Shyamalan countdown (4): The Village

Buena Vista International

Buena Vista International

The Village gaat over een geïsoleerde gemeenschap die het moet stellen met rudimentair comfort en een breekbaar akkoord heeft met omringende vijanden. Door een aantal regels in acht te nemen, is het er veilig en gelukkig leven. Een aantal leden van de gemeenschap is echter roekelozer en ondernemender dan gewenst, waardoor het status quo tussen dorpsoudsten en bosmonsters in het gedrang komt.

Buena Vista International

In dit sprookje vallen in mijn ogen (en oren) alle talenten van M. Night Shyamalan mooi samen. Centraal in The Village staat de macht van verhaal. De subjectieve realiteit van de personages is volledig afhankelijk van de verhalen die ze horen. De weggelaten informatie geeft vorm aan angst en onzichtbare muren die de bewoners van het dorp veilig houden. Ook als is het gevaar niet reëel, toch heeft de angst de macht om mensen op te sluiten.

Doorheen de hele film vormen de grasheuvels en het bos waarin het dorp staat een vast en dreigend decor. Die dreiging krijgt nog extra gewicht dankzij de soundtrack van James Newton Howard, Shyamalans vaste componist. Voor de toeschouwer zorgt de ambiguïteit van het verhaal eveneens voor spanning. Gelukkig komt de geanticipeerde twist niet op het einde maar in het midden van de film. Hierdoor verandert het standpunt van de toeschouwer en krijgt de dreiging een minder abstracte vorm.

Buena Vista International

De spanning tussen de conservatieve en standvastige ouders en de rebelse, vrijheidslievende jongeren komt op verschillende manieren tot uiting. Er is geen sprake van slechte wil, maar eerder van van tegenstrijdige visies op hun manier van leven. De communicatie tussen de personages lijdt onder strikte regels en de gebruikte taal is archaïsch, waardoor de afstand tussen publiek en protagonisten iets groter is dan gewoonlijk. De uitstekend gecaste William Hurt als dorpsleider ziet de nood aan compromissen in maar ziet zichzelf verplicht complexe tactieken te gebruiken om hun levenswijze te bewaren.

Het gebruik van kleur is efficiënt maar voorspelbaar, maar het spel van tonen en verbergen dat Shyamalan met de camera speelt is om van te smullen. Voeg daar nog enkele klassieke perspectieven aan, steengoeie decors en creatieve composities en je krijgt een film naar mijn hart. Alle typische Shyamalan-aspecten zijn aanwezig (moraal van het verhaal incluis) en vormen samen een zeer mooie alternatieve realiteit. Typisch aan Shyamalans megalomanie zijn ook zijn statements betreffende de link tussen The Village en de Bush-regering, maar die schuif ik af als promotiegebrabbel.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.