Opvallende films van 2016 (2): Batman v Superman – Dawn of Justice

Warner

Davy

In 2016 verschenen (te)veel films. Iedereen publiceert dan ook lijstjes van de beste en slechtste films. Hier bij Supercalifragilistic gaan we voor de meest opvallende films. Het zijn films die ons zijn bijgebleven omwille van de muziek, de fotografie, de vertolkingen, het camerawerk, de irrelevante plot of wat dan ook. Tot eind 2016 stellen we er elke dag een voor.

Regie: Zack Snyder
Cast: Ben Affleck, Henry Cavill,  Amy Adams, Jesse Eisenberg, Jeremy Irons, Laurence Fishburne, Gal Gadot

“Studio 100 voor twintigers”, zo omschreef één van mijn Facebookvrienden ooit het Marvel Cinematic Universe. En ook al ben ik niet vies van een Marvelfilmpje – au contraire, Civil War staat zonder problemen in mijn top 10 van het jaar – is er wel wat voor dat argument te zeggen natuurlijk. Het is braaf entertainment zonder weerhaakjes, gemikt op de grootst mogelijke doelgroep en geruggesteund door zo’n immense marketingmachine dat zelfs Giant Man volledig in de schaduw er van leeft.
Maar, vergis je niet, wat Marvel – en Studio 100 for that matter– doet is lang niet evident. Een universum uitbouwen waar nagenoeg elke film niet alleen de kassa’s doet rinkelen maar ook de critici en hardcore fans min of meer tevreden houdt, niemand doet het hen na.

Is het niet DC?

Batman V Superman Dawn of Justice

Warner

Ja, hoor met 873 miljoen dollar op de teller kan je Batman v Superman: Dawn of Justice bezwaarlijk een flop noemen. Maar, en dat is een pijnlijke als je een meerjarig universum wil uitbouwen, de fans haalden de neus op. En je kan ze geen ongelijk geven want de versie die in de bioscoop werd gegooid was een kleine catastrofe . Het verhaal rammelde langs alle kanten – onbegrijpelijk hoe sommige scènes zijn gesneuveld – en ondanks de twee uur plus speelduur voelde alles gehaast aan. De extended edition gooide een half uur aan extra beeldmateriaal in de prent en loste heel wat van de problemen op. Maar een duidelijker verhaal en wat meer ontwikkelde personages kunnen niet verbergen dat Batman v. Superman bijna 3 uur lang nooit meer is dan middelmatig entertainment. En een film die de twee meest iconische superhelden ooit – sorry Spidey, excuses Iron Man, verschoning Wolverine – samen gooit, zou toch nooit middelmatig mogen zijn?

“Tell Me, Do You Bleed?”

Het begint nochtans allemaal niet slecht. Na de obligatoire kijk-eens-hoe-Bruce-Wayne’s-ouders-zijn-vermoord-scène – is er echt iemand die dat nu nog niet weet? – volgt er een knappe proloog die meteen terugkoppelt naar Man of Steel. We zien hoe Bruce Wayne de vernietigende strijd tussen Superman en Zod beleeft en hoe hem dat ook persoonlijk raakt. Het is een intense start van de film die meteen heel duidelijk maakt waarom Bats het niet zo heeft voor Supes. En die zelfs tegelijk die zo vermaledijde finale uit Superman-reboot relevant maakt. Maar het duurt niet lang voor Dawn of Justice wegzakt in zijn eigen simpel-maar-veel-te-complex-verteld-verhaaltje. En zeker wanneer Lex Luthor, een vreselijk irritante Jesse Eisenberg, verschijnt, verliest de film aan kracht. En wanneer na twee uur de eigenlijke clash komt, blijkt die niet veel meer te zijn dan wat we al in de triljoen trailers van de film hebben gezien. Het hele gevecht wordt op een drafje afgewerkt. Dan volgt dat idiote Martha-moment en krijgen we nog een half uur aan exploderende computerpixels dat zo losstaat van de rest van het verhaal dat je geeuwend zit te wachten op de aftiteling. Alleen de komst van Wonder Woman, en dat heerlijke thema van haar, doet je nog even uit screensavermodus gaan.

Een grandioze mislukking. Grandioos omdat een aantal aspecten echt heel goed werken. De look van de film is fantastisch, Ben Affleck is een heerlijke Batman – het is likkebaardend uitkijken naar zijn The Batman in 2018 -, Gal Gadot verfrissend als Wonder Woman en een groot deel van de ondersteunende cast (♥ Amy Adams ♥) levert prima werk. Dit is een filmwereld waarin zo veel mogelijk zou zijn en die vreemd genoeg ook wat echter aanvoelt dan die bubblegumwereldbol uit het Marveluniversum.
Een mislukking omdat die ijzersterke geek-premisse zo zwak is uitgewerkt. En de ultieme confrontatie zo weinig knettert en plaats moet ruimen voor een soort vierde acte aan grof cgi-geweld – de galg trouwens voor hij of zij die Doomsday ontwierp.

“I’ve killed monsters from other worlds before.”

Batman v Superman Dawn of Justice

Warner

Wanneer je Superman én Batman in één film stopt dan moet die, bij gebrek aan een beter Nederlands woord, soaren. Het  moet popcornentertainment zijn die boven zichzelf uitstijgt, die je lamgeslagen en uitgeput achterlaat in je bioscoopstoeltje maar waar je toch meteen opnieuw wil induiken. Nu hebben we enkel een peperdure, veel te lange amuse-bouche die ons  warm moet maken voor  de Justice League-film.

Batman v. Superman is zo’n interessante miskleun dat die jarenlang wetenschappelijk onderzoek verdient. Hoe kan een studio, die zo pijnlijk graag het succes van zijn concurrent wil evenaren, een bioscoopversie releasen waar enige samenhang volledig zoek in is? Waarom laat een regisseur dat toe? Hoe idioot zijn de marketeers bij Warner Bros? Welke drugs nam het scenarioteam toen ze het Martha-moment bedachten? Waarom is Doomsday een doorslagje van de cavetroll uit Lord of the Rings? En waarom dacht de studio dat Suicide Squad eventuele schoonheidsfoutjes bij Batman v. Superman wel zou doen vergeten?

En waarom, waarom, waarom, waarom, waarom, waarom,… ziet de strijd der titanen er uiteindelijk als een robbertje fisticuffs op de kleuterspeelplaats?

Vragen voor de eeuwigheid, vrienden… vragen voor de eeuwigheid.

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , ,

Comments are closed.