Songs die (g)een Globe verdienen (2)

Paradiso Entertainment

Paradiso Entertainment

Geen Golden Globes zonder U2. Het Ierse — nu ja, wat is Iers, hun centen parkeren de belastingenontduikende wereldverbeteraars toch maar mooi in Nederland — kwartet is met Ordinary Love, uit Mandela: Long Walk to Freedom, alweer aan haar vijfde nominatie toe.

Vijf (!) nominaties

In 1993 leverde Stay (Faraway, So Close!) uit Wim Wenders In weiter Ferne, so nah! de Ieren een eerste nominatie op. Maar dat jaar waren ze geen partij voor Bruce Springsteen. The Boss won meer dan terecht met zijn krachtige Streets of Philadelphia uit Jonathan Demme’s AIDS-drama Philadelphia.

RCV Home Entertainment

Met Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me hadden Bono en co in 1995 hun tweede nominatie beet. Dat ze ook deze niet konden verzilveren, was niet zo heel gek. Het schreeuwerige nummer uit Batman Forever sleepte ook een Razzienominatie binnen.

Driemaal is scheepsrecht. In 2002 won U2 de Globe voor The Hands That Built America, de eindsong van Martin Scorsese’s epos Gangs of New York. Dat jaar had de band ook een Oscarnominatie op zak. Maar die ging uiteindelijk lekker naar Eminems Lose Yourself uit 8 Mile.

In 2009 volgde een vierde nominatie, met het door piano gedreven Winter uit landgenoot Jim Sheridans post-Afghanistan drama Brothers. Dat ze de duimen moesten afleggen tegen Ryan Binghams The Weary Kind uit Crazy Heart, zal hun worst gewezen hebben. De U2-karavaan had de handen vol met de 360° Tour (ook wel bekend als ‘de tour met die gekke klauw’), met 736 miljoen dollar de meest lucratieve concertenreeks ooit.

Ordinary Love

Nadien namen de multimiljonairs even wat muzikale rust om hun geld te tellen en de wereld te redden. Tot producer Harvey Weinstein hen een verzoekje deed. ‘Of ze geen zin hadden om een song te componeren voor Justin Chadwicks Mandela: Long Walk to Freedom?’ Dat liet de band zich geen twee keer vragen.

Paradiso Entertainment

We can’t fall any further
If we can’t feel ordinary love
We cannot reach any higher
If we can’t deal with ordinary love

Jammer genoeg heeft de sabbatical (het album No Line on the Horizon dateert al van 2009) de groep niet echt creatief scherpgesteld. Ordinary Love is bezwaarlijk hun beste song. Sterker nog, het is zelfs een vrij makke U2 geworden. Kwatongen poneren zelfs dat Ordinary Love een flauw afkooksel van Coldplay is. Je moet het maar durven. Want Coldplay zelf, is al jaren een flauw afkooksel van U2. Nochtans haalden ze met Danger Mouse (die samen met CeeLo Green Gnarls Barkley vormt) niet de minste producer in huis.

Kanshebber?

Toch heeft de groep de wind in de zeilen om haar tweede Globe te winnen. ‘De een zijn dood, is de ander zijn brood’, zegt de almanak. En laat Nelson Mandela nu net op 5 december 2013 deze wrede wereld verlaten hebben. Bovendien was het bekendste Ierse exportproduct sinds Guinness jarenlang goede vriendjes met de grote Zuid-Afrikaanse verzoener. Het is niet ondenkbaar dat we Bono zondag een traan zien wegpinken, terwijl hij gretig met het gouden beeldje zwaait.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.