Top 10 2013: Gravity

Warner Bros.

U zou het een imposante, uit het hardste granieten gehouwen verschijning met een voorliefde voor cynisme en misantropie, als mezelf niet nageven maar ik ben een volbloed sentimentalist. Geef me een oprecht geacteerde emotie vergezeld door een ontroerend muziekje en ik kraak zoals een Chitauri-ruggengraat in de gifgroene vuisten van Hulk. U zou me moeten zien janken als Sam Rockwell in Moon zegt dat hij gewoon naar huis wil of wanneer Gandalf in de diepte van Khazad-dûm duikelt. Een scène van dergelijk kaliber zit er ook in Gravity. Al deelt niet iedereen die mening.

De nieuwste van regisseur Alfonso Cuarón werd op unaniem applaus onthaald. Filmcritici struikelden in hun recensies over hun eigen superlatieven. “De film van het jaar!”, klonk het. Applauslawines, staande ovaties,… het kon niet op. Maar opvallend, elke loftrompet die schalde, bezong het visuele en technische aspect van de film. Over de rest werd minder wierook gestrooid. Heel wat recensenten ergerden zich aan het makke verhaaltje en de overdreven emotionele backstory van astronaute Ryan Stone (Sandra Bullock). Dito op de Supercalifragilistic-redactie. “Schoon, schoon, schoon!”, klonk het. Gevolgd door: “Spannend, spannend, spannend!. Maar het is een beetje een lege doos. En dat hele dochter-gedoe was overbodig.”

Never mind, Houston, never mind the story! Ah. It’s starting to get hot in here. The way I see it, there are only two possible outcomes. Either I make it down there in one piece and I have one hell of a story to tell! Or I burn up in the next ten minutes. Either way, whichever way… no harm, no foul! Because either way, it’s going to be one hell of a ride! I’m ready.

Warner Bros.

Maar laten we beginnen bij het begin. Gravity is op technisch vlak inderdaad niets minder dan virtuoos. Van de eerste tot de laatste frame zit je met open mond te staren naar wat er op het scherm te zien is. Cuarón maakt een perfecte blend van live-action en cgi en kruidt het af met de meest indrukwekkende 3D sinds AvatarHad de Mexicaanse regisseur gezegd dat hij echt de ruimte was ingetrokken met Bullock en Clooney – wat trouwens een milliseconde ook echt overwogen is -, je had hem verdomme geloofd. 

De manier waarop hij alles in beeld brengt – hij tovert long takes uit zijn hoed alsof het niks is – zuigt je als kijker mee naar die plaats where no one can hear you scream. En wanneer het daar verkeerd gaat, leef je des te harder mee met de personages. Gravity is zonder twijfel van het spannendste dat 2013 te bieden had. Het is één lange rit op een rollercoaster, een aaneenrijging van zenuwslopende setpieces. Dit is blockbustercinema as is should be. Groots, spannend en perfect in elkaar gestoken. 

Warner Bros.

Maar Gravity is meer dan opwindend popcornspul. Meer dan in goudglanzend papier verpakt oogsnoep. Het verhaal van de film is inderdaad heel erg simpel, na een ongeval moet een astronaute vechten om te overleven. Meer is er eigenlijk niet aan. Wat we zien is het hele traject, en de shitload aan tegenslagen, dat Dr. Ryan Stone aflegt om terug veilig op aarde te komen. Dat is een prima uitgangspunt om een bloedstollende film mee te maken. Meer plot is er soms niet nodig.

Maar onder die simpele vertelling zit een geweldig kloppend hart. Ryan Stone is namelijk door een dom ongeluk haar vierjarige dochtertje verloren. Dat is misschien een doorzichtig trucje om extra sympathie te voelen met het personage, maar het werkt wel. Die backstory er zomaar uitknippen is meteen het vlees van de botten van het personages scheuren. Want dat ene feit zegt meteen alles over Stone, dat ze een vrouw is die veel verloren heeft en dat dat haar hele leven beheerst. En wanneer ze na een zoveelste tegenslag beslist om de strijd te staken en te sterven in een Soyuz-capsule, begrijp je dat ook. Het moment dat ze op die beslissing terugkomt, is het emotionele hoogtepunt van Gravity en meteen één van de mooiste scènes van het jaar. 

You tell her that I’m not quitting, that I’m going to keep fighting. You tell her I love her Matt… I love her so much.

Uiteindelijk is Gravity een film die in geen enkel eindejaarslijstje mag ontbreken. Hij verlegt in 90 minuten tijd de technische grenzen van het medium. En bewijst onderweg dat 3D, mits correct gebruik, wel een toekomst heeft, dat Sandra Bullock een steengoeie actrice is die zich veel te lang heeft verstopt in idiote romcoms, dat actiescènes pas impact hebben als er echt iets op het spel staat (toch best ergens noteren heren Snyder en Bay), dat componist Steven Price een grote toekomst tegemoet gaat …

… en dat een babbel over rode schoentjes genoeg is om deze zeurpiet tot tranen toe kan bewegen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.