Opvallende films van 2016 (4): Paterson

Paterson

Imagine

David

David

In 2016 verschenen (te) veel films. Iedereen publiceert dan ook lijstjes van de beste en slechtste films. Hier bij Supercalifragilistic gaan we voor de meest opvallende films. Het zijn films die ons zijn bijgebleven omwille van de muziek, de fotografie, de vertolkingen, het camerawerk, de irrelevante plot of wat dan ook. Tot eind 2016 stellen we er elke dag een voor.  

 

Regie: Jim Jarmush
Cast: Adam Driver, Golshifteh Farahani, Sophia Muller

Hoewel zijn hoogdagen als paus van de alternatieve Amerikaanse cinema al heel veer achter hem liggen – Stranger than Paradise uit 1983 en Down by Law uit 1986 – is Jim Jarmush een cineast die wars van alle modes en trends zijn eigen idioom blijft volgen. Vaak levert dat niet meer dan zwakke doorslagjes op van zijn vroeger werk, maar met Paterson lijkt Jarmush zijn allerbeste vorm te hebben teruggevonden. Dit is van begin tot eind een verrukkelijke tragikomedie die ook intens cinematografisch plezier weet te verschaffen.

Imagine

Zoals wel vaker het geval is bij Jarmusch, is er weinig sprake van een echte plot en is dit eerder een verkenning van de leef- denk- en gevoelswereld van de personages. In dit geval is dat de introverte buschauffeur Paterson (Adam Driver), die in het stadje Paterson, New Jersey; een netjes geordend leven lijdt dat hij verrijkt door zoveel mogelijk poëzie te schrijven en op te gaan in het werk van zijn grote voorbeeld William Carlos Williams, de beroemde dichter die eveneens uit het kleine stadje afkomstig was. Hij leeft samen met zijn vriendin Laura met wie hij een uitstekende relatie heeft, ook al is ze in zowat alles zijn tegenpool: chaotisch, ongestructureerd en steeds druk bezig met nieuwe plannen en het overhoop halen van de inrichting van de woning. Uit dit portret – opgebouwd aan de hand van dagelijks terugkerende handelingen en gebeurtenissen – groeit een film die tegelijkertijd subtiel grappig is en toch lijkt te schuilen onder een sluier van droefgeestigheid. Een apologie ook voor de troostende kracht van de kunst, gedrenkt in een teder soort volwassen melancholie. Tussen die zachte weemoed en de vaak briljante dialogen, ontstaat langzaam een perfecte symbiose, die ondersteund wordt door de schitterend geritmeerde beeldenreeksen die als een statige stoet van hiëratisch gecomponeerde wide-screen tableaus aan ons oog voorbijtrekken.

Imagine

Veel rust ook op de schouders van Driver die uitstekend is als de stoïcijnse poëet, die zelfs wanneer het noodlot toeslaat zijn ongenoegen enkel laat blijken door zich kalm tot de hond te richten en die eenvoudigweg mee te delen ‘Marvin, I don’t like you’. Het mooiste moment blijft echter bewaard voor de sublieme finale, waarin alle thema’s van de film lijken samen te vloeien en die afkomstig lijkt uit een surreële droom.

Paterson is een film met een zeldzaam evenwicht inzake vorm en inhoud en in alle eerlijkheid wat mij betreft met voorsprong de beste film die Jim Jarmusch ooit draaide – in zijn late óf vroege carrière.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.