Top 10 clichés in homofilms (3)

Un chant d'amour

Connoisseur Video

5. Prachtige, in de verte starende ogen

Hypnotiserende ogen – diep, blauw en mysterieus als de oceaan – worden gefilmd net als ze op het punt staan om uit te barsten in tranen. Net op tijd, echter, worden ze hard toegeknepen – en zo toon je de kijker wat voor intense emoties er in die anders zo koele persoonlijkheid van je schuilen.

6. De hartverscheurende pianomuziek

Liefst van Sibelius – niet de Finse componist, maar dat gelijknamige softwareprogramma waardoor iedereen een goedkope Beethoven kan worden. Op een bepaald moment zal het pianogetokkel rusteloos worden, om de miserie van het homo-zijn goed duidelijk te maken. Als je vastzit, er bestaat zelfs een virtuele viool online. Voor scènes die zich in de zomer afspelen: gebruik iets speels, doch ontroerend. Voor scènes die zich in de winter afspelen: probeer eens de lage kant van het klokkenspel, maar wees spaarzaam. Belangrijk: wees je er steeds van bewust dat de muziekkennis van je doelpubliek hoogstwaarschijnlijk ophoudt bij Donna Summer. Alles zonder beat wordt beschouwd als klassieke muziek.

7. Introspectief een sigaretje gaan roken

Oei, het wordt onze held Tyler/Ricky/Brent/Hugo allemaal een beetje te veel: zijn geheime verlangens, zijn bekrompen ouders, die jongen van het zwemteam, en dan nog die poëziewedstrijd op school die er staat aan te komen. We laten hem dan maar eventjes naar buiten gaan om een sigaretje te roken, en we zorgen ervoor dat hij er ondertussen overdreven introspectief uitziet. Er bestaat geen betere (en goedkopere) manier om die innerlijke onrust van Tyler/Ricky/Brent/Hugo weer te geven.

Roken is namelijk een fallische bezigheid, en opvallend is dat elke regisseur denkt dat hij de eerste is die dit doorheeft. Een ander voordeel van de homo-rookt-een-sigaret-scène is dat de protagonist er zo ouder uit zal zien: het iets oudere publiek zal zich niet te schuldig of pervers voelen om tot hem aangetrokken te zijn. Sigaretten en homoseksuele verlangens zijn reeds met elkaar verbonden sinds de kortfilm Un chant d’amour van Jean Genet uit 1950:

(Bron: Jack Cullen voor The Guardian)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: ,

Comments are closed.