Favoriete scène: The Game

Propaganda Films

David Fincher heeft de benijdenswaardige eer in de top vijf van mijn favoriete regisseurs te staan. Nadat hij videoclips verzorgde voor artiesten als Madonna en Sting sukkelde hij de filmwereld in met Alien3. Een film die niet meteen heel erg werd gesmaakt door de fans van de reeks maar eigenzinnig was de film zeker. Net als Ridley Scott en James Cameron voor hem hadden gedaan drukte hij een heel eigen stempel op zijn productie. Het was uiteindelijk niets meer dan een uitgebreide stijloefening voor de film die zijn carriere zou gaan lanceren.

“It’s frustrating for me if you don’t pay attention.”

The Game

Propaganda

Toen Se7en in 1995 de zalen bereikte wist niemand wat te verwachten. Films over seriemoordenaars werden automatisch vergeleken met het vier jaar eerder verschenen The Silence of the Lambs maar Finchers seriemoordenaar was (net als ons) nét dat tikkeltje anders. De wereld was in de ban van de gruwelijke avonturen die Morgan Freeman en Brad Pitt beleefden dankzij ene John Doe. Daarna volgden The Game met Michael Douglas, de briljante zeitgeist thriller Fight Club, Panic Room met Jodie Foster en de toen al onuitstaanbare Kristen Stewart. Met vervolgens het op feiten gebaseerde Zodiac, het romantische The Curious Case of Benjamin Button, het Facebook-drama The Social Network en recent de Amerikaanse versie van The Girl with the Dragon Tattoo. Het zijn stuk voor stuk sterke films die uitblinken in minutieus camerawerk, baden in duistere filters en barsten van de originele visuele vondsten. Een film van de hand van Fincher haal je er zo uit.

“What do you get for the man who has everything?”

Mijn favoriete fragment  komt dit keer uit The Game uit 1997. Michael Douglas speelt hierin een arrogante blaaskaak in maatpak die op zijn verjaardag een geheimzinnig cadeau krijgt van broerlief Sean Penn. Wat aanvankelijk een leuk rollenspel lijkt draait al snel uit op een levensgevaarlijke roetsjbaanrit waarin niets is wat het lijkt.

“Are you gonna spend the rest of the evening prying at that clown’s mouth?”

Om heel eerlijk te zijn had ik als favoriete scène veel liever de ontknoping aan jullie getoond (nog nooit iemand zo esthetisch zien … ik zwijg) maar om dit stuk niet al te spoilerific te maken heb ik geopteerd voor de scène waarin Nicholas Van Orton (Douglas) door een clown geïntroduceerd wordt aan de spelregels.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.