De apocalyps in vijf films (1)

The Road

Dimension Films

Dat het einde der tijden een keer moet komen, daar kan je donder op zeggen. Of het nu door epische stormen, een gigantische sprinkhanenplaag, de stiekem dichterbij sluipende zon, een Mayakalender of de toorn Gods is. De Dag des Oordeels jaagt ons evenveel schrik aan als ze onze fantasie op hol jaagt. Tal van kunstenaars, schrijvers, regisseurs en andere creatievelingen flirtten al met de totale verwoesting en het restje leven dat erna als onkruid overeind blijft. Die gedachte is zo onbevattelijk dat we ze wel moéten in verhalen gieten.

Dimension Films

En het levert natuurlijk fantastische cinema op, omdat je sowieso in een onwereldse dimensie wordt geslingerd. We kijken er graag naar omdat het iets heroïsch en universeels heeft, de énige overlevende die alles verloren heeft en teruggeworpen is op oerinstincten om te overleven. Tegelijkertijd is het een ode aan het leven en hoe fragiel ons bestaan is. Een mens wordt er filosofisch van!

In september mogen we ons bijvoorbeeld aan Jeff Renfroe’s apocalypsfilm The Colony verwachten, over een kolonie die tijdens een nieuwe Ijstijd  op een horde kannibalen stoot. Naar aanleiding daarvan zet ik vijf weken lang de beste post-apocalyptische films in de kijker, nu het nog kan! Deze week: The Road.

De getrouwe verfilming van het boek van Cormac McCarthy (tevens auteur van No Country For Old Men) houdt je in een verstikkende wurggreep. Je komt niet te weten waarom de wereld van de kaart is geveegd en het doet er ook niet toe. Een sublieme Viggo Mortensen doolt samen met zijn zoontje (Kodi Smitt-McPhee) als één van de weinige overlevenden rond in het grauwe, uitgestorven landschap. Lijken rotten weg in leegstaande huizen en kannibalen liggen op de loer. De overlevingstocht is een ware uitputtingsslag met niet meer dan een flinterdun grassprietje hoop als houvast. Tussendoor krijg je nog flarden flashbacks te zien van een verloren geliefde (Charlize Theron), die stevig in de emotionele onderbuik stoten.

Dimension Films

Regisseur John Hillcoat (Lawless, The Proposition) heeft de pellicule in uitzichtloos grijs gedrenkt en zijn shots van de verwoeste wereld zijn fotografisch verbluffend. Het koude realisme van de film bezorgt je ijzingwekkende rillingen. De suggestieve scène waarin de kannibalen iemand opjagen is ronduit bloedstollend.  De hoop slinkt zienderogen naarmate de vader steeds zieker wordt en amper nog voor zijn zoon kan zorgen. Hoe het uitdraait laat ik aan u over om te ontdekken, maar ik was alleszins nog nooit zo blij om terug te keren naar de bewoonde wereld!

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , ,

Comments are closed.