finale sprint van de Olympische Spelen zouden schoppen. Zijn 28 Days Later (2002) zou in 2007 een vervolg krijgen met 28 Weeks Later. De begeleidende soundtrack van John Murphy is overigens een must om in de platenkast te hebben.

Shaun of the Dead

Universal Pictures

Wie zijn neus ophaalt voor zoveel kippenvel en gehuiver kan zijn toevlucht nemen tot enkele excellente zombiekomedies. De ultieme zombiekomedie is allicht het Britse Shaun of the Dead van Edgar Wright (2004), met de immer geniale Simon Pegg in de hoofdrol. En wat te denken van Ruben Fleischers Zombieland (2009) waar jong talent als Jesse Eisenberg en Emma Stone ondermeer op een heuse clown-zombie stuiten. En wie herinnert zich het heerlijk foute Planet Terror (2007) van Robert Rodriguez (Desperado, From Dusk Till Dawn, Sin City) niet? In september 2014 zien we Milla Jovovich in de gedaante van oerchick Alice Abernathy opnieuw lustig zombies neerknallen in het zesde deel van de Resident Evilsaga.

The Walking Dead

AMC

En het moet niet altijd op het witte doek te doen zijn. De tv-reeks The Walking Dead, gebaseerd op de gelijknamige strips van Robert Kirkman, werd een hele hype. Verdiend succes dat vooral te wijten was aan de hand van regisseur Frank Darabont (bekend van zijn Stephen Kingadaptaties The Shawshank Redemption, The Green Mile, The Mist) en een paar klassebakken  van acteurs. Getuige daarvan een karrenvracht aan nominaties en awards. In het tweede seizoen vinden Rick Grimes (Andrew Lincoln) en de zijnen onderdak in een boerderij. Een mooie referentie naar Night of the Living Dead waar de schuilplaats van dienst de kelder van een oude hoeve betreft.

Warm Bodies

Summit Entertainment

Het ziet er dan ook naar uit dat zombies de nieuwe publiekslievelingen geworden zijn. Anno 2013 mogen Edward en Bella nog lang en gelukkig leven in volle anonimiteit. De verliefde vampiers uit Twilight hebben plaats gemaakt voor de gezellig kwijlende wandelende doden. Met Warm Bodies van Jonathan Levine is er nu de eerste echte zombie romance. Levine is een aanstormend talent dat vooral met de tragikomedie 50/50 (2011) potten brak. Warm Bodies is losjes gebaseerd op het klassieke Romeo & Julia-verhaal, maar dan op zombieleest gestoeld. R (gespeeld door een alsmaar beter wordende Nicolas Hoult) heeft zijn oog laten vallen op Julie (Teresa Palmer, die voorlopig vooral een paar stinkerds op haar palmares heeft staan). Een klein detail wel: zij is een springlevende mens en hij al lang niet meer…

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.