Opvallende films van 2016 (1): The Neon Demon

The Neon Demon

Cinéart

David

David

In 2016 verschenen (te)veel films. Iedereen publiceert dan ook lijstjes van de beste en slechtste films. Hier bij Supercalifragilistic gaan we voor de meest opvallende films. Het zijn films die ons zijn bijgebleven omwille van de muziek, de fotografie, de vertolkingen, het camerawerk, de irrelevante plot of wat dan ook. Tot eind 2016 stellen we er elke dag een voor.  

Regie: Nicolas Winding Refn
Cast: Elle Fanning, Jena Malone, Keanu Reeves
Muziek: Cliff Martinez

The Neon Demon van het Deense ‘enfant terrible’ Nicolas Winding Refn, opent met een emblematisch beeld dat als samenvatting kan dienen voor de hele film. Daarop is een jonge blondine te zien die bloedend in een lederen fauteuil ligt. De esthetica van de pose is overweldigend en de kijker wordt meegesleept door details in de compositie, kleuren en belichting om vervolgens tot de conclusie te komen dat hij niet enkel kijkt naar een voor de film geënsceneerd beeld, maar naar een in de film opgezette scène voor een fotograaf. Het spel met realiteit, illusie en de manier waarop onze beeldcultuur daarmee speelt, is pure Baudrillard – de hyperrealiteit van de simulacra die alle realiteit voorafgaat – en is tekenend voor deze eigenzinnige film, die op afstandelijke en bijna glaciale manier onze obsessie met de cultuur van het visuele ontleedt.

The Neon Demon

Cinéart

Refn begon zijn carrière met een aantal brutale genreprenten die hij draaide in zijn thuisland (Bronson, Pusher, Valhalla Rising) en maakte met de postmoderne film noir Drive, een alom bejubelde overstap naar de Amerikaanse filmindustrie. Met The Neon Demon levert hij één van zijn beste werken af, al werd de film internationaal zowel door pers en publiek zeer lauwtjes onthaald. De film kreeg vaak het verwijt al te zeer geobsedeerd te zijn door leeg formalisme, terwijl het net de grote verdienste is van deze moderne variant op Sunset Boulevard (Wilders meesterwerk duikt veelvuldig op in allerlei subtiele referenties) dat die zich precies bedient van de beeldtaal die hij wil ontleden : een film over holle pose die zelf  pose tot een kunstvorm verheft.

De flinterdunne plot over een aspirant-model (Elle Fanning) dat het wil maken in Los Angeles dient enkel als aanzet voor een bespiegeling over de macht van het beeld. Naast Baudrillard lijkt dit ook wel een illustratie van Guy Debords ‘La société du Spectacle’, maar gaandeweg wijzigt Refn de film drastisch van koers en wordt dit ook een meditatie over de verhouding tussen beeld, virtuele realiteit en belichaamde werkelijkheid.

The Neon Demon

Cinéart

Inzake extreme esthetisering en verrukkelijke visuele uitstraling is dit een prent waar je ademloos zit naar te kijken. De formalistische elementen zijn overduidelijk ontleend aan de wereld van de conceptuele kunst en de video-art, maar zoals Jonathan Glazer in Under the Skin weet Refn weet al die invloeden samen te ballen voor een eigen unieke benadering.

The Neon Demon zal met zijn voorliefde voor extremen – op alle mogelijke vlakken – wellicht veel kijkers tegen de haren instrijken. Maar wie op zoek is naar een film die op tegendraadse wijze boeiende zaken vertelt over de postmoderne wereld en daar een overweldigende vormelijke ervaring aan koppelt, zal hier twee uur geraffineerd kijkplezier aan beleven.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , ,

Comments are closed.