De superste der helden (2): Spider-Man

Spider-Man

Columbia

Veel van het gefoeter omtrent Marc Webbs The Amazing Spider-Man had te maken met de amper koude versie van vrijwel hetzelfde verhaal uit 2002. Voormalig cultregisseur Sam Raimi leverde met Spider-Man namelijk een van de eerste eenentwintigste-eeuwse en succesvolle superheldenfilms af. Vandaar misschien die gedeelde eervolle vermelding met Chronicle.

SPIDER-MAN

Spider-Man

Sony

Tobey Maguire kroop in het pak van de spinnenman, wat hem nooit helemaal lekker om het lijf zat. Als de nerdy Peter Parker was Maguire echter akelig perfect, en we zien hem nog graag achter de schoolbus aanhollen. Showsteler van dienst was echter Willem Dafoes Green Goblin in een staaltje overacting op overdrive.

Een reden waarom sommige mensen Webbs versie wel omhelsden, was de sterkere humanisering van de titelfiguren. Raimi’s prent – alsook de sequels – komt vaak nogal cartoonesk over, wat bij een comic-verfilming natuurlijk helemaal niet uit den boze is. Zijn aanpak heeft vaak het sinister plezierige gehalte van zijn Evil Dead-trilogie (Green Goblins bommetjes herleiden mensen in groene skeletten), maar echt diep in de psyche van de personages wordt er nooit gegraven. Dankzij het hoge tempo, de knappe actiescènes en een cameo van Bruce Campbell valt er best nog genoeg te genieten van deze incarnatie van Spider-Man. En natuurlijk is er de beruchte omgekeerde filmkus nog. Ik had echter eerder het superieure tweede deel op deze lijst verwacht.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , ,

Comments are closed.