Halloween: 1980’s trash

Arrow Films

Arrow Films

Yeah, you know the drill: zonderlinge natuurfenomenen brengen wel vaker het einde der tijden met zich mee. In Night of the Comet (84) worden de feestneuzen die de passage van de titulaire komeet van op de eerste rij willen meemaken tot stof en as herleid. Diegenen die zich daar niet voor interesseerden, of binnenshuis wat beters te doen hadden, ontwaken de volgende ochtend in een stad zonder inwoners. Of toch niet?

Post-apocalyptische universa worden namelijk wel vaker bevolkt door vampieren of zombies die zich te goed willen doen aan de enkelingen die overblijven, en in Night of the Comet is dat niet anders. In de straten van LA duiken er al snel zombies op. De mannelijke lone wolf die je dan in dat plaatje verwacht om het tegen die wezens op te nemen, krijg je in deze film niet: wél mag je de ganse film door twee bubblegum teenies horen kletsen over wie van hen nu eigenlijk de laatst overgebleven man mag scoren.

Image Entertainment

Image Entertainment

Hulpeloos zijn de meisjes zeker niet – van wijlen pappie kregen ze als kind een legeropleiding mee waardoor ze probleemloos met semi-automatische wapens kunnen omgaan. Een heleboel humor krijg je dus ook met deze prent, die daarnaast één van de beste wish fulfillment-scènes incorporeert die een material girl zich wensen kan. Ja, eerlijk, wat zou je zelf doen wanneer je in zo’n situatie een opkikkertje nodig hebt? “Let’s apply a little deductive reasoning. Where would adolescents with nothing to do, go?” Uit winkelen, natuurlijk! Zelf griezelen gaat hier. Nog een favoriete quote:

“I’m not the phone company. Nobody’s the phone company anymore!”

Crimes of PassionIn Angel (84) is er een killer on the loose die het gemunt heeft op de hoertjes van de pittoreske Sunset Strip. Hoofdpersonage Molly/Angel moet zich te midden van dat tumult zien te redden. En meer problemen kan ze eigenlijk niet gebruiken, want je broodwinning verdienen als meisje van de nacht is al moeilijk genoeg wanneer je overdag je reputatie als straight-A student van smet wil vrijwaren. Jawel, dat is het uitgangspunt van deze film (only in the eighties, baby). Hoewel Angel bijzonder veel weg heeft van Ken Russell’s Crimes of Passion (84) – nog zo’n killer kitsch vehikel waarin het dubbelleven van een publieke vrouw in het gedrang komt wanneer ze ongewild het idee-fixe wordt van een moorddadige Anthony Perkins, die zich 24 jaar na Psycho nog eens van zijn beste kant laat zien – werden beide films in hetzelfde jaar gedraaid. Great minds do think alike, denken wij dan.

Hoewel Angel geen échte griezelfilm is, komen er genoeg slachtoffers aan hun eind om de film ook voor Halloween toepasselijk te maken. En als het om verkleden gaat, wordt er in Angel heel wat afgemaskeerd: Molly zelf verruilt haar perfect-schoolgirl blazer ’s nachts voor outfits die meer in het oog springen, trekt daarbij op met een drag queen die Jack Lemmon in Some Like It Hot het nakijken geeft, en ook de villain himself ziet de voordelen van een make-over snel wanneer de grond hem te heet onder de voeten wordt. Het ogenblik waarop Molly definitief een halt aan zijn terreurbewind wil toeroepen, is te mooi om waar te zijn. Angel is vooralsnog de enige film waarin ik een kortgerokte nymphet jacht heb zien maken op een losgeslagen Hare Krishna. Only in the eighties, en hier te bekijken.

AquariusThe owls are not what they seem… En dat neemt StageFright: Aquarius (87) vrij letterlijk. Ik geef grif toe dat ik helemaal geen kenner ben van de overload aan slashers die er in de jaren 80 werden geproduceerd, maar wel ben ik ervan overtuigd dat StageFright een klein meesterwerk is. Niet alleen vanwege de originele get-up van de killer – al is dat gigantische uilenhoofd het meest mysterieuze masker dat ik ooit in een griezelfilm zag – maar ook omdat regisseur Michele Soavi zijn film zo aesthetically pleasing maakte, en daar vooral zijn inspiratie bij Mario Bava, en meer bepaald Bava’s Blood and Black Lace (64), lijkt gezocht te hebben.

Beide Italianen weten perfect hoe ze gruwel op een emotieve en atmosferische manier moeten evoceren: met actrices die met grote en dromerige ogen ronddwalen, en met kleurtoetsen die je blijven prikkelen ook wanneer er geen bloot of geweld te bespeuren valt. De pastelroze paraplu die Barbara Cupisti (een favoriet van Soavi die je zou kunnen verwarren met Barbara Steele) zo opvallend hanteert in de seconden die haar ontdekking van het eerste slachtoffer voorafgaan, vraagt op die manier evenveel aandacht als het uiteindelijke schrikmoment dat je van je stoel slaat.

Een volledig gratis te bekijken versie van StageFright vind je op dit moment niet – maar laat dat je vooral niet tegenhouden om zelf naar de film op zoek te gaan. Van de openingsscène daarentegen, ben je één klik weg.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.