Top 10 2013: Django Unchained

Sony

Aan een Quentin Tarantino film merk je altijd dat de man zich goed geamuseerd heeft. Zo kiest hij elk liedje van zijn soundtracks met veel liefde en toewijding. Een Tarantino soundtrack is nooit een homogeen geheel, maar altijd weer een wirwar van verschillende liedjes – stuk voor stuk pareltjes, ontdekkingen waar hij zo dol op was dat hij het niet kon laten om ze in zijn films te verstoppen. En dan past een liedje al eens niet zo goed bij een scène, het maakt ons niet uit, want zijn enthousiasme is verdomd aanstekelijk. De liedjes – ware earwurms – zijn steeds pareltjes van het type dat je maar één keer in de zoveel tijd tegenkomt.

Ook in Django Unchained is de soundtrack weer geweldig. Ennio Morricone’s virtuositeit wordt nonchalant afgewisseld met popsongs als het prachtige Ancora Qui van Elisa Toffoli, de perfecte roadtriphit Freedom, en hier en daar een hiphop klassieker-in-wording zoals Rick Ross’ 100 black coffins. Dat Tarantino zich geamuseerd heeft bij het maken van Django merk je niet alleen aan de soundtrack, maar ook aan de dialogen, doorspekt met humor en een vinnige intelligentie, zoals we gewoon zijn van hem.

Dr. Schultz: “Mister Candie, normally I would say “Auf wiedersehen,” but since what “auf wiedersehen” actually means is “‘till I see you again”, and since I never wish to see you again, to you, sir, I say goodbye.

Christopher Waltz schittert in zijn rol van de belerende filantroop Dr. Schultz. Hij vertolkt de ‘stem van de rede’ – veruit té redelijk voor een negentiende eeuwse Duitse premiejager als je’t mij vraagt – maar het is een welkom anachronisme. Dr. Schultz raakt gecharmeerd door de rebelse slaaf Django (Jamie Foxx) en wil helpen in diens zoektocht naar zijn vrouw Broomhilda Von Shaft (Kerry Washington) die in de handen is van de sadistische Mr. Candie (Leonardo Dicaprio).

Sony

Foxx geeft ons een aandoenlijke Django die zijn kindsheid niet verloren is ondanks al de miserie die hij gezien heeft. Een heel andere Django dan Franco Nero’s versie in de gelijknamige film van 1966. Nero, inmiddels een 72-jarige oude rakker, speelt trouwens de Italiaanse slavenhouder Amerigo Vassepi in Django Unchained.

Foxx’ Django is heel grappig, waar Nero vooral stoer was. Toch ondergaat Foxx een hele metamorfose in de film en is op het einde een volwaardige badass. Feitelijk deed het machoïsme in de finale scène me steigeren in mijn cinemazitje, maar kon – afgaand op de reacties van het publiek– wel op de goedkeuring van de meerderheid rekenen.

Hoewel Django’s personage maar losjes gebaseerd is op Nero’s Django in Sergio’s Corbucci’s film, is het western landschap wel gelijkaardig: wreed en harteloos. Het personage die deze eigenschappen perfect belichaamt is Mr. Candie, vertolkt door Dicaprio. De ex-babyface speelt een geschifte, intelligente en door-en-door-slechte schurk, die op het ene moment als een maniak aan het schreeuwen is en op de andere weer poeslief de charmeur uithangt. Het is ongelofelijk hoeveel intensiteit Leonardo Dicaprio, één van de meest veelzijdige acteurs ooit, in één blik kan leggen.

Sony

Candie: “Now bright boy, I will admit you are pretty clever. But if I took this hammer here and I bashed it in your skull, you would have the same three dimples in the same place as old Ben. Hey! Now lay your palms flat on the table top! If you lift those palms off that turtle shell table top, Mr. Pooch is gonna let loose with both barrels of that sawed off! There have been a lot of lies said around this dinner table here tonight, but that you can believe!”

Ook Samuel L. Jackson zet een indrukwekkende prestatie neer als Stephen, trouwe huisslaaf en sidekick van Mr. Candie. Hij koestert een pure haat tegenover zijn eigen soort en dat brengt hij op een angstaanjagende, vervelende doch hilarische manier over.

Stephen: “Oh, yes, sir. I miss you like a hawg miss slop. Like a baby miss mammy titty! I miss you like I misses a rock in my shoe! Now, I aks you, who dis nigger on dat nag?”

Om de muziek en humoristische dialogen alleen al verdient Django Unchained een plaatsje in onze top 10 van 2013. En waarom nog? Het viel ons ook op dat Django, ondanks de wreedheid, in feite een erg oogstrelende film is. QT is één van de weinige regisseurs die bloed er zo mooi kan doen uitzien. Denk maar aan de bloedspetters op de witte bloemetjes in het veld wanneer Dr. Schultz één van zijn slachtoffers van zijn paard schiet.

Sony

Toch werd Django niet overal even positief ontvangen. De kritiek begon met de tweet van Malcolm X regisseur Spike Lee: “Slavery Was Not A Sergio Leone Spaghetti Western. It was a Holcocaust.” Andere negatieve reacties van de Afro-Amerikaanse gemeenschap varieerden van ‘een blanke regisseur zou zich niet moeten bezighouden met de thematiek’ tot verontwaardiging over het gebruik van het woord ‘Nigger’.  Maar er kwamen even goed positieve reacties, vooral van de jongere generatie, zoals van Training Day’s regisseur Antoine Fuqua en de rapper Nas.

Quentin Tarantino: “I do want to shake up the conversation. Here’s the deal: I want the conversation to start.”

Het staat vast dat je voor politieke correctheid je niet bij Tarantino moet zijn. Dat was al zo klaar als een klontje na Inglourious Basterds. Maar voor een gezonde dosis humor, controverse, visuele virtuositeit, ingenieuze dialoog en een prachtige soundtrack kan je wel bij hem terecht. Django Unchained is hier het schoolvoorbeeld van.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.