Opvallende films van 2016 (8): De Premier

De Premier

KDF

Matthias

Matthias

In 2016 verschenen (te) veel films. Iedereen publiceert dan ook lijstjes van de beste en slechtste films. Hier bij Supercalifragilistic gaan we voor de meest opvallende films. Het zijn films die ons zijn bijgebleven omwille van de muziek, de fotografie, de vertolkingen, het camerawerk, de irrelevante plot of wat dan ook. Tot eind 2016 stellen we er elke dag een voor.

Regie: Erik Van Looy
Cast: Koen De Bouw, Tine Reymer, Charlotte Vandermeersch, Dirk Roofthooft, Stijn Van Opstal, Wim Willaert, Katelijne Damen, Adam Godley, Saskia Reeves
Muziek: Merlijn Snitker

Op 19 oktober 2016 trekt het kruim van de Bekende Vlamingen hun mooiste plunje aan. Glunderend strelen ze hun uitnodiging voor wat de grootste avant-première in de Belgische filmgeschiedenis belooft: De Premier. Glitter en sterrenstof. Verschillende bedrijven sloegen alvast samen een 30.000-tal tickets in om Sinterklaasje mee te spelen. In tijden van collectieve ontslagen herinnert de zakensector hun klanten er graag aan dat ze heus de slechtste nog niet zijn.

De Premier

KDF

Mannen in strak gesneden Café Costume-pakken, tv-koks, geforceerd poserende gezagsdragers, Jeroom op Nike Air Maxx-schoenen, bloedmooie deernes aan de rimpelige pollen van lelijke oude bokken, Werner De Smedt en Axel Daseleire met wat gekke sjaaltjes rond hen gedrapeerd, Tanja Dexters die keurig van haar aangelengd appelsapje nipt.

Dat was zo ongeveer de karavaan die zich op 19 oktober 2016 voortsleepte over de overmaatse rode loper van 270 vierkante meter van het Antwerpse Kinepoliscomplex.

Hollywood aan de Schelde, inclusief breed lachende castleden voor een 20 meter lange logo wall. Want die woensdagavond keerde Erik Ludovicus Maria Van Looy terug naar het Belgische witte doek. En daarvoor stelde de bioscoopreus aan de Groenendaallaan maar al te graag al haar 24 cinemazalen open.

Geen zeteltje te veel. De Premier, Erik Van Looys vooraf met veel poeha aangekondigde zesde langspeler, zou namelijk het met leedvermaak besproken fiasco van ‘s mans Amerikaanse Loft-remake terstond naar het schimmenrijk blazen. Niet voor niets klopte de herboren regisseur zich op de borstzak van zijn blauwe blazer dat De Premier zijn beste prent ooit betrof.

Daags na de première haalden tal van gerenommeerde Vlaamse filmpennen de superlatieven boven. Bij mindere filmrecensiegoden, verspreid over de donkere krochten van het internet, kon er dan weer amper één sterretje van af. Zoals zo vaak lag de waarheid ergens in het midden.

Want laten we er geen eieren onder leggen. Er roeren zich in de Vlaamse pers nu eenmaal stemmen die maar al te graag tegen de Woestijnvis-stal buffelen. Zie ook de bejubelende honingbaden waarin een terugkerend kransje tv-critici het van seksisme, racisme en infantiele humor doordrongen quizprogramma De Slimste Mens afgelopen najaar maar al te graag in onderdompelde. Overdrijven is ook een kunst.

De Premier

KDF

Anderzijds is het eveneens onterecht wanneer gefrustreerde, in de anonimiteit ronddrentelende filmschool-kwekelingen de pek en veren bovenhalen omdat Hollywood-entertainment van eigen makelij niet gesofisticeerd genoeg is om in het kraam van hun ongetwijfeld uitmuntende filmsmaak te passen.

Over naar de pointe. Terroristen sommeren de Belgische premier (Koen De Bouw) de Amerikaanse presidente (Saskia Reeves) koelbloedig neer te knallen tijdens haar staatsbezoek aan het land van Kuifje en Atomium-bollen. Zo niet, gaat zijn gezin eraan. Hoe vertaalde Van Looy deze ietwat vergezochte premisse nu naar het scherm?

Met een prachtige openingsscène. Haast poëzie met donkere franjes. En twintig minuten die getuigen van een gejaagd tempo. Verbaast dat van de man achter De Zaak Alzheimer? Het is ondertussen alom bekend dat Van Looy als jonge knaap al gretig onder de rokken van dame Cinema scharrelde. Dat hij al eens clandestien een filmzaal binnenglipte en achteraf gretig overzichtsfiches samenstelde. Wis en waarachtig dat we dat in de eerste helft geloven. De liefde voor driftige Amerikaanse thrillers druipt er vanaf. Hiervoor tellen we met plezier een briefje van tien neer. Hiervoor glimmen we even van vaderlandse trots.

Maar gaandeweg dringt de ergernis naar binnen. Ergernis over de potsierlijke plot. Ergernis over de mismatch tussen een, naar Vlaamse mainstreamnormen, ongezien gewelddadige wc-scène en gimmicks waar zelfs James Bond zich al jaren niet meer aan waagt.

De Premier

KDF

Ergernis om Koen De Bouw, die toch wel een van de betere commerciële acteurs is die ooit uit Studio Herman Teirlinck klauterde, wiens lotgevallen ons geheel en al niet boeien. Ergernis waar zelfs een straffe Charlotte Vandermeersch, de altijd gedegen Dirk Roofthooft en sardonische Stijn Van Opstal geen verweer tegen hebben.

De Premier is een schizofreen beestje, dat bovendien nog eens ontlaadt in een teleurstellende finale. En dat doet pijn om te schrijven. Want je voelt dat die jofele Van Looy echt wel van het genre houdt.
Nu kan het kruim van de lovende BV’s en filmcritici zich boos afvragen: “Jij omhooggevallen besnorde filmrecensent uit de donkere krochten van het internet, hoe zou jij het dan aanpakken?

Welaan dan.

Ik had de premier de Amerikaanse presidente op het moment suprême doodleuk laten gijzelen. Bel me, Van Looy. Bel me. Als je ooit toch nog een overzees remake-avontuur overweegt.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.