¡Que viva el cine latinoamericano!

Primer Plano Film Group

 Latijns-Amerikaanse Cinema refereert aan de film-output een immense regio. Een label dat onmogelijk de hele lading kan dekken want net zoals het gebied is Latijns-Amerikaanse Cinema enorm divers. De filmindustrie in Latijns-Amerika kende een boost sinds de introductie van geluid in de jaren 20. Vooral in Mexico onstond er een bloeiende filmindustrie. Het gros van de films wordt geproduceerd in Brazilië, Cuba, Mexico en Argentinië, uit deze landen komen ook internationaal gevierde regisseurs en acteurs.

Net zoals de Europese cinema getekend werd door WOI en WOII, is het onstabiele sociale klimaat in Zuid-Amerika tijdens de jaren 70 en 80 kenmerkend voor de Latijns-Amerikaanse Cinema. Ook de verstedelijking en het sociale klimaat zijn thema’s die vaak aan bod komen.

Onder de noemer New Latin American Cinema is er een recente golf van internationaal succesvolle films. Dat brengt ons bij El Agua del fin del Mundo (2011) van Paula Siero. Deze Argentijnse film vertelt het verhaal van twee zussen, Adriana en Laura. Als Adriana te horen krijgt dat ze terminaal ziek is besluit ze haar laatste dagen door te brengen aan het einde van de wereld, in vuurland, helemaal in het zuiden van Argentinië. Laura doet alles om de laatste droom van haar zus waar te maken. Wanneer de zussen muzikant Martin leren kennen schudt die hun leven echter helemaal dooreen. Hier volgen nog 5 toppers van de Latijns-Amerikaanse Cinema:

1. Maria Candelaría ‘Xochimilco’ (1943) – Mexico

Maria Candelaría is een jonge inheemse Mexicaanse vrouw die verstoten wordt door haar gemeenschap omdat ze de dochter is van een prostitué. Samen met haar partner Lorenzo vecht ze tegen de ene na de andere tegenslag. Dolores del Rio schittert in deze film van Emilio Fernández. Maria Candelaría won in 1946 als eerste Mexicaanse film ooit de Grand Prix in Cannes. Voor diegenen die Dolores del Rio niet kennen, zij was één van Hollywood’s leading ladies in de periode van de stille film en de eerst latina die succes kende in filmland. Na haar terugkeer uit Hollywood zal ze één van de belangrijkste actrices van de Mexicaanse cinema worden. Del Rio:

“I didn’t want to be a star anymore. I wanted to be an actress. By 1940, I knew I couldn’t build a satisfying career on glamour, so I came home.”

2. La Historia Oficial (1985) – Argentinië

Na de militaire junta in 1976 en het daaropvolgend militair bewind verdwenen linkse aanhangers van het voormalige regime uit de maatschappij. Velen werden gefolterd en gedood. La Historia Oficial van Luis Puenzo gaat over Alicia en Roberto, een koppel uit de gegoede burgerij die een baby adopteren. Het verhaal begint op het moment dat Alicia meer wil weten over de echte ouders van haar dochter. Een onderwerp dat haar man, een advocaat die banden heeft met het regime, steevast uit de weg gaat. Gaandeweg komt Alicia achter de ware toedracht van de adoptie. La Historia Oficial was de eerste Latijns-Amerikaanse film die bekroond werd met een Oscar, die van beste niet-Engelstalige film in 1986. Deze film is gebaseerd op waargebeurde feiten, vandaag nog zetten de zogenaamde Abuelas de Plaza de Mayo zich in om hun verloren kleinkinderen en kinderen op te sporen.

3. Amores Perros (2000) – Mexico

In Mexico City worden drie verhaallijnen plots één door een auto-ongeval. Amores Perros, vrij vertaald ‘hondenliefde’ is deel 1 van Alejandro González Iñárittú’s trilogie van de dood. Deel 2 is 21 Grams (2003) en deel 3 Babel (2006). Het thema van de film is vertrouwen, gepersonifieerd door de honden in de film. Amores Perros is de eerste langspeelfilm van Iñárittú, een debuut dat kan tellen want de film kreeg een Oscarnominatie in de categorie beste niet-Engelstalige film en won de BAFTA in dezelfde categorie. Amores Perros is dan ook een prachtig staaltje filmkunst, Iñárittú kiest ervoor om de drie verhaallijnen op een andere manier in beeld te brengen. Dit mag je letterlijk nemen, de regisseur gebruikte andere film voor elk van de drie verhaallijnen! Amores Perros kon rekenen op heel wat controverse, vooral omwille van de gruwelijke hondengevecht-scènes. Deze worden op een hyper-realistische manier in beeld gebracht. Iñárritú :

“I wanted to make a film about Mexico City, where there are millions of dogs. The dogfight is a cruel reality. But more than the fights, we were interested in the relations between dogs and people.”

4. Y tu mamá también (2001) – Mexico

Tenoch en Julio zijn twee tienerjongens die een road trip maken met de twentysomething Luisa. Dit coming-of-age drama van Alfonso Cuarón focust op de sexuele escapades van de drie lotgenoten tegen de achtergrond van het Mexico anno 1999. Een periode waarin de nationale politiek radicaal verandert, de socialistische partij die 71-jaar de president aanleverde werd verslagen door de democraten geleid door Vicente Fox. Y tu mamá también is meer dan zomaar een tiener-roadmovie, dankzij de sterke verhaallijn en de prachtige contemplatieve beelden. Cuarón:

“It was about decomposing, as opposed to composing the shot. It was about making it look improvised. One of the reasons why I wanted to do this film was because I wanted to go back to my roots, and I’m not talking about Mexico, but my creative roots: to make a film that we would have loved to do before going to film school, when you don’t know how to shoot a movie or compose a shot. It was going to be a film school teacher’s nightmare. It was not about breaking the rules, but about not knowing the rules ever existed.”

5. Cidade de Deus (2002) – Brazilië

Cidade de Deus is een actiefilm over de georganiseerde misdaad en bendeoorlogen in de de favelas van Rio De Janeiro. De film speelt zich af in de jaren 60 en 70 maar is pijnlijk actueel. Fernando Mereilles kiest voor een hyperrealistische aanpak, net daardoor laat deze film je absoluut niet los. De acteurs zijn de inwoners van de favelas. Sommigen afkomstig uit het echte Cidade de Deus, een bestaande sloppenwijk in Rio. Ze werden in enkele maanden klaargestoomd voor de opnames. Tijdens het shooten lag de nadruk op improvisatie. Cidade de Deus sloeg in als een bom, voor het eerst werd het probleem van de drugsoorlog en de bendes die in de favelas straffeloos hun gang gaan aangekaart. Mereilles:

“It was an opportunity for me to find out more about my country. We abandoned this part of society and now we are reaping the consequences.”

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.