Halloween: Schrikken voor de spiegel

MGM

MGM

Ik ben er niet van overtuigd dat horrorfilms als doel hebben het publiek bang te maken. Als kind kan je nog griezelen van vampieren, kettingzagen en monsters onder het bed, maar als volwassene vind ik het moeilijk niet te lachen met de doorzichtige schriktechnieken en de matige acteerprestaties.

Mensen houden van het genre omdat de adrenaline stroomt bij elk schrikmoment zonder de veiligheid van de zetel te moeten verlaten. Ik apprecieer af en toe de decors, de belichting en hier en daar het ontwerp van een monster of een goed getimede grap, maar angst of schrik zit er niet meer in.

Indies Home Entertainment

Toch was het ooit anders. Poltergeist III is zelfs naar horror-normen een slechte film. De baas der filmdatabestanden geeft het een zielige 4.2/10 en de special effects zijn net niet kitsch genoeg om hip te zijn. Toch was het derde deel van de Poltergeist-serie de reden waarom ik het als kind enkele maanden niet echt aandurfde in spiegels te kijken, uit vrees dingen te zien die er in werkelijkheid niet waren. De Poltergeist-films gaan over Carol-Anne en haar familie die achtervolgd worden door gemene geesten. In het derde deel vertoeft de jonge Carol-Anne in een enorm flatgebouw vol spiegels en reflecterende oppervlakken. Pech voor haar, want de geesten die op haar azen kunnen spiegels net gebruiken om hun slachtoffers te belagen.

Catoptrophobia (from Greek: katoptrikos) is the fear of mirrors. This phobia is distinct from Eisoptrophobia, which is the fear of your own reflection.

20th Century Fox

Spiegels zijn een dankbaar instrument voor het horror-genre: binnen de alternatieve realiteit van de film voeg je nog een volgend niveau toe dat nog verder afstaat van je comfortzone. De tegenstrijdigheden tussen de verschillende werkelijkheden zorgen voor twijfel, spanning en angst.

Spiegels en dubbelgangers zijn trouwens een vast thema in de literaire geschiedenis van de mens. Een spiegelbeeld is een kopie van de werkelijkheid, maar toch volledig anders. Dubbelgangers zijn kopieën van jezelf, maar je hebt er geen controle over. Je zou ze voor minder wantrouwen.

Zoals onderstaande compilatie bewijst, zit de horror-traditie vol spiegel-scènes. In Candyman roep je je ondergang op via een spiegel, Mirrors is naar het concept genoemd en zelfs de J-horror golf maakte er gretig gebruik van in Dark Water en Ringu. De stress in mijn kinderjaren die gepaard ging met spiegels en hun mogelijk verraderlijke weerspiegeling toont aan dat horrorfilms meer dan een samenraapsel van schrikmomenten kunnen zijn en effectief twijfel kunnen zaaien in je perceptie van de werkelijkheid. En dan wordt je zeven jaar en besef je dat het slechts films zijn.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , ,

Comments are closed.