Opvallende Films van 2016 (10): Ah-ga-ssi (The Handmaiden)

Cinéart

David

David

In 2016 verschenen (te) veel films. Iedereen publiceert dan ook lijstjes van de beste en slechtste films. Hier bij Supercalifragilistic gaan we voor de meest opvallende films. Het zijn films die ons zijn bijgebleven omwille van de muziek, de fotografie, de vertolkingen, het camerawerk, de irrelevante plot of wat dan ook. Tot eind 2016 stellen we er elke dag een voor.  

Regie: Chan-wook Park
Cast: Min-hee Kim, Tae-ri Kim, Jung-woo Ha

Cinéart

Met The Handmaiden keert Chan-Wook Park terug naar de Koreaanse cinema, na zijn schromelijk onderschatte Amerikaanse avontuur Stoker. De film is geen terugkeer naar de pure genre-oefeningen uit het begin van zijn carrière waarmee hij zijn grootste faam verwierf (Oldboy, Sympathy for Mr. Vengeance en andere) maar combineert elementen uit die films met zijn nieuwe fascinatie voor Hitchcock en het proces van filmkijken en narrativiteit zelf. Het resultaat is een bijzonder fascinerende contemplatieve thriller, waarin niets is wat het lijkt.

Het verhaal is klassiek en toont hoe een jonge oplichtster ingehuurd wordt om als huismeid het vertrouwen te winnen van een rijke dame en haar binnen te loodsen in een georchestreerd huwelijk met een man die vervolgens haar hele fortuin zal opstrijken. Het meisje wordt hopeloos verliefd op haar opdrachtgeefster, maar al gauw blijkt de intrige eindeloos veel ingewikkelder dan de kijker op het eerste zicht kan vermoeden en krijgen we alle gebeurtenissen opnieuw te zien vanuit verschillende perspectieven.

Centraal in de hele film staat een proces van kijken, bekeken (of bespied) worden, identificatie met het onderwerp van de voyeuristische blik en de versmelting tussen de verschillende subjecten die elkaar gadeslaan. Die allegorie over het kijkproces wint nog aan kracht door de subtiele verwijzingen naar de schilderkunst (elk beeld in deze somptueus vormgegeven prent lijkt wel een doek op zich) en de onderlinge krachtverhouding tussen woord en beeld.

Cinéart

Chan-Wook Park toont zich ook andermaal een meester in het ensceneren van grandioze breedbeeldtableaus. Filmtheoretica Matilda Mroz beschrijft in ‘Temporality and Film Analysis’, hoe de esthetica van filmbeelden een soort emotioneel effect kan teweegbrengen dat niet onmiddellijk valt toe te schrijven aan betekenis, verhaal of een bepaald beeld, maar als een soort algemene gemoedstoestand de kijker kan binnen loodsen in het cinematografisch universum dat de regisseur creëert. De vaak moeilijk te duiden schoonheid en het effect ervan op de toeschouwer in deze The Handmaiden is daar een perfecte illustratie van.

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.