2006: Das Leben der Anderen

Buena Vista

Buena Vista

Verjaardagen zijn leuk en moeten zeker gevierd worden. Daarom willen we wat extra aandacht besteden aan het Oscarwinnende Das Leben der Anderen. Die Duitse topfilm wordt dit jaar namelijk 10 jaar!

Shachida

Shachida

Regie: Florian Henckel von Donnersmarck
Cast: Ulrich Mühe, Martina Gedeck, Sebastian Koch, Ulrich Tukur
Muziek: Stéphane Moucha, Gabriel Yared

De Duitse cinema is – net als de taal – over het algemeen niet bepaald geliefd. Wat zeer jammer is, want Duitsers zijn echt fantastische filmmakers. Laten we nu de beide wereldoorlogen, Hitler en Pegida even opzijzetten en ons concentreren op de positieve aspecten van Duitsland.

Sommigen zullen zeggen dat Das Leben der Anderen niet de meest ideale film is daarvoor. Hij is typisch Duits: hard, grijs, emotieloos, kordaat en nog een hele waslijst van clichés. Het hangt er echter vanaf hoe je het bekijkt, want bepaalde personages zijn eigenlijk heel gevoelige en goedaardige mensen.

Das Leben der Anderen speelt zich af in 1984 in Oost-Berlijn, waar de Stasi – de DDR-veiligheidsdienst – zoveel mogelijk burgers probeert te controleren. De film draait voornamelijk om de Stasi-officier Gerd Wiesler (Ulrich Mühe). In het begin is hij echt een voorbeeldofficier: hij werkt zeer nauwkeurig, berekend en doelgericht.

Buena Vista

Buena Vista

Hij krijgt de opdracht de succesvolle toneelschrijver Georg Dreyman (Sebastian Koch) en zijn vriendin Christa-Maria Sieland (Martina Gedeck) af te luisteren. Wiesler installeert zich op de zolder van hun appartementencomplex en volgt van daaruit nauwkeurig het leven van het koppel. Na een tijd verandert er echter iets in hem. Hoe langer hij naar hen luistert, hoe meer hij zich verbonden voelt met het koppel. Wiesler leest de boeken waarover ze spreken en beseft stilaan dat hij aan de verkeerde kant staat.

Donnersmarck, die ook de scenarioschrijver is, kreeg het idee voor de film toen hij zich een gesprek tussen de Russische schrijver Maxim Gorki en Lenin herinnerde. Lenins favoriete muziekstuk was Appassionata van Beethoven, en hij zou ooit gezegd hebben:

“But I can’t listen to music often, it affects my nerves, it makes me want to say sweet nothings and pat the heads of people who, living in a filthy hell, can create such beauty. But today we mustn’t pat anyone on the head or we’ll get our hand bitten off; we’ve got to hit them on the heads, hit them without mercy, though in the ideal we are against doing any violence to people. Hm-hm—it’s a hellishly difficult office!”

Donnersmarck zei achteraf tegen een journalist van de New York Times dat hij toen opeens moest denken aan een persoon die in een deprimerende kamer zit met een koptelefoon op. Die persoon luistert naar iemand die hij als een staatsvijand beschouwt, maar hoort uiteindelijk prachtige muziek die hem diep raakt.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , ,

Comments are closed.